Rockster, rebel en eeuwige lastpak

Completer en succulenter wordt het levensverhaal van rockicoon Lou Reed wellicht nooit meer opgeschreven. ©Hulton Archive/Getty Images

Behalve Bob Dylan en The Beatles heeft niemand een grotere invloed op de popmuziek gehad dan Lou Reed. Dat schrijft Anthony DeCurtis in zijn voortreffelijke biografie van de king of New York.

Hij zou het niet op prijs hebben gesteld, schrijft Anthony DeCurtis in het voorwoord van zijn biografie over Lou Reed. De muziekjournalist van Rolling Stone waagde zich er toch aan, en gelukkig maar. Completer en succulenter wordt het levensverhaal van de ‘rockster, rebel en kunstenaar’, zoals DeCurtis zijn studieobject op de achterflap omschrijft, wellicht nooit meer opgetekend.

©rv

DeCurtis en Lou Reed - beiden New Yorkers - werden per toeval vrienden, op een luchthaven. Hij had verslag uitgebracht van een gelegenheidsconcert van Reed in Cleveland. Zijn vlucht naar New York had vertraging. Al wachtend in de luchthaventerminal liep DeCurtis iemand van een platenfirma tegen het lijf die hem onverhoopt introduceerde aan Lou Reed en zijn vrouw Laurie Anderson. We schrijven 1995, en Reed was mentaal aan het afkicken van ‘Magic and Loss’, de plaat die hij had gemaakt nadat twee dierbaren aan kanker waren overleden.  ‘Gedachten aan sterfelijkheid en de betekenis van het leven hielden hem duidelijk bezig’, schrijft DeCurtis in het negentiende hoofdstuk van de meer dan vijfhonderd bladzijden dikke biografie.

Nukkig

De ontmoeting in Cleveland markeerde het begin van een vriendschap die standhield tot de dood van Lou Reed in oktober 2013. DeCurtis was toen al dertig jaar een verstokte fan van The Velvet Underground en van Reeds solowerk. De adoratie heeft hem er niet van weerhouden een kritisch boek te maken over zijn held en vriend.

De nukkigheid en botheid van Reed waren legendarisch. Als hij zin had om zich onuitstaanbaar te gedragen, dan deed hij dat. Ook tegen journalisten. Ofwel hield hij tijdens interviews een uur lang zijn mond, of hij maakte er een uitputtingsslag van voor zijn vragensteller, een houding die volgens DeCurtis te wijten was aan Reeds altijddurende onwil om naar andermans regels te leven.

'Walk on the wild side', een van Reeds bekende nummers.

Ergens in het boek vertelt een collega-journalist hoe de New Yorker tijdens een interview, dat uiteindelijk zes uur in beslag zou nemen, een halfuur de deur uitging om boodschappen te doen. ‘Ik weet nog dat ik dacht, goddank. Ik had echt een pauze nodig, want het was een marteling. Een interview heeft mij nog nooit zo uitgeput. Toen ik wegging, had ik knallende koppijn. Dikke Satan, wat was hij lastig.’

Omdat zijn ouders bang waren dat hun zoon zelfmoord zou plegen én om hem van zijn veronderstelde biseksualiteit af te helpen, kreeg Lou Reed tijdens zijn jeugd elektroshocks toegediend.

Reed bleek als kind al een lastpak. De biografie neemt ruim de tijd om zijn jeugd te schetsen. Over het verzet tegen zijn vader - ‘een afschuwelijke en walgelijke Republikein’. Over zijn sociale fobieën, en hoe hij zich als kind al afzette tegen sociaal verkeer dat hij niet zelf kon bepalen. Over het zware druggebruik in zijn tienerjaren en hoe de roesmiddelen zijn angsten en fobieën niet bepaald vooruithielpen. Meer dan één anekdote uit zijn troebele jeugd had hij liever niet gelezen in dit boek, vandaar de bedenking van de auteur dat de ‘koning van New York’ de publicatie ervan wellicht niet op prijs had gesteld.

De strafste: omdat zijn ouders bang waren dat hun zoon zelfmoord zou plegen en om hem van zijn veronderstelde biseksualiteit af te helpen, kreeg Lou Reed tijdens zijn studententijd elektroshocks toegediend.

Plattegrond

Terwijl zulke saillante verhalen een nieuw licht werpen op de mens Lou Reed, leest deze biografie evengoed als een gedetailleerde plattegrond van zijn levensloop als muzikant. Elke albumrelease wordt zorgvuldig geschetst - maatschappelijk en in het privéleven van Reed - zonder dat de schrijver eindeloos vervalt in technisch muzikantenjargon - een euvel waaraan dit soort biografieën weleens durft te lijden.

'Venus in Furs' (1967) van The Velvet Underground.

Zo leren we dat Brian Epstein, de manager van The Beatles, na de banaanplaat van The Velvet Underground sterk overwoog om The Velvet Underground onder zijn hoede te nemen. Hoewel Epstein een paar maanden later overleed, roept het de aanlokkelijke ‘wat als?’-vraag op. Had Epstein Reed zover kunnen krijgen om zijn maatje en concurrent binnen de band John Cale niet op straat te gooien? Had de muziekgeschiedenis er anders uitgezien?

27 platen, Fortuin van 30 miljoen

De Amerikaanse muzikant Lou Reed (1942-2013) bracht tussen 1967 en 2011 27 albums uit. Hij liet 30 miljoen dollar na, ‘een uitzonderlijk groot bedrag voor een artiest die zijn hele leven over geld had geklaagd’, schrijft Anthony DeCurtis in dit boek dat een plaats onder uw kerstboom verdient.

Ook zijn ambivalente houding met producer David Bowie ten tijde van ‘Transformer’ wordt uitvoerig belicht. Zowel muzikaal als amoureus: Reed had gevoelens voor de androgyne Brit, maar hij minimaliseerde Bowies invloed op het maakproces van ‘Transformer’.

Anthony DeCurtis schrijft met grote kennis en kritische bewondering over Lou Reed. Het is zo aanstekelijk dat je zelfs de aandrang voelt om de vormeloze heavymetaldrek die hij in 2011 samen met Metallica afscheidde op ‘Lulu’ - een van de zonderlinge dieptepunten uit zijn oeuvre - vanonder het stof te halen. Zó goed is dit boek.

'Lou Reed: de biografie' is uitgegeven bij Spectrum/Unieboek, 528 blz.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content