Oorlogsfilm '1917': verbijsterend niemandsland

'1917' van Sam Mendes: een bravourestukje, zowel technisch als emotioneel. ©Universal Pictures

De film ‘1917’ van de Britse regisseur Sam Mendes is een wurgende tocht door de hel van de Eerste Wereldoorlog. De dood is nooit veraf.

Heeft ‘1917’ zijn twee belangrijke Golden Globes - beste regie en beste drama - verdiend? De oorlogsfilm is in elk geval onmiskenbaar een bravourestukje, zowel technisch als emotioneel. De plot is simpel: twee gewone soldaten krijgen op 6 april 1917 aan het front in Frankrijk de dringende opdracht om een boodschap over te brengen aan 1.600 soldaten die zich klaar houden om het weggevluchte Duitse leger een zware klap toe te dienen.

De trailer van '1917'.

De legertop heeft echter achterhaald dat de vijand zich strategisch teruggetrokken heeft om de Britten in de val te lokken. Als de beide helden hun collega’s dus niet op tijd kunnen waarschuwen, zullen velen van hen dat met hun leven bekopen.

Wat volgt, is een tocht door de hel, door een verbijsterend niemandsland, modderige loopgraven, onheilspellende bunkers en verwoeste Franse dorpen. Soms oogt de natuur verraderlijk lieflijk, nooit is de dood veraf. In tijdspanne van twee uur schildert regisseur Sam Mendes (bekend van onder meer ‘American Beauty’ en de Bondfilm ‘Skyfall’) het landschap van de Eerste Wereldoorlog in al zijn onmenselijke verscheidenheid.

De technische krachttoer die ‘1917’ opvoert, is dat de hele film één lange ononderbroken camerabeweging maakt. Of liever: lijkt te maken.

De technische krachttoer die ‘1917’ opvoert, is dat de hele film één lange ononderbroken camerabeweging maakt. Of liever: lijkt te maken. In tegenstelling tot bijvoorbeeld ‘Utøya 22. juli’ gebruikt Mendes sluwe trucjes om de verschillende delen van het verhaal naadloos aan elkaar te lassen. Niet dat dat veel uitmaakt, want de race tegen de klok voelt daarom niet minder onmiddellijk en wurgend aan.

De film grijpt je bij het nekvel en trekt je onverbiddelijk de waanzinnige wereld van de soldaten Blake en Schofield binnen. Omdat elke seconde telt, kan hij het zich niet permitteren om tijd te verspillen aan emotionele ontboezemingen, en toch begrijp je perfect wat in het hoofd van de personages omgaat. Het enige wat je Mendes kunt aanwrijven, is dat hij via de muziek van Thomas Newman - hoe knap die ook is - meer dramatiek aan zijn verhaal toevoegt dan eigenlijk nodig was.

Elegant en schokkend

‘1917’ maakt indruk door de nuchtere acteerprestaties en door het contrast tussen het elegante en doordachte camerawerk en de schokkende beelden en gebeurtenissen. Reken maar dat deze uitschieter een paar keer aan bod zal komen als op 13 januari de Oscar­nominaties worden bekendgemaakt.

’1917’ komt deze week in de zalen

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect

Gesponsorde berichten

n