#slowmotion | Bevreemding en aanvaarding

Dan voelt het alsof alles een koffiekoek is.

Veranderen vertragende tijden je blik? We vroegen het aan acht fotografen. Vandaag: Ans Brys.

'Twee verliezen sloegen in het voorjaar van 2019 een diepe wonde. De maanden die volgden, waren gehuld in een grote waas. Nooit eerder voelde ik me zo eenzaam, terwijl ik tegelijk niets liever wilde dan alleen te zijn. Ik liet de mist om me heen steeds dikker worden.'

Je hebt ons verraden! ©Ans Brys

Ans Brys woont in Antwerpen. Ze doceert en fotografeert voor NRC. Ze is bezieler van The Female Gaze, een lockdownproject waarbij vrouwelijke fotografen werk verkochten ten voordele van vrouwen in moeilijkheden.

'Toen een jaar later het hele land in lockdown ging, voelde dat als een bevrijding. Plots moest ik me niet langer verantwoorden omdat ik niet op café raakte of omdat ik niet meeging naar weet ik veel waar. Eindelijk ging de rest van de wereld mee in slaapmodus.'

'Omdat alle jobs wegvielen richtte ik mijn camera op mijn eigen leefwereld. Nooit eerder fotografeerde ik mijn 8-jarige zoon of de straten rond ons huis. De lentezon wierp een prachtige deken over de lelijke buurt waar ik zo van hou. Ondertussen hoorde ik mijn zoon de meest fantastische dingen zeggen. Door mijn beelden met zijn onschuldige denken te combineren, creëerden we een bevreemdend introspectief universum.'

Mama slaapt.

'Ongewild kwam zo de aanvaarding. De mist verdween stilaan. Als je maar lang genoeg wacht, kom je jezelf toch altijd weer tegemoetgelopen.'

Elke slok is elke cent waard.

Zet het geluid maar hard. ©Ans Brys

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud