Advertentie
Advertentie

Meewarige blik op het bestaan levert onvervalste filmpret op

©lumiere

De Zweedse regisseur Roy Andersson is al vele decennia een ronkende naam in de reclamewereld. Maar ook als film regisseur heeft hij zijn sporen verdiend. Getuige de Gouden Leeuw die hij vorig jaar won in Venetië met zijn absurde tragikomedie ‘A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence’.

Toen Roy Andersson in september vorig jaar op het filmfestival van Venetië de Gouden Leeuw in ontvangst mocht nemen, klonk het applaus welgemeend. Dat had verschillende redenen. Om te beginnen is zijn nieuwe film ‘A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence’ van het niveau dat we intussen gewoon zijn van de 72-jarige Zweedse regisseur.

Net zoals ‘Songs from the Second Floor’ en ‘You the Living’ werpt hij een meewarige blik op het menselijk bestaan, aan de hand van absurde en droog geestige sketches. Die gags en grappen zijn echter niet oppervlakkig of vrijblijvend. Het is geen toeval dat zijn volwassen personages er zonder uitzondering bleek en depressief uitzien, terwijl de kinderen gezond blozende wangetjes hebben.

©lumiere

‘Het weerspiegelt een evolutie die ik in de maatschappij bespeur’, legt Andersson uit. ‘Ik zie steeds minder menselijkheid en solidariteit. In Zweden is vandaag een zeer rechtse partij aan de macht en mijn land is er harder en kouder door geworden. Je merkt die evolutie trouwens in heel Europa.’

In zijn films trekt Andersson dan wel vaak de droefgeestige kaart, toch weigert hij om er het bijltje bij neer te leggen. ‘Ik denk dat de situatie weer zal veranderen’, houdt hij vol. ‘Dat moet wel, als we willen overleven. Als we de planeet blijven uitbuiten zoals we nu bezig zijn, loopt het catastrofaal af. Jammer genoeg zullen er waarschijnlijk een paar catastrofes moeten gebeuren voor we tot inkeer komen. Maar ik blijf niettemin optimistisch. Ik kijk graag naar jonge mensen, naar hun vitaliteit en dynamisme. Dat kikkert me op.’

Ik ontmoet in Zweden zoveel regisseurs die triest rondlopen omdat ze weten dat ze het veel beter hadden kunnen doen.
Roy Andersson
Regisseur

Als Anderssons Gouden Leeuw iedereen blij stemde, is het ook omdat de cineast een volstrekt unieke stem laat horen. Hij werkt met niet-professionele acteurs, financiert zijn langspeelfilms door honderden - vaak bekroonde - reclamespots te draaien en hoeft aan niemand rekenschap af te leggen.

De precisie die hij aan de dag legt, doet bovendien denken aan Stanley Kubrick. Het liefst werkt hij op sets die hij volledig zelf opgetrokken heeft, ook al speelt een scène zich af op straat of in een café. Dat komt omdat hij de voorkeur geeft aan een soort hyperrealiteit, maar het heeft ook te maken met zijn liefde voor de schilderkunst. Hij wil dat de beelden die hij creëert precies uitdrukken wat hij in gedachten heeft, en daarvoor is een gecontroleerde omgeving essentieel.

A Pigeon Sat On A Branch Reflecting on Existence

‘Ik wil dat we ons bewust worden van de visuele rijkdom van beelden’, zegt hij. ‘Het probleem is dat de meeste filmmakers niet de tijd of de middelen krijgen om die rijkdom waar te maken. Of ze hebben er het geduld niet voor. Ik ontmoet in Zweden zoveel regisseurs die triest rondlopen omdat ze weten dat ze het veel beter hadden kunnen doen. Maar ze worden gedwongen om hun talenten fout te gebruiken. Daar moeten we iets aan doen. De meeste huidige films stellen nauwelijks iets voor op visueel vlak. Soms zie ik iets wat als verhaal wel interessant is, maar de beelden die erbij verzonnen worden, hebben niets om het lijf. Dan geef ik er de voorkeur aan om op mijn eigen tempo en tegen mijn eigen voorwaarden te werken, ook al betekent het dat het zeven jaar duurt om een film te maken.’

‘A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence’ speelt vanaf deze week in de bioscoopzalen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud