'Ema', een Chileens punksprookje

'Ema' of hoe een adoptieverhaal een film over de drang naar vrijheid en experiment van de Chileense twintigers werd. ©rv

Mislukte adopties. Daarover wou de Chileense cineast Pablo Larraín het hebben in zijn nieuwe film. Maar ontpopt ‘Ema’ zich tot iets veel rijkers, een geschakeerd en prikkelend portret van een generatie met heel eigen waarden.

Ema en Gastón hebben zich schuldig gemaakt aan iets wat bijzonder scheef bekeken wordt: nog geen jaar nadat ze een 7-jarige jongen uit Colombia geadopteerd hadden, hebben ze hem naar het adoptiebureau teruggebracht. Toegegeven, de jongen had iets vreselijks gedaan, maar het koppel krijgt niettemin enorme verwijten naar het hoofd.

‘De adoptieverhalen die we te horen krijgen klinken gewoonlijk sprookjesachtig', zegt Pablo Larraín, de regisseur van het Chileense drama ‘Ema’. ‘Maar uit onderzoek weet ik dat adoptieouders het soms echt moeilijk hebben. En hoe ouder het kind dat ze adopteren, hoe zwaarder het valt. Adoptie is op zich prachtig en onzelfzuchtig, en in de meeste gevallen komt alles in orde. Maar soms klikt het niet. Ik weet niet wat de situatie in België is, maar in Chili komen zulke mislukte adopties meerdere keren per jaar voor. Dat is een bijzonder trieste en complexe situatie, en het leek me de moeite om me erin te verdiepen.’ De Vlaamse interlandelijke adoptiediensten FIAC-Horizon en Het Kleine Mirakel noemen bij navraag het scenario ‘zeer uitzonderlijk’.

Geest van een generatie

Pablo Larraín maakt van zijn film een elegant en uitgesproken sensueel schouwspel.

Dat het onderwerp Larraín aansprak, komt niet als een verrassing. Al zijn hele carrière richt hij het vizier op de pijnlijke en donkere kanten van instituten zoals het bewind van Augusto Pinochet (‘Tony Manero’, ‘Post Mortem’), de democratie (‘NO’) en de katholieke kerk (‘El Club’). Nu zag hij een kans om het ouderschap en het gezin onder de loep te nemen, in het conservatieve Chili de onaantastbare hoekstenen van de samenleving.

Het project nam een onverwachte wending toen Larraín de ingeving had zijn hoofdpersonage drastisch jonger te maken. Moeder Ema werd een prille twintiger. Zo transformeerde het relatiedrama tot een vindingrijk en levendig sociologisch portret.

‘Ema’ heeft het niet alleen over vrijheid, de film baadt er ook in. Larraín maakt er een elegant en uitgesproken sensueel schouwspel van, met de Chileense havenstad Valparaíso als achtergrond en hoofdactrice Mariana Di Girolamo als hypnotiserende spilfiguur. Een parmantig punksprookje.

De trailer van 'Ema'.

‘Ik wou de geest van een generatie Chileense jongeren vatten', zegt Larraín. Ema en haar vrienden kijken met een andere blik naar de wereld. Zelfs haar oudere partner Gastón (rol van Gael García Bernal) kan haar niet volgen.

Nochtans heeft hij als choreograaf een minder enggeestige kijk op het leven. De botsing tussen de generaties is echter te hevig, ook voor hem. 'De jongeren over wie de film het heeft, zijn extreem politiek', zegt Larraín. ‘Ze nemen de klimaatproblematiek ter harte, ze wenden zich af van de consumptiemaatschappij en ze zijn veel minder materialistisch. Oké, ze willen een goeie computer en smartphone, maar voor de rest hebben ze weinig nodig.’

Wat?

De nieuwe langspeelfilm van de Chileense regisseur Pablo Larraín (‘El Club’, ‘Jackie’) is het verhaal van een jonge vrouw die worstelt met de wetenschap dat ze haar adoptiefzoon weer afgestaan heeft.

 

Waarom de moeite?

Larraín gebruikt een controversieel onderwerp om een fascinerende blik te werpen op een jonge generatie die zich afzet van de traditionele waarden. Alles draait om individuele vrijheid, respect voor de ander en een afkeer van hypocrisie. De film won op het festival van Venetië de UNIMED-prijs voor culturele diversiteit en integratie.

 

Waar?

Te zien op www.lumierefilms.be (Cinema bij je thuis), Dalton.be (ZED vanuit je zetel), Proximus Pickx en Univers Ciné.

Het grootste verschil ligt bij hun omgang met relaties. De oudere generatie benadert seksualiteit op een binaire manier. Iemand is hetero, homo, bi of trans. Zo denken Ema en haar generatiegenoten niet. ‘Ze beleven hun seksualiteit resoluut via de liefde’, zegt Larraín. ‘Het is veel fluïder. Sommigen hebben verschillende liefdesrelaties tegelijk. Maar alles vertrekt vanuit respect. Je kunt het vergelijken met de hippiecultuur van de jaren 1960, met het cruciale verschil dat de jongeren vandaag meer individueel denken, ook al hechten ze veel waarde aan het collectief.’

Dansclash

Dat generatieconflict vertaalt zich naar het milieu waarin ‘Ema’ zich afspeelt: de danswereld. Gastón staat aan het hoofd van een eigentijds dansgezelschap, en hij loopt niet hoog op met reggaeton, het geliefde muziekgenre van Ema en haar vriendinnen.

‘Ik hou van moderne dans', zegt Larraín. ‘De dans waarmee de film begint, is een choreografie van José Luís Vidal, een artiest die ik enorm bewonder. Maar die manier van dansen is zeer gecontroleerd en hoort thuis op een podium. Reggaeton is het tegenovergestelde. Die dansstijl komt van de straat en is uitgesproken individueel. Je kunt wel reggaeton dansen met anderen, maar in wezen dans je op jezelf.’

 

 

 

 

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud