column

Water als welvaart

Zijn naam is Feliciano Diaz Sanchez. Hij woont in Intibuca, dat ligt in Honduras. Zoals elke wereldburger wast Feliciano zich. Wellicht neemt hij hier een douche en daar is Feliciano Diaz Sanchez voorzichtig mee. Hij zal erover waken dat het stuk zeep niet op de grond valt. Feliciano zit immers gevangen in het Centro Penal de la Esperanza.

Uitgeknipte beelden tonen de werkelijkheid buiten het kader niet. Zonder info is dit een donkere man met verzorgde haren en nagels. Hij wast zich. Met info is dit een man met een strafblad, de handen die hij – al dan niet in onschuld – wast, deden wat niet mag en zijn door zijn moeder gegeven naam (Feliciano: ‘vrolijk, welvarend’) was geen voorteken voor het leven en voor de plek waar hij nu woont. Centro Penal de la Esperanza: de enige hoop is die in de betekenis van de massa opeengehoopte zware jongens, alleen de optimist haalt hier hoop op herstel en een helend hiernamaals.

Toch voert deze foto je ook naar een glimlach, die van de herinnering, ergens een kamertje in de hersenen, waar ‘De Zeepkoning’, het 45ste album van Jommeke, ligt opgeslagen. De witte zeep die over Feliciano’s vingers druipt en die fragiele luchtbelletjes maakt, schuimt minder dan de zeep die Filiberkes moeder Charlotte gebruikte toen ze haar vuile zoon waste. Maar dat is bijzaak. Jommekes vriend mocht zich drie maanden niet wassen voor een wedstrijd. Als dat lukte, won zijn moeder tweeduizend stukken zeep.

Als kind was het een fascinerend verhaal. Je drie maanden niet moeten wassen. Gewoon spelen, in het zelfgebouwde kamp op het veld van de buren, na de chiro, of na de zoveelste tocht langs ruwbouwwoningen in de wijken die in de jaren 70 nog volop gebouwd werden. Stof, vuil, aarde: alles bleef heerlijk plakken. Maar toen wachtte dat bad. We waren toch een beetje jaloers op Filiberke.

Op Feliciano Diaz Sanchez hoeft niemand jaloers te zijn. Opeengepakt in – zelfs op de foto – stinkende hokken wonen duizenden mannen op elkaar. De paradox zit in de veiligheid: gevangenissen in Latijns-Amerika houden het gevaar van de straat, maar voor wie erin zit, is overleven een volledige dagtaak.

De wasbeurt als enig comfort. Wegduiken achter een scherm van zeep. Het water als enige welvaart voor Feliciano.

Lees verder

Gesponsorde inhoud