Advertentie
Advertentie

Volkse va-et-vient bij Vicky en John

Met zijn tiende roman, ‘Vicky & John’, toont VRT-journalist Louis van Dievel aan dat hij de Vlaamse volksschrijver bij uitstek is.

‘Ik ben geen letterkundige, ik schrijf geen schone letteren, geen bellettrie, absoluut niet’, zei Van Dievelooit in een interview met zijn VTM-collega Patrick Van Gompel. ‘Ik ben altijd maar volkser en volkser gaan schrijven.’

Dat was al duidelijk in zijn vorige, bijzonder geslaagde roman, ‘Het gewemel’, waarin hij spreektaal gebruikte en woorden soms gewoon fonetisch opschreef. Die lijn zet van Dievel voort in ‘Vicky & John’. ‘Wacht, ik doe mijn soutien wel zelf uit’, klinkt het al meteen in de proloog, de hilarische beschrijving van een vrijpartij. Het is een wereld waarin mensen elkaar geen slaapwel zeggen of godbetert slaap zacht, maar gewoon ‘sloppel’.

De vrijpartij tussen Vicky en John in de proloog zet meteen de toon voor de rest van het boek. Ze doen het op de keukentafel, gewoon omdat dat kan. De vier kinderen zijn eindelijk de deur uit en het koppel wil genieten van de vrijheid. Maar hun minnespel wordt onderbroken door hun oudste zoon Jonas: of zijn minnares Betty - ‘de coiffeuse van Lichtaart’ - even mag logeren in het ouderlijke huis? Het is de start van een vaudeville waarbij Vicky en John geen rust wordt gegund. Het legenestsyndroom krijgt geen kans.

Van Dievel beschrijft het oer-Vlaamse Vlaanderen, zoals die andere volksschrijver, Walter van den Broeck, dat ook doet in zijn jongste roman ‘De vreemdelinge’. ‘Vicky & John’ is niet meer dan wat van Dievel pretendeert: een pretentieloos, goed verhaal. Maar het is ook niet minder dan een aanstekelijke roman. Of zoals hij in het interview zei: ‘Een roman moet een verhaal hebben dat de lezer bij zijn nekvel pakt en hem mee naar het einde van het boek neemt.’ Missie geslaagd.

Louis van Dievel - Vicky & John - 2015, Antwerpen, Uitgeverij Vrijdag, 350 blz., 22,50 euro.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud