Advertentie

'Het verleden romantiseren is gevaarlijk'

©rv

Londen - en Soho in het bijzonder - was in de jaren 60 het epicentrum van de hippe westerse cultuur. Die glitterwereld had echter ook een donkere schaduwzijde. Vraag dat maar aan het jonge hoofdpersonage in ‘Last Night in Soho’, een elegante en sluwe thriller over de gevaren van nostalgie.

De essentie

‘Last Night in Soho’ is een psychologische thriller van de Britse regisseur Edgar Wright (‘Baby Driver’).

De film gaat over een jonge studente die geobsedeerd is door het Swinging London uit de jaren 1960.

Wanneer ze in haar dromen in dat tijdperk belandt, ontdekt ze echter de achterkant van de schone schijn.

‘Last Night in Soho’ is een hommage aan de Britse cinema van toen maar ook een intelligente kritiek op de drang naar nostalgie en een origineel spookverhaal.

Londen in de Swinging Sixties. The Beatles, The Rolling Stones en The Who. Mods en rockers. Minirokjes en kleurrijke maatpakken. Carnaby Street en Twiggy. Michael Caine en James Bond. Gedaan met de bittere soberheid van na de oorlog, tijd om alle remmen los te gooien en te feesten. En dat kon nergens beter dan in Soho, de wijk in de West End van Londen met haar talloze bars en clubs. Een halve eeuw later spreekt het tijdperk nog altijd tot de verbeelding, getuige de vele vintage shops die vandaag gouden zaken doen.

Eloise, het naïeve hoofdpersonage in ‘Last Night in Soho’, is zo’n sixtiesfreak. Sinds de tragische dood van haar moeder woont ze bij haar oma in een dorpje in Cornwall, maar ze koestert de ambitie om mode te gaan studeren in Londen. Wanneer ze die kans krijgt, laat ze zich meteen opmerken met haar talent (zeer getint door haar retrosmaak).

In Soho voelt ze zich als een vis in het water, en ze krijgt levendige dromen over een jonge vrouw die anno 1966 nachtclubzangeres wil worden. Het duurt niet lang voor die dromen omslaan in een nachtmerrie en heden en verleden in elkaar beginnen te vloeien.

‘Het is gevaarlijk om het verleden te romantiseren’, zei regisseur Edgar Wright op het festival van Venetië, waar ‘Last Night in Soho’ in wereldpremière ging. ‘Hoe verder een tijdperk in het verleden ligt, hoe groter de neiging is om zich alleen de goede dingen te herinneren. Maar al het slechte wat we vandaag meemaken, bestond toen ook al.’ Wright is eerlijk genoeg om toe te geven dat de film voortgevloeid is uit zijn eigen obsessie met de jaren 60. Hij groeide op met de muziek van zijn ouders en beeldde zich de wereld in waar die platen vandaan kwamen. Toen hij midden jaren 90 naar Londen kwam om zijn filmcarrière op gang te trekken, verbleef hij vooral in Soho. ‘Ik heb er meer tijd doorgebracht dat op eender welke sofa bij mij thuis’, zei hij.

De trailer van 'Last Night in Soho'.

Hij begreep echter snel dat de stad vele gezichten heeft, en dat die lang niet allemaal even fraai zijn. De Britse hoofdstad is al lang in de greep van de gentrificatie, en ook Soho moet knokken om zijn eigenheid te bewaren. Maar zoals een taxichauffeur in de film tegen Eloise zegt: ‘Daaronder is het nog altijd het oude Londen.’ Of zoals Wright het zelf verwoordt: ‘Mijn relatie met de stad is heel tegenstrijdig. Ik hou van Londen, maar er zijn ook veel redenen om er bang voor te zijn.’

Mijn relatie met Londen is heel tegenstrijdig. Ik hou van de stad, maar er zijn ook veel redenen om er bang voor te zijn.
Edgart Wright
Regisseur van'Last Night in Soho'

Die dubbele blik zit diep in ‘Last Night in Soho’, dat de cineast omschrijft als ‘een donkere Valentijnskaart’. De liefde voor Soho blijkt uit al de verwijzingen naar de muziek en films van toen. 'Downtown’ van Petula Clark is een terugkerend refrein, en we horen ook onder meer Dusty Springfield, Sandie Shaw en The Kinks. Wright haalt ook niet toevallig enkele iconen uit de toenmalige Britse cinema voor zijn camera, zoals Terence Stamp, Rita Tushingham en vooral de vorig jaar overleden Diana Rigg.

Ultiem spookverhaal

De cineast stond er ook op om op de echte locaties te draaien. Geen eenvoudige opdracht in een stadsdeel dat bekendstaat om zijn eeuwige drukte maar een beslissing die ‘Last Night in Soho’ wel een hoog realiteitsgehalte verleent, hoewel dit duidelijk een genrefilm is. Je kunt zelfs zeggen dat Wright het ultieme spookverhaal heeft gemaakt, over een jonge vrouw, een flat, een huis en finaal zelfs een volledige wijk die de geesten uit het verleden niet kunnen afschudden. Het is dan ook gepast dat hij bij momenten naar het griezelgenre neigt, net zoals zijn Britse toonbeelden Michael Powell en Alfred Hitchcock hem dat voordeden.

Daarnaast put hij gretig uit de typische visuele trukendoos van de Italiaanse ‘giallo’-cinema, een veelkleurige thriller- en horrortraditie. Maar Wright doet meer dan alleen hulde brengen aan cineasten als Mario Bava en Dario Argento. Hij eigent zich die stijl helemaal toe en het lukt hem zelfs om de ontknoping, die in giallofilms lang niet altijd even aannemelijk is, emotioneel gewicht te geven. ‘Goede thrillers en horror vinden een manier om toch een serieus verhaal te vertellen’, zei Wright. Opdracht volbracht.

‘Last Night in Soho’ speelt vanaf deze week in de bioscoop.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud