Advertentie
Advertentie
interview

‘Ik heb geen recht op overheidssteun'

©RV DOC

Honderd jaar geleden namen duizenden dappere Australische en Nieuw-Zeelandse soldaten het bij Gallipoli op tegen de barbaarse Turkse vijand. In zijn ambitieuze regiedebuut ‘The Water Diviner’ laat steracteur Russell Crowe zien dat die hardnekkige mythe ook een andere kant heeft.

In West-Europa geldt 11 november als de dag van de wapenstilstand, maar aan het andere eind van de wereld weegt 25 april een pak zwaarder. Dan is het in Australië en Nieuw-Zeeland ANZAC Day, de herdenking van de bijdrage die Oceanië leverde aan de Eerste Wereldoorlog. De datum is niet willekeurig gekozen. Op 25 april 1915, binnenkort precies een eeuw geleden, landden de troepen van het Australian and New Zealand Army Corps - ANZAC dus - als onderdeel van een Brits-Franse krijgsmacht op Gallipoli, een strategisch belangrijk schiereiland in het toenmalige Ottomaanse Rijk. Een goeie acht maanden later moesten ze de aftocht blazen, een hoop illusies en duizenden gesneuvelde soldaten armer.

KORT

‘The Water Diviner’ is het regiedebuut van steracteur Russell Crowe.

Het oorlogsdrama is geïnspireerd door de beruchte Slag om Gallipoli tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Tienduizend Australische en Nieuw-Zeelandse soldaten overleefden de strijd niet.

Crowe maakte er een punt van zijn film zonder overheidssteun te draaien.

De Slag om Gallipoli nam al snel mythische proporties aan, ook al omdat de verslaggeving in de kranten de heldenmoed van de eigen troepen uitspeelde tegen de lafhartigheid van de Ottomaanse (Turkse) vijand. Dat verhaal ging een eigen leven leiden, en ook de Nieuw-Zeelandse acteur Russell Crowe bekent dat hij het altijd blindelings geloofd heeft. Toen hij het script van ‘The Water Diviner’ in handen kreeg, vielen de schellen hem echter van de ogen. Het oorlogsdrama toont hoe vergevingsgezind en nobel de toenmalige tegenstrever zich opstelde toen de wapens eindelijk zwegen en het tijd werd om de doden te begraven.

In totaal eiste de strijd 130.000 levens, ongeveer de helft aan elke kant, en de vroegere vijanden slaagden erin om zij aan zij het trieste werk uit te voeren. Bij Anzac Cove, een kleine inham van Gallipoli, staat vandaag nog een monument dat alle gesneuvelde soldaten samen herdenkt. ‘Ik vond dat het hoog tijd werd om die kant van het verhaal te vertellen’, zegt Crowe. ‘The Water Diviner’ verpakt het in een afwisselend indringende en zeemzoete historie over een man (gespeeld door Crowe zelf) die in 1919 naar Gallipoli trekt om de lichamen van zijn drie zonen te repatriëren.

Subsidie

©RV DOC

Hoeveel de film precies gekost heeft, houdt de acteur/regisseur liever voor zich, maar het staat vast dat ‘The Water Diviner’ naar Australische normen op een groot budget kon rekenen. Om dat bij elkaar te schrapen zou een beginnende cineast normaal gezien elke steun die hij kan krijgen in dank aanvaarden. Maar Crowe maakte er een punt van enkel met onafhankelijke Australische financiering te werken. Dat betekende dus geen subsidiëring van filmfondsen of inbreng van Hollywoodstudio’s. ‘Ik heb veel waardering voor het werk dat filmfondsen doen’, legt Crowe uit. ‘Het is zeker belangrijk om een deel van het belastinggeld daaraan te besteden. Cinema is tenslotte een peperduur medium. Maar ik vind niet dat iemand als ik, die al zo lang in het vak zit, recht heeft op overheidssteun. Dat geld is voor jonge filmmakers en het is niet cool om van de volgende generatie te stelen. Ik moet maar gebruikmaken van de dingen die ik geleerd heb en de professionele positie die ik voor mezelf gecreëerd heb om mijn film puur vanuit de markt te financieren. Daarnaast had ik er ook geen zin in dat iemand me voortdurend op de vingers zou kijken. Zo egoïstisch ben ik wel.’

Romance

Trailer van 'The Water Diviner'

Om investeerders te ronselen en de verdeling veilig te stellen presenteerde Crowe het project op productie-evenementen zoals de jaarlijkse American Film Market in Santa Monica en de filmmarkt op het festival van Cannes. ‘Binnen 48 uur hadden we alle beschikbare distributieterritoria binnen’, vertelt hij trots. ‘Ik besluit daaruit dat het script die mensen aansprak. Ze begrepen dat het verhaal universele thema’s bevat, ook al gaat het over Australiërs, Nieuw-Zeelanders en Turken. En ze zagen er brood in omdat ik een bepaalde marktwaarde heb. Maar het betekent ook dat we de film financieel correct hebben ingeschat, dat onze ambitie en ons budget overeenstemmen.’

©RV DOC

Die commerciële insteek verklaart waarschijnlijk waarom ‘The Water Diviner’ een romance in de plot wringt die niet per se tot zijn recht komt. Al kan dat ook gewoon aan Crowes peperkoeken hartje liggen. Zijn klassiek dramatische aanpak heeft de film echter alvast in eigen land geen windeieren gelegd. Hoewel hij er pas eind december in de zalen kwam, werd hij toch al de best scorende Australische film van 2014. Ook in Turkije gooide hij hoge ogen. Of de rest van de wereld zal volgen, valt nog af te wachten. Het kantelpunt heeft ‘The Water Diviner’ nog niet bereikt, geeft Crowe toe: ‘Films kosten niet alleen geld om ze te maken, maar ook om ze te promoten. Ik weet hoeveel we moeten verdienen om de stap naar de vrijheid te doen, en daar zijn we nog niet.’

‘The Water Diviner’ komt deze week in de bioscoopzalen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud