De nieuwe garde

©Alexandra Bertels, courtesy Dauwens & Beernaert

Met de beurzen Art Brussels en Independent daalt volgende week de kunstgekte weer neer in Brussel. Wij stellen alvast werk tentoon van drie jonge talenten die op weg zijn naar een gouden toekomst.

‘Noem het gerust bipolair’

Marco De Sanctis (33) werkt met vergeten doeken en oude gravures. Hij noemt zichzelf een neo-archeoloog. In september krijgt hij een solotentoonstelling bij de Brusselse  galerie Dauwens & Beernaert.

©Matteo Cavalleri

Marco De Sanctis vertrouw je beter geen historische doeken  toe. De kans is groot dat hij de verf gewoon weg krast. De in Brussel werkende Italiaanse multimediakunstenaar vernielt even graag als hij creëert. ‘Noem het gerust bipolair. Ik ben een  soort neo-archeoloog van de kunst geschiedenis.’

©Alexandra Bertels, courtesy Dauwens & Beernaert

Voor zijn reeks ‘Marines’ ging De Sanctis aan de slag met 18de- en 19de-eeuwse zeeschilderijen die hij bij Brusselse antiekhandelaren op de kop tikte. Als een res taurateur knapte hij de doeken eerst zorgvuldig op, om ze daarna even secuur te vernietigen. Hele stukken verflaag kraste  hij weg, tot op het naakte bruine doek. Enkele raak gekozen accenten - een stuk zee of lucht - liet hij heel. Als semi-abstracte werken worden vergeten doeken zo weer relevant.

Het is intussen een handelsmerk. De Sanctis: ‘Ooit vond ik in de kelder van een bekende Belgische schilder - ik kan niet zeggen wie - een serie oude doeken. Allemaal waren ze ‘geprepareerd’ met een laag grijze verf, maar nooit beschilderd. In die onderlaag kraste ik ‘L’Idée qui Fut’, het idee dat was. Dat vind ik interessant: het kunstwerk dat iets kon zijn maar het nooit is geworden.’

De Sanctis bleef in België hangen na een Erasmusjaar aan Sint-Lucas in Gent en een opleiding schilderkunst en gravure aan de Académie Royale des Beaux-Arts in Brussel. Sinds vorig jaar wordt hij ver tegenwoordigd door de jonge Brusselse  galerie Dauwens & Beernaert, die ook al projecten opzette met werk van Michaël Borremans en Berlinde De Bruyckere. In september heeft hij er een solotentoonstelling.

Op Art Brussels toont de galerie in de Discovery-afdeling al enkele werken  van De Sanctis. Bezoekers kunnen er ook een kopie van ‘To Share’ maken. De sculptuur is een plaat Belgische blauwsteen waarin De Sanctis een detail van de val  van Phaëton, een 16de-eeuwse gravure  van Hendrick Goltzius, graveerde.

‘Door er een vel papier op te leggen  en er met een stuk grafiet over te wrijven tovert de bezoeker de gravure tevoorschijn, als een negatief. Zo maakt hij een heel eigen tekening en tegelijk een kopie. Dat idee van transmissie, het feit dat je  het kunstwerk zelf kan meenemen, vind  ik heel poëtisch. Het is ook gewoon de kunstgeschiedenis in een notendop: in wezen is alles een kopie van alles.’

‘Ik wil de betekenis niet vastbeitelen’

Nel Aerts (29) werd bekend met collages van vreemdsoortige figuren. Nu werkt ze aan een reeks portretten van zichzelf. Of is het een alter ego? Zeker is dat ze dit najaar in Museum M haar solotentoonstelling krijgt.

©Sanne Delcroix

Nel Aerts vindt het moeilijk om over haar werk te  praten. En dus zegt ze heel vaak ‘denk ik’. En ‘misschien’. ‘Ik wil de betekenis niet vastbeitelen. Er zit geen totaaltheorie achter mijn werk. Ik ben veeleer een atelierkunstenaar dan een conceptueel type.’

In haar atelier in Antwerpen werkt Aerts aan een reeks zelfportretten voor  een solo-expo in juni, bij de Londense galerie Carl Freedman, die ook Belgen als Pieter Vermeersch en Edith Dekyndt vertegenwoordigt. De reeks vormt een breuk met eerder werk, speelse collages van tussen melancholie en slapstick gewrongen figuren - denk aan antropomorfe bomen, grote ogen, semi-abstracte figuurtjes,wolken en regendruppels - op hout en ‘gordijnen’.

©Carl Freedman Gallery

Het is de eerste keer dat Aerts op doek schildert en een complete reeks zelfportretten maakt. ‘Tijdens een residentie in Zundert vorig jaar maakte ik wel honderd zelfportretten. Daaruit koos ik er een aantal die ik nu schilder.’ Op de doeken zit ze in haar atelier, is ze op reis of gaat ze op café. Soms komen er bestaande schilderijen in voor, als raamvertellingen. ‘De reeks gaat over het kunstenaarsleven, en niet per se over mij. In principe kan het iedereen zijn. Of is het een alter ego? Zo bevraag ik mijn positie in de wereld. En vind ik er ook een plaats in.’

Haar eerste museale solotentoonstelling, in Museum M in Leuven, zal dit najaar behalve plastisch werk ook video’s tonen. Ook daarin stelt Aerts zich al eens vragen over haar plaats in dit bestaan. Zo maakte ze een video waarbij ze op een tafel zat ener zichzelf uitzaagde.

Met een lopende groepsexpo (‘Infinite Flowers’ in Plus One Gallery in Antwerpen), een aankomende première en haar werk aan een reeks jassen met patchwork heeft Aerts het bijzonder druk. Maar voor een bezoek aan Independent maakt ze volgende week tijd. Haar man Vaast Colson toont er zijn werk bij galerie Trampoline.

‘Vernissages zijn nochtans niets voor mij. Veel liever trek ik me terug, om inde boekenkast te snuisteren, bladerend naar werk van de grote meesters. Dat is geen statement. Ik ben gewoon niet zo gevoelig voor dat aspect van de kunstwereld. Ik concentreer me op het maken van schetsen in mijn atelier. Zo creëer ik een eigen wereld.’

‘Het is bijna decadent'

Kasper Bosmans (26) is ‘gulzig’ in zijn werk. Hij heeft al heel wat solotentoonstellingen achter de rug. Volgend jaar mag hij meedoen aan een groepsexpo in het Hammer Museum in Los Angeles.

©Sanne Delcroix

Een magiër. Een antropoloog. Een tovenaarsleerling. Een grote belofte. Kasper Bosmans wordt vanalles genoemd, zelf houdt hij het op ‘gulzig’. Als een postmoderne Brueghel vult hij zijn installaties ‘tot op het randje’ met referenties die alle kanten op stuiteren. Van obscure legendes en historische veldslagen tot kanaries en vliegvissen. ‘De hoeveelheid anekdotes en verwijzingen is bijna decadent. Dat ligt misschien aan mijn leeftijd.’

Hij is pas twee jaar afgestudeerd aan het Hoger Instituut voor Schone Kunsten in Gent, maar zijn werk wordt nu al vertegenwoordigd door galerieën als Gallery (New York en Brussel) en Marc Foxx (Los Angeles). Hij heeft al tentoongesteld in L.A., Rotterdam en Brussel. In De Hallen in Haarlem loopt nog tot 7 mei een solotentoonstelling. En volgend jaar staat al zeker een groepsexpo in het Hammer Museum in Los Angeles op de planning.

©rvGladstone Gallery

Vandaag is Bosmans net terug uit Nepal, waar hij meerdere installaties toonde op de eerste triënnale van Kathmandu, gecureerd door S.M.A.K.-directeur Philippe Van Cauteren. Veel tijd om te bekomen is er niet. Hij moet de laatste hand leggen aan een plafond- en muurschildering en aan schilderijen voor een expo in het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen (M HKA) deze maand.

Daarnaast werkt hij enkele nieuwe ‘schilderijtjes’ af die te zien zullen zijn op Independent in Brussel. ‘Ze zijn een herinterpretatie van drie sculpturen die ik voor het eerst samen toon, waaronder een vitrine met daarin een Chanel-item in combinatie met een Romeins muntje van 60 voor Christus. Die combinatie verwijst onder meer naar de Juno-cultus, een nieuwe officiële Romeinse staatsreligie na de slag van Antium. De neuzen van de stormrammen van de gebruikte schepen werden later bevestigd op het podium voor publieke toespraken. Door dat allemaal te verbinden probeer ik iets te zeggen over globalisering.’

Hij lacht. ‘Een hele boterham, ik weet het. Maar het is niet nodig alles te weten. Soms vergeet ik details van mijn eigen werk.’ Vandaar de ‘legendeschilderijtjes’, gouaches op hout van twee postkaarten groot, persoonlijke ezelsbruggetjes die ook als titelplaatjes dienen. ‘Ik vind het nodig mijn referenties en procedés uit te leggen. De schilderijtjes zijn expliciet didactisch. Het idee is dat zelfs kinderen ernaar kunnen kijken en zo associaties ontdekken die ze niet uit zichzelf zouden vinden.’

Bosmans durft zelfs het woord ‘democratisering’ te gebruiken. Het uitleggerige maakt zijn werk op een heel directe manier aantrekkelijk. ‘Er moet genoeg suiker in de taart zitten. ‘Het conceptuele en het visuele moeten in balans zijn om het verteerbaar te maken, en zo een diverser publiek te bereiken. Er is zoveel dat ik wil tonen.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect