Philip Roth: keuze van de redactie

©Ã‚© Orjan F. Ellingvag/Dagbladet/Corbis

Op 22 mei is de Amerikaanse auteur Philip Roth overleden. Hij werd 85 jaar. Naar aanleiding van zijn overlijden geven vijf redactieleden van De Tijd aanbevelingen uit zijn oeuvre.

Everyman

Rik Van Puymbroeck (Redacteur Weekend)

©rv

Zesentwintig boeken had Philip Roth geschreven voor ‘Everyman’ in 2006 verscheen. Het werd niet zijn laatste. Niet zijn afscheid. Maar daar gaat deze roman - vertaald als ‘Alleman’ - wel uitdrukkelijk over. Over aftakelen en ouderdom, over pijn en over doodgaan.

Het boek begint al met een begrafenis en eindigt met de dood, in deze laatste drie zinnen: ‘Hartstilstand. Hij was niet meer, bevrijd van het zijn, het niets ingaand zonder het zelfs maar te weten. Zoals hij altijd had gevreesd.’ Roth was 73 toen hij dat schreef. We weten niet wat zijn laatste gedachte was toen hij deze week stierf, maar ‘Everyman’ is misschien de beste voorafspiegeling van wat het einde kan zijn. En dus wat de waarde van het leven is. Best elk jaar een keer herlezen dus.

The Plot against America

Isabel Albers (Redactiedirecteur)

‘Het stond allemaal in dat boek van jou’, sms’te een vriend toen het in zijn ogen onmogelijke toch waarheid was geworden: Donald Trump had de Amerikaanse verkiezingen gewonnen.

In ‘The Plot against America’, dat ik graag cadeau doe, beschrijft Roth hoe de populistische luchtvaartheld Charles Lindbergh in de jaren dertig en veertig een gooi doet naar het Amerikaanse presidentschap. Hij vertelt het verhaal door de ogen van een Joods jongetje (hijzelf). Het boek mengt feiten en fictie zo meesterlijk dat je gaat geloven dat de feiten echt gebeurd zijn. Eerlijk, ik heb op Google gecheckt of Lindbergh ooit presidentskandidaat is geweest. Wie Amerika wil begrijpen, leest beter deze geromantiseerde geschiedenis dan welk documentair naslagwerk ook.

Sabbath's Theater

Wim Van De Velden (Redacteur Politiek & Economie)

Choquerend, schandalig, walgelijk en bijtend grappig. Met ‘Sabbath’s Theater’ deelt Philip Roth een zware stomp in de maag uit, allicht de hardste van zijn hele oeuvre. Zowat elk thema in Roths romans komt terug in ‘Sabbath’s Theater’, maar dan in de meest extreme vorm.

In mijn geheugen staat onder meer een werkelijk onbetamelijke scène gegrift, waarin het hoofdpersonage Mickey Sabbath, dronken als een orgel, naar het kerkhof trekt om er te urineren op het graf van zijn moeder - of was het het graf van zijn geliefde Drenka? Of die andere scène waarin hij denkt aan het verlies van zijn geliefden en - niet het minst - van zijn ochtenderectie. Daarbij hoort ook de levensvraag of andere levensvormen een ochtenderectie hebben? ‘Do whales? Do bats?...’

De Nobelprijs heeft Philip Roth nooit gekregen. In 2010 kreeg de Amerikaanse auteur de National Humanities Medal. ©AFP

 

The Human Stain

Koen Van Boxem (Chef Cultuur)

©rv

Met Roth weet je nooit helemaal zeker waar je aan toe bent. Schrijft hij satire? Zijn zijn boeken een aanklacht tegen sociaal en raciaal onrecht? Of is hij gewoon een meesterlijke verteller van verhalen waar je ongegeneerd van mag genieten? Alle drie zijn allicht juist.

‘The Humain Stain’ uit 2000 is daar een perfect voorbeeld van. Het verhaal is tegelijk hilarisch en dieptragisch. Roth voert zijn alter ego Nathan Zuckerman opnieuw op, als de buurman van professor Coleman Silk. Die wordt door twee studenten beschuldigd van racistisch taalgebruik. Een misverstand, volgens de prof, maar het angstzweet breekt hem wel uit. Hoewel hij blank is, is hij van Afro-Amerikaanse afkomst. Dat mag niet uitlekken. Roth beschrijft meesterlijk hoe de prof zichzelf in de vernieling rijdt.

Nemesis

Bart Haeck (Redacteur Politiek & Economie)

Philip Roths laatste romans, die hij als zeventiger schreef, waren een stuk korter dan zijn meesterwerken, die hij als zestiger uitbracht. Ze voerden hem terug naar zijn jeugd in Newark.

'Nemesis', zijn 31ste en laatste boek, gaat over de populaire en atletische speerwerper Bruce Cantor, die in 1944 door polio wordt verlamd en zijn toekomst ziet ineenstorten. De allerlaatste zin van 'Nemesis', en dus ook van Philip Roths hele oeuvre, is een flashback naar een zorgeloze jeugd en een ode aan het leven. ‘Zoals hij met die speer boven zijn hoofd liep, zijn werparm strekte achter zijn lichaam, de werparm naar voor bracht om de speer boven zijn schouder te brengen en ze los te laten als in een explosie, zo leek hij voor ons onoverwinnelijk.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content