Koreaans feestje op Oscaruitreiking

De Zuid-Koreaanse regisseur Bong Joon-Ho, de maker van 'Parasite', neemt de Oscar voor beste film in ontvangst. ©AFP

Een niet-Engelstalige satire over maatschappelijke ongelijkheid pakt alle grote Oscarprijzen. Wie is Bong Joon-ho, de Zuid-Koreaanse regisseur van 'Parasite'? En hoe historisch is zijn overwinning?

Slechts elf keer in de bijna 100-jarige geschiedenis van de Oscars was een niet-Engelstalige film genomineerd als beste film. De Europese grootmeesters Ingmar Bergmann en Jean Renoir grepen naast het begeerde beeldje. Wat de zege van ‘Parasite’ in de hoofdcategorie nog grootser maakt, is dat de virtuoze klassenstrijdkomedie van Bong Joon-ho aan het langste eind trok in twee andere sleutelcategorieën: regie en oorspronkelijk scenario. Met - hoe kon het anders? - beste buitenlandse film erbij verzilverde de Aziatische film vier van zijn zes nominaties.

Wat een verschil met de Angelsaksische concurrentie. ‘The Irishman’ van Martin Scorsese bleef met lege handen achter: nul op tien. ‘Joker' moest het, naast de award voor beste acteur voor Joaquin Phoenix, stellen met een award voor beste soundtrack. '1917' van Sam Mendes won alleen in de kleinere categorieën: beste geluidmixing, cinematografie en visuele effecten.

Weinstein

‘Parasite’ stelt even vilein als komisch het verschil tussen arm en rijk aan de kaak. De film gaat over een straatarm gezin in Seoel dat dat in een kleine kelderwoning woont en zich in de modernistische villa van een schatrijke familie binnenpraat. Eerst dringt de zoon binnen, die zich voordoet als huiswerkbegeleider van de dochter.  

Niemand leek Bong Joon-ho zijn verrassende coup in het Kodak Theatre kwalijk leek te nemen.

Regisseur Bong Joon-ho (50), de zoon van een grafisch ontwerper, deed zelf ooit een studentenjob bij een bemiddeld Koreaans gezin. Dankzij een paar uitstekende films kon hij opklimmen tot de Koreaanse middenklasse. De afgelopen twintig jaar maakte Joon-ho zeven films. Hij brak in 2003 door met het het politiedrama ‘Memories of Murder’ over de eerste seriemoordenaar in Zuid-Korea.

Na de thriller ‘The Host’ (2006), die alle records verbrak in Zuid-Korea, kreeg Harvey Weinstein hem in het vizier. De producent kocht de rechten op zijn volgende film ‘Snowpiercer’, maar bracht de sf-thriller slechts in een beperkt aantal Amerikaanse bioscoopzalen uit omdat de Zuid-Koreaan niet aan zijn montage-eisen wilde voldoen.

Varkens

De anekdote is tekenend voor de standvastigheid van de Zuid-Koreaan, die opgroeide in de buurt van een Amerikaanse legerbasis in de stad Daegu. Uit ongehoorzaamheid tegenover klassiek Hollywood bood hij zijn volgende film ‘Okja’ buiten Zuid-Korea enkel aan via Netflix. In deze avonturenfilm met Tilda Swinton en Jake Gyllenhaal schrijft een Amerikaanse multinational een wedstrijd uit waarbij boeren genetisch gemanipuleerde varkens moeten fokken.

De film begint vrolijk - bijna als een komische kinderfilm - maar slaat zachtjes aan om in een cynische sociale satire.

Inktzwarte humor is het handelsmerk van Bong. Vraag maar aan de 110.000 Belgen die ‘Parasite’ bij ons in de bioscoop zagen – and counting, de film komt opnieuw in roulatie. ‘Ik wil dat het publiek zich amuseert’, zei hij in september in De Tijd, aan de vooravond van de Belgische bioscooprelease. ‘Maar ik wil ook dat de kijker het gevoel krijgt dat hij lacht met dingen die eigenlijk niet om te lachen zijn. Humor is het puntige mes dat ik achter mijn rug verberg.’

Grootmoedig

Opvallend was dat niemand in het Kodak Theatre hem zijn verrassende coup kwalijk leek te nemen. Wellicht deels omdat ‘Parasite’ met heel wat Amerikaanse ingrediënten is gekruid. De Zuid-Koraan was ook zo bijdehand - of gewoon  grootmoedig? - om zich dankbaar op te stellen tegenover zijn grote voorbeelden die in de zaal zaten en in het zand beten.

‘Toen ik jong was en film studeerde, hoorde ik een goede raad die me altijd is bijgebleven: het meest persoonlijke is ook het meest creatieve dat je kan doen. En dat komt van de grote Martin Scorsese. En toen mensen in de VS niet vertrouwd  met mijn werk waren, zette Quentin Tarantino mijn films steevast op zijn lijstje met beste films van het jaar.’

Tegen die twee andere verliezende regisseurs van de avond, Todd Phillips ('Joker') en Sam Mendes ('1917'), zei hij: ‘Als het mag van de Academy zou ik graag een Texas chain saw (een verwijzing naar de horrorprent ‘The Texas Chain Saw Massacre’ uit 1974, red.) nemen en deze Oscar in stukken snijden en met jullie delen.’

Diversiteit

Ook dit jaar lag de organiserende Academy weer onder vuur voor het diversiteitsbeleid van de Oscars. Voor de 87ste keer waren er geen vrouwen genomineerd voor beste regie. In de vier acteurscategorieën was de Britse Cynthia Erivo (‘Harriet’) de enige niet-blanke acteur. En dat ondanks meer vrouwen en kleur in de jury.

87
Oscar voor beste regie
Al voor de 87ste keer was er geen vrouw genomineerd voor de Oscar voor beste regie.

Luidt het Koreaanse Oscarfeestje het definitieve einde van het #OscarsSoWhite-tijdperk in? Met de klinkende triomf voor een Aziatische film zonder Amerikaanse acteurs en met een actueel onderwerp als maatschappelijke ongelijkheid lijkt het in elk geval alsof het de Academy menens is dat het anders moet.

Of blijkt het straks allemaal minder revolutionair en historisch dan gedacht? Uiteindelijk is het geestige en spannende ‘Parasite’ ook gewoon gemaakt volgens de regels van Hollywood, door een regisseur die zijn sporen al had verdiend in het mekka van de film.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud