Een concert, hoe zag dat eruit? En hoe voelde het ook weer?

Arsenal. ©Koen Keppens

Muziekfotograaf Koen Keppens exposeert in Sint-Niklaas meer dan honderd foto’s van zingende, zwalpende en zwetende muzikanten in interactie met hun publiek. ‘Niemand zal straks zeggen: Ik heb een memorabel afstandsconcert gezien.’

E r blijft opnieuw bitter weinig over van de festivalzomer. Als al iets mag straks, zal het voor weinig volk zijn en onder strenge gezondheidsrestricties. Ook het zaalconcert zoals we het kenden, keert ten vroegste in het najaar terug. Het fotografie- en kunstenfestival ‘PPPUSH-IT’, naar de wereldhit van Salt-n-Pepa uit de jaren 80, wil de sfeer van de muziekzomers van weleer oproepen op zes locaties in het Waasland. De curator is Koen Keppens, de vaste fotograaf van Rock Werchter en het weekblad Humo. Voor zijn eigen expo ‘Music for the Deaf’ selecteerde hij ruim 100 beelden van de zowat 1.500 concerten die hij de afgelopen kwarteeuw bezocht. Zijn krachtige foto’s doen dromen van iets dat het virus het publiek en zijn lievelingsartiesten heeft afgenomen.

Covid-19 beet hard in het inkomen van de 54-jarige concertfotograaf. Straks mogen we misschien weer naar optredens op veilige afstand van elkaar. Keppens kijkt er niet speciaal naar uit. ‘Die afstandsconcerten zijn misschien een lapmiddel voor de organisatoren en de artiesten maar het publiek heeft daar niets aan. Niemand zal ooit zeggen: ik heb een memorabel afstandsconcert gezien.’

Arno

‘Een van de laatste concerten die ik heb gefotografeerd voor de pandemie de hele sector platlegde. In de 25 jaar dat ik Arno fotografeerde is hij ouder, grijzer en wat dikker geworden, maar zijn houding en bewegingen zijn onveranderd. Dat kan je ook zien, denk ik. Dit is ook een van de laatste concertfoto’s van Arno met lange haren. Na zijn shows in de AB begon de chemo tegen zijn pancreaskanker. Vorige zomer fotografeerde ik hem opnieuw tijdens zijn Zomerbar-concert op de wei van Werchter. Die concertjes waren wat mij betreft geen succes.

Werchter, dat associeer ik met een grote massa en veel muziek. Hard werk, ook. Er zijn weinig dagen waarop ik harder werk als concertfotograaf en toch voelt het een beetje als vakantie. Mijn betaald verlof (lacht). Als je dan op die magische plek toekomt en je vindt al die dingen niet terug, merk je pas echt hoezeer een festival niet alleen draait om goede muziek. Maar ook om ritueel samenzijn, als sardienen op elkaar gepakt.’

Arsenal. ©Koen Keppens

Arsenal

‘Deze foto van zanger John Roan en zangeres Leonie Gysel is het affichebeeld geworden. Hij zegt helemaal wat ik met mijn concertfotografie wil bereiken: emoties van artiesten die zich verliezen in het moment overbrengen op een publiek. Toeschouwers kunnen die emoties voelen maar daarom niet altijd zien. Omdat ze te ver van het podium staan of heel toevallig naar iets anders kijken. Wie de context van dit beeld niet kent, ziet een liefdesstel.

Mijn eerste reactie op de foto was: als dit mijn wederhelft was, weet ik niet of ik hiermee gediend zou zijn. Terwijl het Arsenal in volle actie is. Een band waarvan geweten is dat de leden het niet altijd even goed met elkaar kunnen vinden. Net zo goed is Arsenal een band waarvan de missie is om de hele zaal van voor tot achter mee en aan het dansen te krijgen. En dat is werken, vaak trekken en sleuren, met een totale overgave. Met veel liefde voor het publiek en voor elkaar. De Lotto Arena, dat is een groot podium. Arsenal is een erg beweeglijke band, toch slagen ze er telkens in om er iets intiems van te maken. In dit geval hadden ze ook helemaal geen opwarming nodig. Dit beeld is gemaakt tijdens een van de eerste drie nummers - meer tijd kregen we als concertfotografen niet. Dan moet je als artiest het podium opkomen in pure guerillastijl.’

David Byrne. ©Koen Keppens

David Byrne

‘Na dertig jaar en meer dan duizend concerten is het niet gemakkelijk om nog écht verrast of geraakt te worden. Als ik terugdenk aan het concert van David Byrne op Down The Rabbit Hole krijg ik opnieuw bijna tranen in mijn ogen. Ik had vooraf  gelezen dat het iets vernieuwends was. Ik werd allesbehalve ontgoocheld. Het was een fascinerend spektakel.

Ik had iets meegemaakt dat het begrip ‘concert’ oversteeg. Het mooie is dat ik twee weken later op Rock Werchter even hard werd geraakt. Ik was minder verbaasd over wat ik zag, maar even ontroerd. Dat had voor een stuk te maken met wat de muzikanten deden op het podium, maar zeker ook met de uitzinnige reactie van het publiek. Ik stond helemaal vooraan en voelde met elk nummer de euforie en het enthousiasme stijgen in de concerttent. Als je met vele duizenden mensen samen bent, is dat echt een onbeschrijflijk gevoel. Op zulke zeldzame momenten gaat er van alles door je hoofd: liefde en genegenheid voor al die onbekende mensen rondom mij en een grote dankbaarheid tegenover de artiest die jou met een herinnering voor het leven de nacht instuurt. Die sensatie moeten missen maakt deze coronaperiode des te pijnlijker.’

Patti Smith

‘Iedereen mist het om zijn lievelingsartiesten op een podium te zien staan. Ik denk dat voor de artiesten het gemis nog groter is. Optreden is hun leven, ze hebben hun publiek keihard nodig. Dat zie je goed op deze foto van Patti Smith in de AB, vind ik.

Na bijna vijftig jaar op een podium brandt het heilige vuur nog steeds in haar ranke lijf. Er zit veel woede en vuur in haar performance. Aan haar ontspannen lach op deze foto kan je nog iets anders aflezen: het genot en plezier dat ze na al die jaren ervaart wanneer ze voelt dat ze iets terugkrijgt van een enthousiast publiek. Wij geven onze helden de energie om door te gaan en telkens weer op dat podium te kruipen om hun boodschap voor de zoveelste keer te brengen. Ik vraag me weleens ongerust af hoeveel artiesten die sensatie vergeten zullen zijn na de pandemie.’

Patti Smith. ©Koen Keppens

Alle info over de expo ‘Music for the Deaf’ van Koen Keppens in Sint-Niklaas en het volledige zomerprogramma van het ‘PPPUSH-IT’ op pppush-it.be.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud