De balans | Rinus Van de Velde

©Siska Vandecasteele

Ter gelegenheid van de nationale feestdag schenken Rinus Van de Velde (37) en Tim Van Laere Gallery België een door het Paleis bestelde monumentale tekening op canvas. Het werk krijgt permanent een plaats in Brussels Airport. Hier maakt de kunstenaar zijn persoonlijke balans op.

Wat zijn uw belangrijkste activa?

‘Ik woon aan mijn atelier en kom weinig buiten. Ik ga niet heel graag op reis, of zelfs maar naar de stad. Het liefst ben ik met mijn werk bezig. Vlak voor de lockdown heb ik nog van alles ingeslagen: houtskool, doeken, karton, papier, klei... De angst dat de voorraad zou opdrogen, was reëel. Immaterieel denk ik vooral aan mijn vrienden en assistenten. Voorts zou ik luisterboeken en podcasts erg missen. Tekenen is een lang proces, en intussen luister ik. Ik haal er inspiratie uit, en hou zo een link met de buitenwereld.’

Wie heeft echt in u geïnvesteerd?

‘Mijn ouders niet noemen zou grof zijn. Nadat zij hun taak lang en goed hadden gedaan, kwam Guillaume Bijl. Aanvankelijk was ik zijn chauffeur. We waren vaak op pad, hij toonde me veel beeldende kunst en stelde me voor aan mensen. Als godfather lijkt hij nog altijd elke jonge kunstenaar te kennen. Daaruit spreekt een grote liefde en veel generositeit. Later heeft Tim Van Laere in me geïnvesteerd. Eerst was ik er ophanger: ik boorde gaten en bouwde tentoonstellingen op. Daarin was ik niet echt goed, maar we aten altijd samen en Tim leerde me veel. Nu werken we al tien jaar samen. Ik heb de steun van veel curatoren en museumdirecteurs. En van een vriendin die erin meegaat.’

Investeert u in anderen?

‘Ik heb twee voltijdse assistenten en een halftijdse. Met sommigen werk ik al zeven, acht jaar. Dat is een privilege. In het begin is het een grote investering om hen in mijn werk te krijgen, maar zodra iedereen op één lijn zit, worden we een hecht team. Dat rendeert niet altijd. Maar dat is net het mooiste aan kunst: het hoeft niet. Een decor kunnen we na twee maanden werk ook weer afbreken. Rendabiliteitsdenken is het grootste gevaar. Daar weiger ik in mee te gaan.’

Rendabiliteitsdenken in de kunst is het grootste gevaar. Daar weiger ik in mee te gaan.

‘Net na mijn eerste grote expo in het S.M.A.K. in 2016 werd mijn tweeling geboren. Er veranderde zoveel. Ook mijn werk. Intussen kan ik al meer met hen communiceren. Ze begrijpen wat ik doe en ik begrijp wie zij zijn. Vroeger aanvaardde ik geen grens tussen mijn professionele en mijn persoonlijke leven. Sinds ik kinderen heb, moet ik dat meer in het oog houden. Maar voor hen wil ik behalve een papa ook een persoon op zich zijn, én een kunstenaar. Het omgekeerde geldt evenzeer: ook kinderen zijn individuen.’

Wat was uw kwantumsprong?

‘Als kind was ik geen bijzondere tekenaar. Ik begon er pas mee toen ik 16, 17 was. Toen zag ik in de film van Julian Schnabel Jean-Michel Basquiat aan het werk, alleen in zijn kelder. Ik leefde in de normaliteit van Leuven, hij in New York. Voor het eerst werd ik geconfronteerd met wat het zou kunnen zijn, leven als kunstenaar. Kort erna vierde ik met vrienden de millenniumwende in Parijs. Een van hen wilde naar het Musée d’Art Moderne. Aanvankelijk wilde ik liever rondhangen en joints roken, maar ik ging mee. En toen kwam de klik. Er was een expo over de fauvisten. Hoe kon dat nu, dat ze de werkelijkheid weergaven zoals ik ze nog nooit had gezien? Tot dan dacht ik dat schilderen nabootsen was. Ik kocht een catalogus, en toen ik thuiskwam ‘Eeuwige schoonheid’ van Ernst Gombrich. Mijn ogen waren geopend. Het technische aspect kan je leren, als je er maar obsessief mee bezig bent.’

Gaat u soms in het rood?

‘Vroeger vaak, op alle gebieden. Stress uitte zich zeer fysiek: koppijn, buikpijn, spierpijn. Ooit kreeg ik door het tekenen last van mijn schouder. Ik ben toen gaan tennissen, om hem sterker te maken. Intussen neem ik opdrachten gerichter aan. Er zijn nog periodes dat ik in het rood ga, maar ik heb nu betere antennes.’

Wie zit in uw raad van bestuur?

‘Pierre Huyghe zei ooit dat elke kunstenaar zijn werk maakt voor een vijftal mensen. Daar geloof ik in. Tim Van Laere is de voorzitter. We bellen dagelijks. Koen Sels, met wie ik heb samengewerkt voor de teksten op mijn werken, heeft zowat élke tekening gezien die ik ooit maakte. Er zijn ook kunstenaars bij Tim aan wiens oordeel ik belang hecht. We zijn een hechte groep.’

Staat er winst op uw balans?

‘Ik ben al blij als ik materiaal kan kopen en mijn werk kan blijven maken. Ik leef niet in de grootste luxe. Wat ik verdien, gaat terug in het atelier. Het meest trots ben ik op het feit dat ik een zeer persoonlijke en voor mezelf zinvolle manier van leven heb gevonden. Dat is te danken aan bepaalde mensen, maar ook aan mijn resolute keuze en mijn doorzetting en obsessiviteit.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud