nieuwsanalyse

De aandacht mag niet verslappen

Spotify-CEO Daniel Ek zette de muziekindustrie al op zijn kop, in 2018 gaat hij hetzelfde doen met Wall Street ©Bloomberg

Het muziekjaar 2017 speelde zich meer naast dan op het podium af. Met dank aan Spotify dat zijn invloed enkel zag toenemen. En de muziek zelf? Die mag geen seconde te lang duren.

1. Het album verliest verder terrein: playlists zijn de nieuwe radio

De streaminggigant Spotify morrelde dit jaar ingrijpend aan zijn zoekfunctie. Het meest ingrijpende gevolg is dat de playlists bovenaan op de zoekbalk verschijnen. Commercieel gezien is dat slim. Als luisterplatform is Spotify een doorgeefluik van muziek die anderen - labels, artiesten of componisten - in eigendom hebben.

In onze eindejaarsreeks 'De toegift' blikken we terug op het culturele jaar. Met mensen die in 2017 het verschil hebben gemaakt.

Als marktleider van de streamingplatformen had Spotify dus wel veel macht, maar weinig invloed op het luisterpatroon van zijn 140 miljoen gebruikers. De playlists brengen daar verandering in. En het systeem werkt. Uit onderzoek blijkt dat meer dan zeven op de tien gebruikers het afgelopen jaar via zulke samengestelde lijsten naar Spotify luisterden. Het album heeft verder aan terrein verloren.

Playlists zijn meer dan ooit de nieuwe radio geworden. De zomerhit ‘Despacito’ - 1,7 miljard streams voor het origineel en de populairste remix - dook het voorbije jaar in verschillende versies op in meerdere speellijsten van Spotify.

Toen pas volgde de radio. De Venezolaanse zanger Danny Ocean dankt het succes van ‘Me Rehuso’ aan de werknemer van Spotify die het nummer onderbracht in meerdere playlists. 250 miljoen streams later kreeg Ocean een platencontract bij Warner.

Danny Ocean: van Spotify naar Warner

De Canadese rapper Drake bracht zijn nieuwe plaat dit jaar zelfs enkel uit als playlist op Spotify. Over hiphop gesproken: een van de populairste playlists op Spotify, met 8,5 miljoen volgers, is RapCaviar.

De afgelopen 20 jaar was een pophit nooit korter dan in 2017: slechts drieënhalve minuut. Ook dat is een gevolg van het streamen.

De curator erachter, Tuma Basa, mag zich vandaag de invloedrijkste hiphopscout van de planeet noemen. Het enige wat hij daarvoor doet, is mixtapes van jonge rappers op het RapCaviar-kanaal smijten. Talenten als Rae Sremmurd, Migos en Lil Uzi Vert danken hun wereldhits aan hem.

2. Hiphop wint, de gitaar verliest

Wereldwijd werd in het afgelopen jaar maar liefst 74 procent meer naar hiphop geluisterd op Spotify ten opzichte van het jaar daarvoor. De gitaar kreeg opnieuw klappen. In de lijst van meest gestreamde liedjes die de Zweedse muziekgigant begin deze maand vrijgaf, staat één rockband: de Californische hitmachine Maroon 5.

Vijf albums van 2017 om te koesteren

Kendrick Lamar – ‘DAMN.’

‘Schopt Kendrick Lamar het definitief tot de redder van de rap?’ Dat vroeg De Tijd zich af daags voor de release van ‘DAMN.’. Het antwoord is, ondubbelzinnig: ja. ‘DAMN.’ staat bol pientere hiphop over succes, angst, geweld en verantwoordelijkheid.

The National – ‘Sleep Well Beast’

De warme orkestraties trekken de songs op het zevende album van The National uit hun moeras van duisternis. Voor het eerst duiken ook elektronische motieven op bij de ‘koningen van de indierock’.

De Beren Gieren – ‘Dug Out Skyscrapers’

Het beste dat in 2017 verscheen van Belgische makelij. Drijvende kracht is Fulco Ottervanger. Op ‘Dug Out Skyscrapers’ gaat het pianotrio een tedere paringsdans aan met elektronische muziek.

Björk – ‘Utopia’

You love her or you hate her. Terwijl voorganger ‘Vulnicura’ in het teken stond van de fysieke pijn van het afscheid nemen, lijkt op ‘Utopia’ - de eerste bitcoinplaat in de muziekgeschiedenis - het liefdesleed voorbij. Dat wordt passend gevierd met harpmuziek, fluitende vogeltjes en andere vederachtige natuurklanken.

LCD Soundsystem – ‘American Dream’

James Murphy deed er goed aan om zijn mythische band LCD Soundsystem – de Talking Heads van de 21ste eeuw - opnieuw bijeen te roepen. Op ‘American Dream’: dansbare elektro met een zelfrelativerende punkattitude.

Enige voorzichtigheid is geboden. Rockmuziek is de jongste jaren wel vaker doodverklaard. Het succes van een band als The War on Drugs - epische rock in een tijd waarin de korte aandachtsspanne de norm lijkt - biedt hoop voor de toekomst.

Maar toch: wat zegt het dat de redders van de rockmuziek grossieren in conventionele classic rock die obstinaat knipoogt naar Warren Zevon en Bruce Springsteen? Onze muzikale nieuwjaarwens voor 2018: een vernieuwer van de rock-’n-roll, graag.

3. We willen onze muziek korter en trager

De streamingtechnologie is verantwoordelijk voor een ander record. Uit onderzoek blijkt dat de lengte van de gemiddelde pophit de afgelopen twintig jaar nooit korter is geweest dan in 2017: ongeveer drieëneenhalve minuut.

In de jaren 80 scoorden artiesten nog hits van vijf minuten. De reden: onze korte aandachtspanne, verhevigd door de mogelijkheid om een liedje weg te swipen op onze telefoon. Vooral de intro’s moeten eraan. In de jaren 80 duurde een intro zo’n twintig seconden, vandaag nog slechts vijf seconden.

‘Don’t bore us, get to the chorus’, is het devies dat producers meekrijgen. Daarnaast is er een economische reden voor de verkorting van het popliedje. Artiesten hebben er alle belang bij dat u en ik toch eventjes blijven hangen bij een song, want Spotify betaalt rechthebbenden pas het volledige tarief vanaf dertig beluisterde seconden.

We willen onze muziek ook trager. Dit jaar daalde het gemiddelde tempo van de meest gestreamde songs op Spotify met 23 beats per minute (bpm), vergeleken met vijf jaar geleden. Dat komt ten dele door de dominantie van de hiphop, een genre dat zich ophoudt tussen 80 en 90 bpm.

We gebruiken Spotify en zijn concurrenten Deezer of Apple Music ook vaak op plekken die geen uptempomuziek verdragen: met de koptelefoon op het werk, of in de bus of de trein op weg naar huis na een drukke werkdag.

Volgens het magazine Rolling Stone is er nog een reden waarom we onze muziek trager willen dan vroeger: het tijdsgewricht. Op het hoogtepunt van de economische crisis, in 2008, laafden mensen zich aan uptempomuziek om sneller hun miserie te kunnen vergeten. Vandaag zijn de wereldproblemen veel complexer en verlangen we naar meer bespiegelende muziek.

4. Wat brengt 2018?

Muzikaal: nieuwe albums van Jack White, Muse, Arctic Monkeys, Kylie Minogue, Black Rebel Motorcycle Club, My Bloody Valentine, Vampire Weekend, Chvrches en Franz Ferdinand. Bij ons is het uitkijken naar het debuutalbum van BeraadGeslagen - de funky jazzspeeltuin van Fulco Ottervanger en Lander Gyselinck.

Het megasucces van ‘Despacito’ zou de deur weleens kunnen openzetten voor een ‘latin take-over’ in de muziekindustrie. Shakira en Jennifer Lopez kwamen opnieuw voorzichtig boven water. Wordt 2018 het jaar van de Spaanstalige pop?

Lees hier onze reportage vanuit de technologiehub Stockholm, de bakermat van Spotify.

Voor veel muziekwatchers wordt het uitkijken naar de beursgang van Spotify. De muziekindustrie hebben de Zweden al ingrijpend op hun kop gezet. En dat gaat de tot nader order verlieslatende streamingreus volgend jaar ook doen met Wall Street.

Net als Google in 2004 is Spotify namelijk van plan naar Wall Street te trekken zonder Wall Street rijk te maken. Via een directe notering, in plaats van de klassieke ‘initial public offering’ of IPO. Dus zonder de gebruikelijke ‘road shows’ en andere poespas waar zakenbanken grof geld aan verdienen. Wel gewoon door de aandelen die nu al bij het personeel verspreid zitten op een blauwe maandag ook publiek te laten verhandelen.

Spotify zal zijn aandeel dus toepasselijk laten ‘streamen’ zonder hulp van Wall Street, maar wees maar zeker dat dat de hype er niet kleiner op zal maken.

 

Morgen: Hoe Harvey Weinstein Hollywood op zijn kop zette.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud