beeld verhaal | ‘Borderline’

Een huis aan zee, ergens tussen Bray-Dunes en Le Havre. ©Paul D'Haese

Acht fotografen vertellen over een beeld dat in een verhaal past. Vandaag: Paul D’Haese. Hij maakte vier jaar foto’s aan de Noord-Franse kust, die hij bundelde in het boek ‘Borderline’. Enkele beelden hangen nog tot 19 september in het Musée de la Photographie in Charleroi.

Een jaar heeft Paul D’Haese (63) geduld moeten oefenen om deze foto te kunnen maken zoals hij ze wilde. ‘Ik had eigenlijk al een opname van dat huis. Gemaakt in het goede seizoen, op een ideale dag en op een perfect tijdstip, zodat slagschaduwen het beeld niet zouden verstoren. Maar thuisgekomen zag ik dat de belijning niet helemaal juist zat. Ik moest en zou de foto opnieuw maken. Dat deed ik, exact een jaar later, op exact hetzelfde tijdstip. Ik ben gewoon een halve meter verder gaan staan.’

Het huis met de witgekalkte muur die - perfect afgelijnd - verwarring schept, is een van de 170 beelden in ‘Borderline’. Voor dat boek ging D’Haese tussen 2016 en 2020 aan de Noord-Franse kust kijken naar wat de mens op de grens tussen zee en land heeft toegevoegd. Als die ingrepen in het landschap zich tot een spel van lijnen, vlakken en blokken lieten reduceren, haalde hij zijn camera boven. Of hij noteerde in zijn agenda op welke dag hij moest terugkeren om het beeld te kunnen maken in de juiste lichtomstandigheden en met het gewenste bladerdek aan bomen en struiken.

Ik hou zo veel van het mysterie dat ik het graag laat bestaan.
Paul D’Haese
Fotograaf

Het levert uitgepuurde beelden op waarin blinde gevels, verkleurde betonstroken, nutteloze hekken en werkloze kermismolens de sfeer bepalen. Vrijwel altijd afstekend tegen een grijsblauwe lucht. ‘Felblauwe luchten zijn aan mij niet besteed: te veel Kodak Color’, zegt D’Haese. ‘Ze zouden ook niet bij de Opaalkust passen. Die is niet blinkend als de Côte d’Azur. Ze is verpauperd en verweerd, en daar passen mijn vale kleuren goed bij.’

Waar al die bouwsels staan, is onbelangrijk. D’Haese zoekt in alles de abstractie op. ‘Achteraan in het boek staat een lijst met de namen van de plaatsen waar ik heb gefotografeerd. Alfabetisch gerangschikt, ik wijs geen enkel beeld toe aan een plaats. Ergens tussen Bray-Dunes en Le Havre, dat volstaat. Anders wordt mijn werk documentair. En dat wil ik niet. Net zoals ik niet wil weten wat het verhaal is achter de dingen die ik in beeld breng. Ik hou zo veel van het mysterie dat ik het graag laat bestaan.’

Intens spel

De foto’s in ‘Borderline’ zijn even nauwgezet geplaatst als ze zijn gemaakt. ‘Sequenties zijn belangrijk. Elk beeld heeft een verband met het volgende: blokken en lijnen die terugkomen, een kleurencombinatie die zich herhaalt. Zo bouw ik voort, tot het boek een langgerekt verhaal vormt waarin humor niet mag ontbreken.’

In D’Haeses verhaal komt maar één mens voor: een duiker, op de rand van een staketsel. Maar je moet twee keer kijken, hij lijkt eerder een beeldhouwwerk. ‘Mensen leiden me af van mijn bedoelingen. Bovendien ben ik niet zo sociaal. Ik leef heel erg in mijn eigen wereld. Dat wordt nog versterkt door te fotograferen zoals ik fotografeer. Ik kijk de hele tijd anders naar de werkelijkheid, vanuit mijn binnenste. Het is een intens spel dat veel concentratie vergt.’

D’Haese fotografeert al sinds zijn puberteit maar is opgeleid als interieurarchitect, omdat hij ‘een vak moest leren’. Pas zes jaar geleden, na een zware burn-out, is hij voluit voor de fotografie gegaan. Nu ‘Borderline’ af is, denkt hij gretig aan iets nieuws. ‘In monochromie.’ En er is altijd nog zijn ongoing project ‘Belgopolis’. ‘In elke Belgische stad wil ik een foto maken, los van tijd en plaats. Met die 133 beelden wil ik dan een imaginaire stad bouwen. Er is nog jaren werk aan. En misschien raakt het nooit af. Maar dat moet ook niet.’

Een huis aan zee, ergens tussen Bray-Dunes en Le Havre. ©Paul D'Haese

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud