Advertentie
Advertentie

beeld verhaal | 'The Sustainist Gaze'

‘Hunger of the Pine I’, ontwikkeld met een emulsie van bessen uit het afgestorven naaldbos en drie weken zonlicht. ©Kristof Vrancken - Beelduitbraak

Acht fotografen vertellen over een beeld dat in een verhaal past. Vandaag: Kristof Vrancken. Sinds zes jaar ontwikkelt hij zijn landschapsfoto’s in emulsies van bessen en planten. Zijn eerste grote overzichtsexpo - 'The Sustainist Gaze' - loopt tot 22 augustus in het Hasseltse kunstencentrum Z33.

Geen fotografie zonder onderzoek en experiment voor Kristof Vrancken (38). Verlangend naar meer toeval en duurzaamheid keerde de Limburger zich zes jaar geleden af van het digitale werk en de klassieke ontwikkelingschemica­liën. Vandaag werkt hij bijna alleen nog analoog en ontwikkelt hij zijn beelden in zelf­gebrouwen mengsels van bessen, bloemen, planten of bacteriën. Die ‘oogst’ hij op de plek waar hij de foto maakt.

Er zit een zachte activist in mij.
Kristof Vrancken
Fotograaf-onderzoeker

Met zijn werkwijze grijpt Vrancken terug naar een oud fotografisch procedé: anthotype. ‘In 1842 werd het voor het eerst beschreven. Maar het is nooit doorgebroken, wegens erg omslachtig. Om een emulsie van planten te maken moet je plukken, blenden en filteren. Belichten met de zon kan een week tot anderhalve maand duren. De kleur is onvoorspelbaar. En de afdruk is niet blijvend. Maar voor mij klopt het. Het is ecologisch. En ik kan als fotograaf nog meer werken vanuit het landschap: de natuur staat op het beeld, en zit er ook in.’

Het liefst fotografeert Vrancken op plekken waar de natuur onder druk staat. En op stukken wasteland aan de ‘rafelrand van de stad’, waar de industrialisering haar sporen heeft nagelaten en het groen zijn plaats weer opeist. ‘Behalve een onderzoeker en een bioloog zit er ook een zachte activist in mij’, zegt hij. ‘Ik wil mensen prikkelen en doen nadenken over hoe ze omgaan met hun omgeving, hopend dat ze daar actie aan koppelen.’

Letterzetter

Met ‘Hunger of the Pine I’, het beeld bij dit verhaal, vestigt Vrancken de aandacht op de problematiek van uitheemse naaldbossen in de mijnbouwstreek die Limburg was. Ze werden aangeplant tijdens de industrialisering en dienden als vulhout voor de bossen en als houtleveranciers voor de bouw van mijngangen. Maar door de klimaatverandering vallen de exoten nu ten prooi aan droogtestress en aan de letterzetter, een vraatzuchtige schorskever.

Toen Vrancken dat in het naaldbos De Galgenberg in Heusden-Zolder zag gebeuren, moest hij aan de slag. ‘Ik heb als kind veel in dat bos gespeeld en heb me er altijd erg thuisgevoeld. Het maakte me verdrietig te zien dat het in niet meer dan een jaar was afgestorven.’ Hij maakte niet alleen deze foto, die hij ontwikkelde in een emulsie van bessen van de dode Amerikaanse vogelkers. Hij ging ook uitzoeken hoe de kever patronen in de schors graaft, wat via een zelf­lerend algoritme tot een multimediawerk leidde.

De lijdende natuur biedt Vrancken, die naast zijn kunstenaarspraktijk de vakken hybrid media en experimental imaging doceert aan LUCA School of Arts in Genk, nog veel stof tot onderzoek. Op dit moment legt hij samen met collega-onderzoeker Niek Kosten de laatste hand aan ‘NIMBY’, een boek over de Japanse duizendknoop. Dat is een exoot die niet afsterft maar net woekert. ‘Hij kan 10 centimeter per dag groeien. Hem bestrijden is onbegonnen werk. In plaats van hem te haten kunnen we dus maar beter uitzoeken hoe we ermee kunnen leven. Hij is alvast eetbaar en smaakt naar rabarber.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud