Heroïne en de roes van de jeugdige overmoed

Heel langzaam zie je in 'Wir Kinder vom Bahnhof Zoo' de jongeren ontsporen in hun drugsgebruik.

40 jaar geleden reageerde de wereld geschokt op de harde filmversie ‘Christiane F.’. Een nieuwe Duitse serie van Amazon geeft nu een tijdloze, gedurfde en emotionele interpretatie aan het donkere verhaal over drugs.

Toen de Duitse regisseur Uli Edel in 1981 ‘Christiane F.’ voorstelde, zijn filmbewerking van het succesvolle non-fictieboek ‘Wir Kinder vom Bahnhof Zoo’, wisten de toeschouwers niet wat ze zagen. Het was een verhaal over een huiveringwekkend fenomeen waar ze nog nooit van gehoord hadden: tieners die aan het station Zoo in Berlijn - op de ‘Babystrich’ - seksuele diensten verlenen om hun heroïneverslaving te financieren. De film was één lange afdaling in een hel zonder bodem, vanuit een grauwe realiteit van gebroken gezinnen.

‘Christiane F.’ werd in een mum van tijd een begrip in de Duitse cultuur. Het was een kwestie van tijd voor iemand op het idee zou komen de klassieker uit de kast te halen. De makers van de serie ‘Wir Kinder vom Bahnhof Zoo’ hadden echter een goede reden om dat te doen.

Het boek was een destillatie van lange gesprekken die twee journalisten van het tijdschrift Stern voerden met de echte Christiane Felscherinow en met haar familie en vrienden. De makers van de serie kregen toegang tot de opnames. ‘We konden putten uit ongeveer 50 uur', zegt producent Sophie von Uslar. ‘De Christiane in onze serie sluit daardoor veel dichter aan bij de jonge vrouw die je op die tapes hoort dan het personage uit Edels film. Ze straalt een heel andere energie uit.’

Een verhaal over dit thema mag geen simpel entertainment zijn. Het is belangrijk dat de mensen erover praten en dat er verschillende standpunten zijn.
Sophie von Uslar
Producente

Het voornaamste gevolg is dat de reeks veel meer personages bevat. De focus ligt niet op Christiane F., maar op een groepje van zes jongeren, elk met een eigen verhaal. Op die manier geeft ‘Wir Kinder vom Bahnhof Zoo’ een vollediger beeld van de redenen waarom iemand drugs begint te nemen. ‘Er is nooit één enkele oorzaak', zegt Philipp Kadelbach, de regisseur van de serie. ‘Het is altijd een samenloop van omstandigheden en een evolutie over tijd.’

Wir Kinder vom Bahnhof Zoo

Wat?

Achtdelige Duitse serie die zich baseert op de gelijknamige, schokkende nonfictiebestseller uit 1978 over prille Berlijnse tieners die hun heroïneverslaving bekostigen door hun lichaam te verkopen.

Waarom de moeite?

‘Wir Kinder vom Bahnhof Zoo’ werpt een bredere blik op het verhaal en maakt behalve voor de vermaarde Christiane F. ook ruimte voor andere personages. Door af te stappen van een strikt documentaire aanpak en meer verbeelding aan de dag te leggen geeft de serie bovendien een beter idee van hoe de personages alles beleven.

Waar te zien?

‘Wir Kinder vom Bahnhof Zoo’ is vanaf 9 april beschikbaar op Amazon Prime Video.

Omdat het verhaal over acht episodes uitgespreid wordt, lijkt de manier waarop de personages ontsporen minder verrassend en meer onafwendbaar dan in Edels film, wat de tragiek nog sterker in de verf zet. Waarom de makers het nodig vinden om er zo vaak treurige liedjes aan toe te voegen, is een raadsel. De belevenissen van Christiane, haar vrienden en haar ouders zijn pakkend genoeg.

Onsterfelijk

De grootste verandering in ‘Wir Kinder vom Bahnhof Zoo’ tegenover de film is stilistisch. Waar Edel resoluut voor een naakte documentaireaanpak ging, kiest de serie voor een intrigerend magisch realisme. Een personage heeft het talent om alle gesloten deuren te openen, er waart een echte Engel des Doods rond, en Christianes eerste heroïneshot wordt een letterlijk fabelachtige ervaring op een concert van David Bowie.

Die fantasievolle insteek heeft alles te maken met het perspectief van de reeks. ‘Ik vind de originele film heel goed', zegt Kadelbach. 'Maar soms heb je de indruk dat hij de personages met de vinger wijst. Wij hebben van bij het begin beslist dat we ons wilden richten tot jongeren. Daarom proberen we om hun emoties te visualiseren, hoe zij de dingen zien. Ze voelen zich onsterfelijk, wat eigen is aan die leeftijd. Er moet bovendien een positieve kant zijn aan drugs, want anders zou niemand er nemen. Daar gaan de eerste afleveringen over. Het verhaal evolueert mee met de personages.’

De serie gebruikt die verbeelding ook om de brug te slaan naar vandaag. In grote lijnen speelt ‘Wir Kinder vom Bahnhof Zoo’ zich af in de jaren 70 - van smartphones en computers is geen sprake - maar als de personages zich euforisch voelen, lijkt alles plots hedendaags, een idee dat wonderwel werkt.

Als iemand het waagt een verhaal te vertellen over dit onderwerp wordt hij er al snel van beschuldigd dat hij drugsgebruik verheerlijkt. Het originele boek kreeg ermee te maken, net als Edels film en nu ook deze serie. ‘Die discussie is onvermijdelijk', zegt von Uslar. 'Maar dat is net goed. Een verhaal over dit thema mag geen simpel entertainment zijn. Het is belangrijk dat de mensen erover praten en dat er verschillende standpunten zijn.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud