Een eiland voor alle honden van de wereld

‘Isle of Dogs’ is meer dan een schattig verhaaltje over knuffelbare huisdieren. ©rv

De Amerikaanse regisseur Wes Anderson zet in het eigenzinnige hondenavontuur 'Isle of Dogs' een van zijn grote liefdes in de kijker: Japan. Het resultaat is een prettige animatiefilm met een politieke bijklank.

Een paar jaar geleden reed Anderson (‘The Grand Budapest Hotel’) door Londen toen hij een wegwijzer zag met een opvallende bestemming: Isle of Dogs. Het betreft een kleine appendixvormige buurt in het centrum van Londen waar de Theems zich omheen slingert. Canary Wharf maakt er deel van uit. Toen Anderson die naam zag, werd zijn verbeelding geprikkeld. Waarom zouden honden een eigen eiland moeten krijgen? Hij sloeg het idee op in zijn creatieve geheugen, waar het bleef sudderen tot de regisseur na de aangename ervaring en het commerciële succes van ‘Fantastic Mr. Fox’ zin kreeg om opnieuw een stop-motion animatiefilm te maken.

'Isle of Dogs' speelt zich af in het Japan van de toekomst waar de regering alle honden naar een vuilnisbelt heeft verbannen.

Het resultaat, ‘Isle of Dogs’, ging in februari in wereldpremière als openingsfilm van de 68ste Berlinale. Het ludieke avontuur speelt zich af in de nabije toekomst in de fictieve Japanse stad Megasaki City, waar een besmettelijke hondengriep heeft toegeslagen. De autoritaire burgemeester Kobayashi vaardigt een decreet uit dat alle honden preventief naar een afvaleiland verbant, ook al houdt een wetenschapper vol dat hij op het punt staat een vaccin te ontwikkelen. Zes maanden na die inleiding zien we hoe Kobayashi’s twaalfjarige neefje Atari naar het eiland reist in een wanhopige poging zijn geliefde viervoeter Spots op te sporen. Daarbij krijgt hij hulp van vijf andere honden.

De kiem van ‘Isle of Dogs’ vond Wes Anderson weliswaar in Londen, maar het belangrijkste bouwstuk draagt hij al zijn hele leven mee. Net zoals zijn goeie vrienden en geregelde medewerkers Roman Coppola en Jason Schwartzman - die mee de plot bedachten - is de cineast een grote liefhebber van de Japanse cultuur. Als je ooit een film van Anderson gezien hebt, komt dat niet echt als een verrassing. De zin voor detail, de gemillimeterde designs, de ingehouden passie, het bijna rituele gedrag van de personages, Andersons oeuvre straalt sowieso iets boeddhistisch of shintoïstisch uit.

‘Isle of Dogs’ is meer dan een schattig verhaaltje over knuffelbare huisdieren. ©rv

In ‘Isle of Dogs’ gutst die Japanse invloed uit alle poriën. Zo liet Anderson zich voor de decors inspireren door het werk van de beroemde architect Kenzo Tange, winnaar van de prestigieuze Pritzker Prize en in de jaren 60 spilfiguur van de metabolistische beweging. Ook de Japanse gebouwen die Frank Lloyd Wright op papier zette, zitten verwerkt in de 240 sets die de film rijk is.

De andere grote inspiratiebron was niet toevallig Japanse cinema, en dan vooral het werk van de grootmeesters Akira Kurosawa (‘De zeven samoerai’) en Hayao Miyazaki (‘Spirited Away’). Uit Miyazaki’s animatiefilms haalde Anderson met name het belang van stilte, vertelt hij aan de website Indiewire. ‘Miyazaki legt veel nadruk op de natuur en op vreedzame momenten. Dat levert een ritme op dat je in de Amerikaanse tekenfilmtraditie niet terugvindt. Dat wou ik overnemen. Componist Alexandre Desplat en ik hebben bij-voorbeeld op veel plaatsen de muziek weggelaten omdat we voelden dat de film stilte nodig had. Dat was Miyazaki’s invloed.’

Terwijl we aan de film werkten, zagen we de wereld veranderen. Thema’s die al in ons verhaal zaten, werden plots relevant, zoals corruptie en geknoei bij verkiezingen.
wes anderson
regisseur

Die Japanse aanpak verhindert dat ‘Isle of Dogs’ een doorzichtig dubbeltje wordt van ‘Fantastic Mr. Fox’, al kan Wes Anderson zijn eigen persoonlijkheid, stokpaardjes en stilistische reflexen ook niet wegstoppen. De droge humor, de strakke kadrering, de literaire dialogen, de familiale thema’s, het zit in zowat alles wat Anderson ooit gemaakt heeft. In vergelijking met ‘Fantastic Mr. Fox’ is ‘Isle of Dogs’ echter een flinke stap voorwaarts, een indrukwekkende en unieke demonstratie van wat stop-motion animatie kan bereiken. Wat ook opvalt, is de donkere ondertoon, die we van Anderson niet zo gewoon zijn maar die ook tot gevolg heeft dat de film meer om het lijf heeft dan een schattig verhaaltje over knuffelbare huisdieren. De honden moeten overleven op een afvalberg, de dodelijke griep hangt als een zwaard van Damocles boven hun kop, ze kennen veel doffe ellende en ze zijn dan ook vaak humeurig of zelfs agressief. Bovendien is er sprake van onderzoekscentra waar experimenten uitgevoerd worden op dieren en plant de burgemeester een genocide. Die onfrisse kanten lopen het plezier van de film echter nooit in de weg.

Al even ongewoon voor Anderson is dat ‘Isle of Dogs’ een - lichte -politieke bijklank heeft. ‘Oorspronkelijk maakte de politiek enkel deel uit van de plot’, legt de cineast uit. ‘Maar terwijl we aan de film werkten, zagen we de wereld veranderen. Bepaalde thema’s die al in ons verhaal zaten, werden plots relevant, zoals corruptie, geknoei bij verkiezingen en de manier waarop we omgaan met anderen. In het begin haalden we onze inspiratie uit de geschiedenis, op de duur keken we meer naar de voorpagina’s van de kranten.’

‘Isle of Dogs’ speelt vanaf deze week in de bioscoopzalen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud