De vreemde binnenzichten van Lynne Cohen

©© Lynne Cohen, Courtesy Olga Korper Gallery

De Amerikaans-Canadese fotografe Lynne Cohen maakte haar leven lang niets anders dan opnames van interieurs. Ze lijken meer op installaties dan op foto’s. Het FOMU in Antwerpen toont haar werk.

‘Geen enkele van mijn plaatsen ziet er echt uit. Maar er is ook niet veel dat er echt uitziet als je een stap achteruitzet en kijkt. Als dit in een gesprek aan bod komt, vraag ik mensen om eens rond te kijken. Er is bijna altijd iets waar ik naar kan wijzen, een lamp, stekker of ventilatiegat waar iets mee scheelt. Ik zou graag willen dat mensen de dingen zien alsof het voor het eerst was, en merken hoe vreemd ze lijken.’

Lynne Cohen (1944-2014) overleed zes jaar geleden, maar ze is erg aanwezig op haar retrospectieve ‘Depth on a Surface’. De curatoren Joachim Naudts en Bert Danckaert strooien in de zaal kwistig met quotes van de fotografe. Je komt zo heel veel te weten over haar fotografische praktijk. Cohen behoeft niet meteen een handleiding, maar je haalt meer uit haar oeuvre als je de achtergrond en filosofie begrijpt.

©© Lynne Cohen, Courtesy In situ Fabienne Leclerc

Cohen specialiseerde zich in interieurs en kamers. Onvermoeibaar deed ze aan prospectie voor een goede locatie. Laboratoria, scholen, fabrieken, zwembaden, rusthuizen, woonkamers... Alles kon, als het maar een goede foto opleverde. Soms werkte ze snel, soms nam ze haar tijd, altijd met een 8 x 10 inch technische camera. Ze besteedde ook bijzonder veel aandacht aan haar kaders. Ze fotografeerde eerst marmeren elementen die verwezen naar de foto in kleur en motief. Van de marmerfoto’s maakte ze formica frames. Het geheel van foto en kader beschouwde ze als een tweedimensionale sculptuur.

Dat is geen toeval. ‘Cohen is begonnen als beeldhouwer. Nadat ze in 1971 een lezing van de legendarische Amerikaanse fotograaf Walker Evans had bijgewoond, besloot ze enkel nog te fotograferen. Ze beschouwde haar foto’s als kunstinstallaties’, zegt Danckaert. Hij leerde Cohen kennen in 1993, tijdens een workshop. ‘We zijn vrienden geworden. Ik heb haar een tijdlang geassisteerd. De afgelopen jaren heb ik samen met mijn vrouw wetenschappelijk onderzoek naar haar werk en nalatenschap geleid aan de Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen. De nieuwe expo is daar een afgeleide van.’ Cohen had een band met België. Haar man, een filosoof, doceerde aan de universiteit in Louvain-La-Neuve.

©© Lynne Cohen, Courtesy Rodolphe Janssen

De scenografie van de expo is opgebouwd als een interieurfoto van Cohen. In het midden van de zaal is een wand met een deur gebouwd. Die geeft toegang tot de tweede helft van de expo. De foto’s - eerst zwart-wit, later kleur - worden afgewisseld met kunstwerken van onder meer Guillaume Bijl en Marcel Duchamp, met wie Cohen zich verwant voelde. ‘Het gaat om de readymades. In welke mate transformeert een gewoon voorwerp als je het uit zijn normale context haalt? Voor fotografie geldt dat ook. Hoe verandert een ruimte als je ze fotografeert en die foto in een museale context plaatst?’, legt Naudts uit. Het is een interessant uitgangspunt. Je kan de foto’s een voor een bekijken of je kan vanop afstand het geheel overschouwen. Dan wordt de tentoonstelling één grote installatie. Cohen zou er een prachtige foto van genomen hebben.

Mensen zie je niet. Nooit. Ze zijn overbodig. Er is een foto van een rusthuis. Twee oude fauteuils, een televisie. Een zeldzame titel: Retirement home. Je fantaseert de bejaarde bewoners er zo bij. Voor Cohen was het een bewuste keuze, zegt ze in een van de quotes. ‘Mensen hebben zo’n sterke aanwezigheid dat als ik ze zou fotograferen, datgene wat me interesseert, het vreemde van hoe dingen zijn, op de achtergrond zou raken.’

‘Depth on a Surface’ loopt tot 24 januari. www.fomu.be

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud