Advertentie

De glorieuze terugkeer van Dead Man Ray

©Sébastien Van Malleghem

De Belgische cultband Dead Man Ray haalt zichzelf uit de vergetelheid met een comebackalbum dat ons erop attendeert hoe verfrissend en uniek het gezelschap rond Daan Stuyven en Rudy Trouvé twintig jaar geleden klonk.

Als Daan Stuyven nu al twintig jaar een van de meest bewonderde en ongrijpbare muzikanten in ons land is, heeft hij dat in ruime mate te danken aan Dead Man Ray. Die band richtte hij op in 1997, nadat hij op een trouwfeest gitarist Rudy Trouvé, het brein achter het experimentele geluid van de begindagen van dEUS, tegen het lijf was gelopen.

'Blisters' uit het nieuwe album van Dead Man Ray.

Stuyven, die dit najaar 50 wordt, had toen ervaring in een paar rockgroepen, maar was vooral actief als grafisch vormgever. Trouvé was de beeldend kunstenaar van de Antwerpse muziekscene. Ze vonden elkaar zowel in hun chaotische persoonlijkheden als hun muzikale tegenstellingen.

Muzikaal gaf hun partnerschap vuurwerk. Stuyven was de man van de ‘foute’ pop à la Duran Duran, Trouvé zwoer bij avant-garde. Het debuut ‘Berchem’ (1998) grossierde in avontuurlijke popsongs die volgens de logica van elektronische muziek in elkaar werden gezet. Songs werden in stukjes gehakt en radicaal met de computer bewerkt. Dat procedé was vrij nieuw in de popmuziek. De singles ‘Beegee’ en ‘Chemical’ klonken uniek. Stuyven heeft ‘Berchem’ ooit ‘een berg waar ik nooit meer over geraak’ genoemd.

Gedwongen partnership

Een tweede album, enkele mini-albums en een filmsoundtrack volgden. Dead Man Ray, genoemd naar de Amerikaanse fotograaf Man Ray, had nooit mogen splitten, maar in 2003 gebeurde het toch. De band had zijn laatste plaat ‘Cago’ uit 2002 opgenomen met de Amerikaanse producer Steve Albini, die nog in de studio had gezeten met Nirvana, The Breeders, Pixies en PJ Harvey.

'Copy of 78' van Dead Man Ray, uit 'Trtap' (2000).

Hun label geloofde in het gedwongen partnership tussen de legendarische producer en Dead Man Ray, dat naast Trouvé, Stuyven met producer Wouter Van Belle een derde muzikant in de rangen had met een geoefend oor voor opwindende muziek. Dat moest boteren in Chicago, dacht de platenfirma. De wereld zou eindelijk overstag gaan voor Dead Man Ray.

Dat was het plan. Maar de opnames in Chicago vielen tegen. Vooral Daan Stuyven was niet te spreken over het eindresultaat. De artistieke strubbelingen over ‘Cago’ leidden wellicht tot het roemloze einde van de kunstzinnige rockband. Stuyven had dan al twee soloalbums gemaakt, dus hij kon wel weer verder. Trouvé bleef muziek maken, tekenen en schilderen. En Wouter Van Belle werd gewoon weer producer en zelfs eventjes een televisiepersoonlijkheid als jurylid van de VTM-talentenjacht ‘Idool’.

In de kelder

De terugkeer van Dead Man Ray, 16 jaar na ‘Cago’, is even glorieus als verrassend. Waarom veranderen wat goed was? Zoals ‘Berchem’ genoemd was naar de plek waar Dead Man Ray destijds repeteerde in de kelder van Stuyvens huis, en ‘Cago’ een afgeleide was van Chicago, verwijst ‘Over’ opnieuw naar de plek waar de muziek is opgenomen: bij de zanger thuis in Overijse. De titel lijkt ook een speelse verwijzing naar hun comeback. Alsof de bandleden willen zeggen: het was nog niet over met Dead Man Ray.

Daan Stuyven zucht en gromt zich de vrije baan tussen krakende gitaren en voorbijdwarrelende geluiden.

En gelukkig maar. Muzikaal is niets veranderd in het labyrintische universum van Dead Man Ray. Door de ordeloosheid weergalmen dezelfde berekening en verontrusting van ‘Cago’ of ‘Berchem’. Het gitaarspel van Rudy Trouvé klinkt even haaks en tegendraads. Stuyven zucht en gromt zich de vrije baan tussen verknipte beats, krakende gitaren, verdwaalde toetsen en voorbijdwarrelende geluiden. De elektrische bladblazer van Stuyvens tuinman diende als startpunt voor ‘Monochrome’, de hartslag van zijn ongeboren dochter werd gesampled voor ‘Out’. Voor het elektronicanummer ‘Middle Aged Men’ sprak Plastic Bertrand een parlando in op zijn smartphone.

Dead Man Ray is terug met een fraai werkstuk dat herinnert hoe verfrissend en innovatief hun bezwerende knip- en plakpop twintig jaar geleden was. Een bijzonder fijn weerzien.

‘Over’ van Dead Man Ray verschijnt vandaag bij PIAS.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud