België is te klein voor pianist Alex Koo

Alex Koo werd klaargestoomd om het als orkestpianist te maken, maar schakelde over naar jazz. ©Robert Hansenne

Pianist Alex Koo heeft West-Vlaamse en Japanse roots en studeerde in New York. De pandemie hield de even veelzijdige als virtuoze kosmopoliet uit de zalen, maar dat weerhield hem er niet van stevig aan zijn toekomst te bouwen.

In een normale wereld zou de Belgische pianist en componist Alex Koo (30) nu residerend artiest zijn op het Brussels Jazz Festival, waar hij drie verschillende concerten zou geven. Enkel de voorstelling van de nieuwe plaat van zijn improvisatieproject 'Identified Flying Object' (IFO), waarvan de tournee al drie keer uitgesteld is, blijft overeind op het vervangende virtuele festival. De première van zijn piano-etudes in Bozar werd eerder al overgeheveld naar het volgende concertseizoen. Dat de belangrijkste Brusselse muziekhuizen lijntjes blijven uitwerpen naar het klassiek geschoolde jazztalent zegt iets over de steile opgang die zijn carrière de voorbije twee jaar heeft gemaakt.

‘Identified Flying Object’ is al zijn tweede album in enkele maanden. Door de lockdown kon hij eerder zijn experimentele elektronicaplaat ‘Kimono Garden’ afwerken, waarop hij ook zijn debuut als zanger maakte. Het strafste aan het nieuwe album met zijn Hongaarse drummer en een Amerikaanse trompettist is dat er tussen de eerste noot die ze speelden in de Johnny Green Giant Studio in Gent, de nieuwe place to be voor jazzopnames in België, en de persing amper twee maanden zaten.

Het klassieke wereldje voelde te veel als een soort van Olympische Spelen, waarop je moet bewijzen dat je het snelst kan lopen of het verst kan werpen.
Alex Koo
Jazzpianist

‘Door de ongewone situatie viel alle opnamestress weg', zegt Koo. 'Er bleef simpelweg geen ruimte over om ons zorgen te maken over het muzikale aspect. Zo blij waren we dat we er alle drie geraakt waren. De eerste noten voelden aan als een bevrijding, en dat hoor je op de plaat. De pure tevredenheid om te mogen opnemen en trouw te blijven aan het moment overheerste en duwde elke vorm van ego weg.’

De filosofie achter IFO is de spontaniteit van de improvisatie te laten primeren zonder dat het een freejazzkakofonie wordt. ‘Voor mij is muziek contrast. Context is alles. De sfeer van een schilderij verandert ook als het tegen een witte, dan wel tegen een bakstenen muur hangt. Ons hoofddoel is het publiek in een soort van trance te krijgen. Een van de muzikanten uit mijn jazztrio vergelijkt het vaak met het moment vlak voordat je in slaap valt, als je je helemaal overgeeft en niet meer zo goed weet waar je mee bezig bent.

Teamsport

Alex Koo-Derudder werd in 1990 geboren als zoon van een Japanse moeder en een Belgische vader, een voormalig missionaris op het eiland Kyushu. Koo groeide op in Waregem, speelt piano vanaf zijn vierde, werd klaargestoomd om het als orkestpianist te maken en won ook enkele talentenjachten, maar schakelde alsnog over naar jazz.

Alex Koo in New York, waar hij studeerde. ©Lorena del Mar

‘Het klassieke wereldje was me te performancegericht. Het voelde als een soort van Olympische Spelen, waarop je moet bewijzen dat je het snelst kan lopen of het verst kan werpen. Ik ben eerder een fan van teamsporten, waar ook wat kunst in verweven zit. Het puur uitvoerende aspect was me te eng. Al op heel jonge leeftijd componeerde ik voor mijn plezier. Met jazz kon ik tegelijk virtuoos bezig zijn en eigen stukken maken. Dat was heel bevrijdend. Was ik louter klassiek muzikant geworden, dan had ik waarschijnlijk een zenuwinzinking gekregen, tenzij ik ook klassiek componist zou kunnen zijn.’

Het nummer 'Nebula' van Alex Koo en zijn groep Identified Flying Object.

Zijn favoriete componisten zijn niet voor niets de grote Russen en de grote Fransen, waarbij hij ook Chopin rekent. ‘Debussy, Ravel, Messiaen, Rachmaninov, Skrjabin waren in de eerste plaats ook pianisten. Virtuozen die uit innerlijke drang besloten ook muziek te componeren.’ Ze vormen een niet aflatende bron van inspiratie voor zijn relatief korte solopianostukken, waarvan er al drie figureerden op de jazz-cd ‘Appleblueseagreen’.

Alex Koo-Derudder werd in 1990 geboren als het nakomertje van een een Japanse moeder en een Belgische vader, een voormalig missionaris op het eiland Kyushu.

Die plaat nam hij op met twee privéleraars die hij tijdens zijn studies in New York onder de arm nam. Saxofonist Mark Turner en trompettist Ralph Alessi zijn monumenten, maar hun samenwerking met Koo oversteeg de relatie pedagoog/student. ‘Liever dan me alleen instructies te geven, speelden ze aan mijn zij. Hun immense honger om te musiceren werkte inspirerend.’ Ze leidde ook tot een gezamenlijk album dat door het jazzblad Downbeat uitgeroepen werd tot een van de beste platen van 2019 en de definitieve doorbraak van Koo inluidde.

Het decennium daarvoor was voor Koo, die in Brussel woont, een les geweest in zichzelf intomen. ‘Door mijn klassieke bagage speelde ik tijdens mijn eerste jaar aan het conservatorium veel te veel noten. Ik vertolkte op mijn veertiende het tweede pianoconcerto van Rachmaninov en pochte graag met mijn rappe lijnen. Dat ego heb ik opzij leren te zetten. In plaats van het showbeest uit te hangen wil ik diepere emoties tonen.’

‘Identified Flying Object’ verschijnt op 8 januari via W.E.R.F. Records en wordt op zaterdag 16 januari voorgesteld tijdens de virtuele editie van het Brussels Jazz Festival in Flagey in Brussel.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud