Advertentie

The Menu: een diner met snel vervagende smaken

Ralph Fiennes is perfect gecast als Chef Slowik. RV ©© 2022 20th Century Studios

In ‘The Menu’ vergast een geprezen chef-kok een handvol klanten op een diner dat hen voor altijd zal bijblijven. Het snobisme rond de haute cuisine wordt op de rooster gelegd, maar de satire is niet bijtend genoeg.

Een zakenman en zijn apathische echtgenote. Een restaurantcriticus en haar redacteur/lakei. Een bekende regisseur op zijn retour vergezeld van zijn producente. Drie arrogante lui uit de financiële sector. En - centraal - de onvoorwaardelijke culinaire fan Tyler met zijn nieuwe vriendin Margot.

Ziedaar het selecte gezelschap dat de eer heeft veel geld te betalen voor een exclusieve avond in de zaak van de gerenommeerde en internationaal geprezen Chef Slowik, gespeeld door een perfect gecaste Ralph Fiennes. Zoals het artiesten van zijn kaliber betaamt, is hij behoorlijk eigenzinnig en excentriek. Niemand kijkt er dan ook erg van op dat hij zijn keuken runt als een militaire operatie, of dat zijn sous-chefs zich gedragen als acolieten van een cultleider.

‘Eet niet. Proef. Geniet. Koester. Wees mindful’, maant Chef Slowik zijn gasten met minzame stem aan als ze aan hun tafels zitten. Het zijn aanbevelingen die je mag verwachten van iemand die zijn leven aan de edele kunst van het koken heeft gewijd. Maar de vraag is of de chef zelf nog gelooft in de geraffineerde, complexe en conceptuele gerechten die hij op tafel brengt. Laat staan in de eerlijkheid en de waarden van de gasten aan wie hij zijn creaties voorschotelt. Hoeveel geld ze ook bereid zijn om te betalen.

Broodschotel zonder brood

‘The Menu’ speelt zich af in de wereld van de haute cuisine, maar je kan de satire evengoed toepassen op andere artistieke kringen. De film sluit wat dat betreft aan bij voorgangers als ‘Prêt-à-porter’, ‘Velvet Buzzsaw’ en ‘The Square’, verhalen die het snobisme en de gebakken lucht van respectievelijk de mode- en de kunstwereld hekelen.

Ondanks de plezierige ambiance blijft ‘The Menu’ te veel ter plaatse trappelen.

Nu kan je een satire op twee manieren aanpakken. Ofwel ga je op zoek naar de veelzeggende details en laat je het wereldje zichzelf in zijn hemd zetten. Ofwel ga je voor de overdrijving en maak je er een grotesk portret van. In ‘The Menu’ weet regisseur Mark Mylod niet goed welk pad hij best kiest, waardoor de film ondanks zijn plezierige ambiance te veel ter plaatse blijft trappelen.

Aanvankelijk zet de film vooral de zelfingenomenheid van de haute cuisine in de verf. Chef Slowik lijkt te willen testen hoeveel bullshit zijn gasten zullen slikken onder het mom van conceptuele keuken, van een stukje vis op een fors rotsblok tot een broodschotel zonder brood. De enige die van bij het begin vraagtekens bij het spektakel plaatst, is Margot (rol van Anya Taylor-Joy). Omdat zij geen uitstaans heeft met het wereldje durft ze Chef Slowik ter verantwoording te roepen. Zij is ook de eerste die merkt dat er iets niet pluis is.

De organische manier waarop de duisternis in het verhaal sluipt, is - naast de prima acteurs - de grootste troef van ‘The Menu’. Maar na een uur ruilen Mylod en zijn scenaristen het venijn in voor de botte bijl, en kan je je niet van de indruk ontdoen dat ze dat doen omdat ze niet goed wisten hoe ze de finesse moesten volhouden. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn, ware het niet dat de toestanden in het laatste halfuur te weinig grandguignol zijn om te onthutsen en te weinig emotioneel om te beklijven.

Zo komt ‘The Menu’ uit bij een hap-klare film waarvan de smaak al snel weer vervaagt. ‘Je hebt het plezier weggehaald uit eten. Elk gerecht is in de eerste plaats een intellectuele oefening’, verwijt Margot Chef Slowik op een bepaald moment. In feite kan je dat ‘The Menu’ zelf ook aanwrijven.

‘The Menu’ speelt vanaf woensdag in de bioscoop.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud