Het fotomoment | Die lente van 2020

©REUTERS

Uit de beeldenweelde van de week kiest Rik Van Puymbroeck een foto of reeks die een moment onze aandacht verdient.

‘Ik ben een oorlogskind’, lees je wel eens vaker, in gesprekken met oudere mensen. Maar bijna altijd volgt dan de zin: ‘Ik herinner me er niets van. Ik was amper drie.’ Zullen we alle nu geboren kinderen later coronakinderen noemen? Je moet hopen van niet.

Een collega kreeg een zoontje, hij heet Moris, we kregen de mail allemaal thuis te lezen en zagen een foto op Instagram. Op een kussen met veel vosjes groet hij de wereld. Hij heeft felle zwarte haren. Dat de kappers dicht zijn, ooms en tantes nog niet op bezoek kunnen en de dag van zijn begin die is van vele eindes, weet hij niet. Dat zal hem later verteld worden en dan zal Moris zeggen: ‘Ik ben van april ’20, maar ik herinner me niets.’

Ver van hier in Fort Worth, Texas, was ook Nancy Pedroza zwanger en dit is haar buik. Ze zou in het ziekenhuis bevallen, maar toen kwam Covid-19 en dus veranderde dat plan. Het moest thuis. Nancy zocht hulp bij een vroedvrouw, maar complicaties zijn wat ze zeggen te zijn en in volle arbeid moest Nancy toch naar een hospitaal. De vroedvrouw mocht niet mee en tussen ingepakte dokters en verpleegsters kreeg ze een zoon die Kai Rohan heet. Misschien bewaart Nancy Pedroza voor hem de krant van 8 april 2020, zijn geboortedag. Daarin stond de necrologie van John Prine. ’s Avonds zagen wij de supermaan. Uren later zag Nancy ze in Fort Worth.

Nog meer dan de zon - waar je zo moeilijk naar kunt staren - is het de maan die de wereld verbindt. Dezelfde avond, hetzelfde moment, kun je, in Kaapstad en in Kessel-Lo, naar dezelfde gloed aan de donkere hemel staren. Dat is niet nieuw, toch blijft het verwonderen. Maar nu verbindt dus ook corona diezelfde wereld. Zorg, schrik, voorzorg, afstand, hunkering: dezelfde woorden hoor je in Sint-Amandsberg en in Fort Worth, thuis en ver van huis.

In deze koortsachtige lente werden Kai Rohan en Moris geboren. Toen het voor tienduizenden ophield, begon het voor hen. Uit het songbook van John Prine sloop zomaar dit zinnetje weg: ‘Don’t know where we’re coming from/Or where we’re going to/Can I go all the way with you?’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud