Het verleden dat Australië niet graag ziet

©rv

Dappere Europeanen die een onherbergzaam continent getemd hebben. Dat beeld schetst Australië graag van zichzelf. De Aboriginals weten beter. Met de meeslepende western ‘Sweet Country’ toont regisseur Warwick Thornton het ware gezicht van Australië.

Het jaar 1929, in het Noordelijk Territorium, het hart van Australië. Amper een halve eeuw eerder hebben de Britten er nederzettingen geplant en er heerst een ruige sfeer. De meeste blanken die er zich gevestigd hebben, behandelen de Aboriginalbevolking als ‘blackstock’ - letterlijk ‘zwart vee’. Dan heeft Sam Kelly (Hamilton Morris), een Aboriginalman van middelbare leeftijd, het niet zo slecht getroffen. De predikant (Sam Neill) bij wie hij werk heeft gevonden, gelooft dat in de ogen van de Heer iedereen gelijk is en voelt zich niet superieur.

'Sweet Country' wil volgens regisseur Warwick Thornton de ware geschiedenis van Australië belichten.

De situatie slaat om wanneer Harry March arriveert, een verbitterde ex-soldaat die sinds de Eerste Wereldoorlog lijdt aan posttraumatische stressstoornis. De spanningen lopen al snel op, en dan gebeurt iets waardoor Sam samen met zijn jonge vrouw Lizzy (Natassia Gorey-Furber) het hazenpad moet kiezen. Met een posse aangevoerd door een hardvochtige sergeant op de hielen vluchten ze naar de outback, een omgeving die ze als Aboriginals begrijpen en waar ze dus in het voordeel zijn.

‘Sweet Country’ is nog maar de tweede film van regisseur Warwick Thornton, die als lid van de Kaytejstam zelf afkomstig is van het gebied rond Alice Springs waar het verhaal zich afspeelt. In 2009 brak hij internationaal door met ‘Samson and Delilah’. Dat drama over twee Aboriginaltieners leverde hem op het festival van Cannes de Caméra d’Or voor beste debuut op.

Voor ‘Sweet Country’ liet hij zich inspireren door het leven van de grootvader van een goeie vriend, maar Thorntons intenties zijn veel universeler. ‘De meeste Australiërs kennen hun echte geschiedenis niet’, stelt hij. ‘De schoolboeken zijn geschreven door de kolonisators. Ze vertellen in geuren en kleuren hoe geweldig die pioniers waren. In werkelijkheid heeft Australië een heel donker en gewelddadig verleden. De Britten zijn hier geland op zoek naar rijkdom. Onderweg hebben ze talloze inheemse culturen vernietigd, volkeren die in harmonie leefden met het land.’

De meeste Australiërs kennen hun echte geschiedenis niet.
Warwick Thornton
Regisseur

Thornton geeft toe dat Australië de jongste 20 jaar meer interesse voor de Aboriginals heeft en hen de erkenning geeft die ze als oorspronkelijke bewoners verdienen, maar daarmee is voor hem de kous lang niet af. ‘We moeten ook de volgende stap durven zetten en ons afvragen waarom de inheemse stammen er zo slecht aan toe zijn’, zegt hij.

‘Voor veel mensen is dat een brug te ver. Zij willen niet horen over dekens besmet met het pokkenvirus, vergiftiging van territoria, diefstal en slavernij van kinderen, schietpartijen en massamoorden, of het diepgewortelde racisme. Als inheemse verteller is het mijn plicht daarop de aandacht te vestigen.’

Verleden, heden en toekomst

Voor alle duidelijkheid: ‘Sweet Country’ is niet per se een bloederige film. Integendeel, hij maakt indruk door een onmiskenbare schoonheid en de ongewone afwisseling van snedige actie met meditatieve momenten en vleugjes humor. Toch hangt er ook een ongemakkelijke, bijna ziekelijke sfeer over.

De voornaamste en duidelijkste slachtoffers zijn uiteraard de Aboriginals, maar de mentale en spirituele malaise van de blanke personages is even voelbaar. Daarmee onderscheidt de film zich van de traditionele westerns, waar de goeden en de slechten makkelijk herkenbaar zijn - vaak zelfs aan de kleur van hun hoed. Thornton nuanceert zijn personages, waardoor het drama dat zich ontvouwt des te harder aankomt.

Hij vindt bovendien een knappe visuele vertaling voor de thema’s die hij wil aankaarten. Nu en dan laat hij in een flits zien wat een personage meegemaakt heeft of nog zal meemaken. Verleden, heden en toekomst vormen één geheel, lijkt Thornton te zeggen.

‘Het is een klassiek verhaal’, zegt hij. ‘Het gaat over hoe ons land gestolen en bezet werd. ‘Sweet Country’ neemt geen loopje met de geschiedenis. Ik toon de dingen zoals ze gebeurd zijn. Australië is klaar voor films als deze. Ik geloof ook in het romantische idee dat het beter is om je geschiedenis zo goed mogelijk te kennen. Hoe meer je weet over je verleden en de tragedies die zich hebben afgespeeld, hoe beter je beslissingen kunt maken over je toekomst.’

‘Sweet Country’ speelt vanaf deze week in de bioscoopzalen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content