Advertentie

Recensie | Een uitbundig rendez-vous

©Getty Images/EyeEm

De zeemeermin in de nieuwe roman van Monique Roffey is niet lieflijk en draagt geen schelpen-bh. En als ze na eeuwen weer boven water komt in een klein vissersdorp zet ze ook geen eenvoudig sprookje in gang.

Ruim drieduizend jaar na de eerste verhalen over meerminnen en -mannen prikkelen de hybride waterwezens, half mens en half vis, nog altijd onze verbeelding. Maar anders dan Disney ons wil doen geloven, zijn de mythische creaturen allesbehalve lieflijk en zachtaardig. In de regel zijn het vervloekte zielen die met hun betoverende stem zeelieden in verleiding brengen en schepen op de klippen doen lopen.

Ook de zeemeermin in het jongste boek van de Britse schrijfster Monique Roffey is geen lieftallig tienermeisje met een keurige bh van schelpjes. ‘Zeemos hing als een pluizige baard aan haar schouders, zeepokken groeiden op de bolling van haar heupen, haar torso was stevig en gespierd, bedekt met dunne schubben, alsof ze een pak van haaienhuid droeg.’

©rv

Aycayia zwerft door de Caribische wateren. Lang geleden werd ze vervloekt door de vrouwen van haar dorp, omdat ze met haar schoonheid de begeerte van de mannen opwekte. De vloek kwam in de vorm van een gigantische vissenstaart en een eeuwenlange eenzaamheid op de bodem van de oceaan. Maar op een dag in 1976 wordt ze weer naar de oppervlakte gelokt door de gitaar van David, een eenvoudige visser. De twee vallen als een blok voor elkaar en hebben rendez-vous in de wateren rond Black Conch, een afgelegen vissersdorp op een eiland in de buurt van Jamaica.

Het noodlot slaat toe als twee Amerikaanse sportvissers Aycayia letterlijk aan de haak slaan en haar willen verkopen aan de hoogste bieder. Als David erin slaagt Aycayia te bevrijden en haar thuis onderdak biedt, komt een reeks gebeurtenissen op gang die de rust van de kleine gemeenschap danig verstoren.

Roffey, wiens roots in Trinidad liggen, baseerde zich voor ‘De meermin van Black Conch’ op een oude legende van de Taíno, de inheemse bevolking van de Cariben die na de komst van Columbus uitstierf door de ziektes die naar haar kust was gebracht. In de hedendaagse herschrijving van het verhaal krijgt het vervloekte meisje de kans alsnog vrouw te worden. En hoewel de legende haar aan het einde opnieuw opeist, ondergaat ze een rite de passage die haar voorgoed verandert.

Verliezen en missen

Het klinkt als een eenvoudig sprookje, maar Roffey schreef met dit boek - haar zevende - een intelligente en complexe roman waarin ze stilistisch alle registers opentrekt en veel maatschappelijke thema’s bestrijkt. Dat gaat van het vraagstuk van de koloniale erfenis tot kantelende machtsverhoudingen tussen man en vrouw.

‘De meermin van Black Conch’ is een uitbundige roman waarin mythe en realiteit moeiteloos versmelten.

Bovenal is het een bitterzoet verhaal over de impact van hartstochtelijke passie. Over de eeuwige spanning tussen het verlangen naar verbinding en de angst voor afhankelijkheid. Over seksuele honger en bezitsdrang. Over loslaten, verliezen en missen.

De alwetende vertelstem wordt afgewisseld met passages uit Davids dagboek en zangerige, poëtische mijmeringen van Aycayia. ‘Ik heb de zee gezien / ik heb haar glorie gezien / Ik heb gezwommen in haar woede / ik heb gezwommen in haar verdriet.’ Die voortdurende wisseling van perspectief verrijkt de emotionele diepgang en maakt van de personages levendige en intrigerende figuren.

‘De meermin’ is een uitbundige, knap gecomponeerde roman waarin mythe en realiteit moeiteloos versmelten. Als aan het einde alle verhaallijnen moeten worden samengeknoopt, voelt dat een tikkeltje geconstrueerd. Het is een kleine smet op een roman die bovenal imponeert met zijn beeldende taal en thematische reikwijdte.

De meermin van Black Conch’ is uitgegeven door Orlando, telt 224 pagina’s en kost 22,50 euro.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud