Avishai Cohen meandert tussen jazz en klassiek

Avishai Cohen aan de zijde van Alexander Hanson, de dirigent van het Göteborg Symfonieorkest. Jazz en klassiek gaan perfect samen. ©Bernard Rie

De Israëlische bassist en jazzcomponist Avishai Cohen maakte een oude droom waar. Hij verenigde zijn trio voor een nieuw album met een symfonisch orkest. 'Een echt event', zegt hij.

Avishai Cohen (50), uitgegroeid tot een van de meest gelauwerde contrabassisten in de jazzwereld, flirt al langer met klassieke muziek. Dat leidt tot het nieuwe album ‘Two Roses’. Het is de liveregistratie van een concertavond met het 92-koppige Göteborg Symfonieorkest gedirigeerd door Alexander Hanson en aan de andere kant het trio van Cohen, met de Azerbeidzjaanse pianist Elchin Shirinov en de Amerikaanse drummer Mark Guiliana.

De avond was het resultaat van een lang proces. Het opstapje was ‘Almah’, een album dat Cohen in 2013 opnam met zijn trio, vier strijkers en een hobospeler. ‘Met dat mini-orkest wilde ik uittesten hoe ik het effect van een grotere bezetting kon combineren met een zekere breekbaarheid. Maar het zelfvertrouwen om aan die uitdaging te beginnen putte ik vooral uit het dertigtal concerten die ik de voorbije vijf jaar speelde met diverse symfonieorkesten. Dat maakte het daarom niet minder veeleisend. Iedereen moest zich aanpassen.’

Met alle respect voor het spelen of improviseren met mijn trio, maar het concert met het symfonisch orkest was een echt event.
Avishai Cohen
Contrabassist en jazzcomponist

 ‘Two Roses’ opent ontroerend met de orkestrale versie van ‘Almah Sleeping’, dat Cohen componeerde terwijl zijn dochtertje naast zijn piano in de zetel aan het slapen was. ‘Het ontvouwde zich als een ballade omdat ik haar niet wilde wekken en typeert heel erg hoe ik muziek schrijf. Niemand zou zo’n zacht nummer ook brengen met een symfonisch orkest. Met de hulp van arrangeur Jonathan Keren is het me toch gelukt.’

Cohen is in de wolken over de arrangementen die zijn landgenoot voor hem maakte. Samen met de New Yorkse orkestmeester en arrangeur Robert Sadin, die eerder met Herbie Hancock en Sting werkte, garandeerde hij dat Cohens composities en een handvol standards op maat klinken van het orkest.

Koffiemuziek

De plaat is in al haar monumentaliteit zowel eclectisch als multicultureel, een mix van oud en nieuw. De titeltrack bewerkt een populair deuntje uit Cohens geboorteland. ‘Het ontstond als grap toen twee bekende Israëlische songschrijvers koffie aan het drinken waren met hun vrouwen, en een van de vrouwen hen uitdaagde een liedje te schrijven over haar, wat ze vervolgens deden op een servet.’

Avisha Cohen.

 Het verhaal werd hem verteld door zijn moeder, die van Sefardische afkomst is en hem de eeuwenoude Ladinosong ‘Morenika’ aanreikte. Daarin wentelt hij zich alsof hij het zelf schreef. 'Het zo monumentaal kunnen brengen had iets van een afsluiting. Met alle respect voor spelen of improviseren met mijn trio, maar dit was een echt event.'

Voor de klassieker ‘Nature Boy’ inspireerde hij zich op de sublieme versie van Nat King Cole. 'Er zit iets episch in waarin ik mezelf heel erg herken.' Of hij nu zingt of neuriet, meer dan zijn basspel is zijn stem soms prominent aanwezig. ‘Muziek spelen en zingen zijn als het hele leven bestrijken: ademen, eten, drinken en voelen dat je leeft.’

Paard

Met een orkest heeft Cohen een aparte band. Hij vergelijkt het hij met een paard, dat kracht uitstraalt, maar ook delicaat kan zijn. ‘Er zijn twee aspecten. Je laat je als ritmesectie meevoeren in de zee van muziek die een orkest genereert. Een andere dimensie is voor een orkest te componeren of ermee te zingen. Ik heb geleerd dat je toch fijngevoelig kan zijn in een machine die rond je beweegt als een grote, logge octopus.’

Chick in gedachten

Avishai Cohen groeide op in een multiculturele, artistieke omgeving in Tel Aviv en begon piano te spelen op zijn negende. Gecharmeerd door het genie van Jaco Pastorius schakelde hij als tiener over op elektrische bas. Op zijn twintigste werd dat contrabas. In 1992 verhuisde hij naar New York waar hij in het trio van de Panamese pianist Danilo Pérez speelde alvorens in 1997 ingelijfd te worden door de jazzlegende Chick Corea.

Muziek spelen en zingen zijn als het hele leven bestrijken: ademen, eten, drinken en voelen dat je leeft.
Avishai Cohen
Jazzcomponist

Twee jaar later zou hij meewerken aan ‘Corea.Concerto’, een album met het London Philharmonic Orchestra. Tot vandaag wordt dat beschouwd als een schoolvoorbeeld van hoe klassieke muziek en jazz kunnen blenden. 'Ik herinner me nog hoe verwonderd ik was dat in de studio nog zoveel geknipt en geplakt werd. Maar de ervaring had me geïnspireerd. Weet je, sinds zijn dood in februari zit Chick nog prominenter in mijn gedachten. Ik mis hem als goede vriend, als genereuze persoonlijkheid en als het grootste muzikale licht dat ooit mijn pad kruiste.'

Nieuw tijdperk

‘Two Roses’ werd eind januari 2020 opgenomen, vlak voor de pandemie het openbare leven lamlegde. Een opluchting, maar Cohen ziet meer voordelen. 'Is het niet cool dat de plaat gemaakt werd op het einde van een tijdperk en verschijnt in het begin van een nieuw?' Als Israëlisch staatsburger liggen zijn twee vaccinaties al even achter de rug. 'Ik voel me veiliger nu en voel tegelijk mee met mijn Europese broeders die veel langer moeten wachten op hun spuitjes.'

 ‘Two Roses’ verschijnt vandaag via Naïve/Believe.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud