'Titane' schopt iets te wild om zich heen

Seks met een auto is veiliger in 'Titane' dan met mensen.

Cannes 2021 zal altijd herinnerd worden als de covideditie, maar ook vanwege het palmares dat de jury heeft samengesteld. En dat heeft alles te maken met de eigenzinnige Franse winnaar ‘Titane’. Een uitstekende film, maar met een handleiding.

De tijden veranderen. 25 jaar geleden schudde David Cronenberg het filmfestival van Cannes door elkaar met ‘Crash’, een bevreemdend verhaal over seks, liefde, auto’s en verminkte lichamen. De jury reageerde net als het publiek extreem verdeeld. Volgens Cronenberg was juryvoorzitter Francis Ford Coppola enorm tegen de film gekeerd.

Om iedereen toch een beetje tevreden te stellen riep de jury als compromis zelfs een speciale prijs in het leven. Een kwarteeuw later pakt de Franse cineaste Julia Ducournau uit met een kolkend werkstuk dat alle elementen uit ‘Crash’ weer samenraapt en daar nog een portie brutaal geweld aan toevoegt. En ditmaal heeft de jury in Cannes, geleid door Spike Lee, de film bekroond met de Gouden Palm.

‘Titane’ is geen spek voor ieders bek, maar wie een boontje heeft voor grensverleggende cinema kan hier maar beter naartoe trekken. Op eigen risico.

Smaken verschillen natuurlijk, maar er is meer aan de hand. Het is niet overdreven om te stellen dat Cronenberg zijn tijd vooruit was, terwijl Ducournau de vinger aan de (progressieve) pols houdt. Het hoofdpersonage uit haar film, Alexia, heeft sinds een zwaar auto-ongeval een titanium plaat in het hoofd en draagt het indrukwekkende litteken trots open en bloot.

Ze heeft een passie voor auto’s die je gerust letterlijk mag nemen: ze verdient haar brood door op autoshows wulps over koetswerken te kronkelen. Als iedereen weg is, heeft ze seks met de machines. De fysieke liefde die ze met andere mensen beleeft, mondt doorgaans uit in bloedvergieten en moord. En dat is pas het eerste deel van de film.

Trailer

De reden waarom ‘Titane’ aanslaat, is dat Ducournau op een compleet originele manier een thema aankaart dat meer dan ooit in de actualiteit staat: seksuele identiteit. Het verhaal speelt voortdurend met de non-binaire status van Alexia en het idee dat mensen finaal voelen wat ze willen voelen. Ook al zegt het uiterlijk iets anders. Het grote verschil met ‘Crash’ is echter dat Cronenberg al een doorgewinterde cineast was die snapte hoe hij een diep metaforisch verhaal in de hand moest houden en scherpstellen.

Chaos

Ducournau is pas aan haar tweede langspeelfilm toe, na haar debuut ‘Grave’ (ook al imposant), en dat merk je aan haar chaotische aanpak. ‘Titane’ is niet bepaald toonvast en heeft de neiging alle kanten tegelijk uit te schieten. De intentie van Ducournau is bewonderenswaardig, net als haar lef, maar je krijgt bij momenten de indruk dat ze blind om zich heen schopt in de hoop toch ergens een gevoelige plek te raken.

Dat gebrek aan zelfbeheersing speelt de film soms parten, al kan je je altijd optrekken aan de donkere humor en de onverschrokken vertolkingen van Agathe Rousselle (als Alexia) en Vincent Lindon. ‘Titane’ is geen spek voor ieders bek, maar wie een boontje heeft voor grensverleggende cinema kan hier maar beter naartoe trekken. Op eigen risico.

‘Titane’ speelt vanaf volgende week in de bioscoop.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud