De waterdragers van het peloton

Meer dan een documentaire is ‘Wonderful Losers’ een poëtische film over mensen en hun opofferingen voor anderen. ©rv

Niet elke renner is Peter Sagan of Niki Terpstra. De echte helden van het wielerpeloton zijn de waterdragers. Rond hun onversaagdheid draait de documentaire ‘Wonderful Losers’.

Twee minuten ver in ‘Wonderful Losers’ onderschept de camera een man die aan de voet van een besneeuwde bergflank gewichten staat te heffen. Blootsvloets beklimt hij een heuvel, waarop hij halfnaakt in een ijskoud bergbeekje gaat zitten. Terwijl hij zijn trillende handen aan elkaar verwarmt, haalt hij diep adem. Het is de Canadese wielrenner Svein Tuft.

U kent hem niet? We hebben hem ook moeten googelen. Tuft eindigde vorig jaar 142ste in de Ronde van Italië en in 2013 laatste in de Ronde van Frankrijk. Hij is een van de vele waterdragers of knechten in het peloton: de renners die je zelden ziet tijdens de finale van de koers tenzij ze gefilmd worden terwijl ze drinkbussen fourneren aan hun kopmannen.

‘Wonderful Losers’ gaat vanavond in première in zes bios copen in Vlaanderen en Brussel. www.docpoppies.be ©rv

Knechten kennen hun plaats in de hiërarchie. In de documentaire zegt Tuft bij een kampvuur: ‘Het is zo’n job waarvan vrienden en mensen thuis zeggen: wat is er gebeurd? Hoe komt het dat je laatste bent? Maar winnen is hooguit vijf of zes renners gegeven. Je moet je effectieve capaciteiten aanvaarden en mee maken dat jouw ploeg het beste resultaat van de dag haalt.’

Voor Arunas Matelis, de Litouwse regisseur van ‘Wonderful Losers’, is dat de kern van zijn documentaire. ‘Of het nu in de sport is of in een andere branche waarin mensen samen aan een doel werken, we focussen te veel op de winnaar. De kampioen op de fiets, de CEO met de spectaculairste groeiresultaten, het wonderkind van het gezin. Terwijl het kind en de CEO niets waard zijn zonder directe omgeving: de minder getalenteerde broer of zus, die het niet erg vindt om een ander de schijnwerpers te gunnen, of de honderden stille krachten op de werkvloer die zich plichtsgetrouw en anoniem voor het bedrijf uit de naad werken.’

De trailer van 'Wonderful Losers'.

De Litouwse filmmaker was zelf een verdienstelijk knecht, tot een val op zijn vijftiende zijn wielercarrière beëindigde. ‘Eigenlijk was ik een dubbele loser’, lacht hij. ‘Ik was zelfs niet goed genoeg als knecht.’

Matelis volgde voor ‘Wonderful Losers’ vijf wegcijferaars tijdens twee edities van de Ronde van Italië. Hij interviewde hen tijdens hun revalidatie. Hij reed mee met medische volgwagens en filmde renners in de vuurlinie: bij een meestal zware valpartij, op het moment dat ze al hun moed bijeenrapen om opnieuw op de fiets te stappen. ‘De eerste keer dat we bij zo’n valpartij arriveerden, was echt een schok’, zegt hij. ‘Overal bloed, rondslingerend materiaal en jankende volwassen mannen. Het leek wel een oorlogszone.’

Of het nu in de sport is of in een andere branche: we focussen te veel op de winnaar.
arunas matelis
documentairemaker

Op het slagveld van het wielerpeloton zijn de mooiste en waarachtigste verhalen te rapen. Zoals dat van Paolo Tiralongo, die ooit halfblind en met twintig hechtingen op de fiets kroop na een val, en zijn onverschrokkenheid op een mooie dag beloond zag met een ritoverwinning in de Giro.

Het pakkendste relaas is dat van de ‘wonderlijke verliezer’ Daniele Colli. De Italiaan, die kanker overleefde, speelde na een zware valpartij ei zo na een been kwijt. In de film zien we hem revalideren nadat hij vijf dagen met een gebroken bekken heeft voortgereden. ‘Het was alsof ik gewonnen had, maar ik werd in een ambulance geschoven’, vertelt hij over het applaus langs de weg na zijn valpartij, de zoveelste opoffering van de waterdrager.

‘Wonderful Losers’ gaat vanavond in première in zes bioscopen in Vlaanderen en Brussel.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content