De helende kamermuziek van Echo Collective

Margaret Hermant en Neil Leiter van Echo Collective.

Na een coveralbum van Radiohead en een samenwerking met Jóhann Jóhannsson komt het postklassieke kamerorkest Echo Ensemble met een fraai debuut vol eigen nummers die verlichting brengen in deze sombere tijden. ‘Een klassiek orkest is zoals het leger.’

Op een breedbeeldscherm in hun studio in Schaarbeek bekijken Margaret Hermant (37) en Neil Leiter (39) de pas binnengelopen video-opname van hun repetitie in de grote zaal van de Ancienne Belgique. Als de camera inzoomt op de piano bevriest Leiter, de Amerikaanse altviolist van het miniorkest uit Brussel, trots het beeld. Echo Collective gebuikte voor zijn eersteling met eigen nummers een nieuw prototype van de bekende Britse pianobouwer Andrew McPherson. ‘We gebruikten het als eerste in de wereld voor albumopnames en nu bouwt hij er speciaal eentje voor ons.’

'The Witching Hour' van Echo Collective, uit 'The See Within'..

De magnetische resonatorpiano is een toestel waarbij magneten en een extra pedaal voor speciale effecten zorgen. Door de techniek klinkt de piano als een synthesiser of een orgel, maar dan met de akoestische kleuren van een echte piano. ‘Deze piano stelt ons in staat pianoklanken en strijkers op elkaar af te stemmen en haast gelijk te doen klinken’, legt Leiter uit. ‘Terwijl veel muzikanten in ons genre met elektronica uit een keyboard of laptop werken, houden wij alles akoestisch en instrument-based.’

Echo Collective is zeker geen keuze tégen het klassieke establishment. In een klein kamerorkest zijn de creatieve mogelijkheden gewoon oneindig veel groter.
Margaret Hermant
Violiste en harpiste bij Echo Collective

‘Ons genre’, dat is postklassieke muziek. Of neoklassiek, zo u wil. Het is de verzamelnaam voor meditatieve muziek met wortels in de klassieke muziek, maar die op zoek gaat naar nieuwe texturen, ritmes en combinaties van instrumenten.  Postklassieke pianisten zoals Nils Frahm, Max Richter of Joep Beving - met wie Echo Collective samenwerkte - zijn intussen wereldsterren.

Maar ook in ensembleverband wint het muziekgenre aan populariteit. Echo Collective speelt 80 procent van zijn shows buiten België. Het kwartet trad al op in de Philharmonie van Parijs, de Barbican in Londen en de Elb Philharmonie in Hamburg. Niet slecht voor een groep die nog maar vijf jaar bestaat en nu pas afkomt met eigen materiaal.

Persoonlijke inbreng

De twee kernleden zijn klassiek getrainde muzikanten. De Belgische Margaret Hermant speelde na haar conservatoriumopleiding als violiste en harpiste in verschillende orkesten, onder meer dat van De Munt. De Amerikaan Leiter zocht sinds hij op zijn tiende een jaar in Avignon woonde naar een reden om naar Europa terug te keren. Tijdens zijn muziekstudies aan de Indiana University vond hij die in een bijkomende opleiding aan het Conservatorium van Brussel. Nadien vestigde Leiter zich definitief in onze hoofdstad.

Als het echte leven steeds harder op een ongerieflijke film begint te lijken, is er vanaf nu ‘The See Within’ om het leed wat te verzachten.

Hij zat tien jaar in grote Belgische klassieke orkesten, maar dat vond hij op het einde te beperkend. ‘Ik miste betrokkenheid bij artistieke beslissingen’, zegt hij. ‘Een klassiek orkest heeft de hiërarchie van een leger. Persoonlijke inbreng van de orkestleden is niet echt gewenst.’

Vrijheid was ook voor Hermant de voornaamste reden om aan te sluiten bij een kamerorkest. ‘Ik ben nog even gek op klassieke muziek. Echo Collective is dus zeker geen keuze tegen het klassieke establishment. Alleen zijn in een klein kamerorkest de creatieve mogelijkheden oneindig veel groter. We beslissen alles zelf: met wie we samenwerken, hoe onze shows eruit zien, met welke muziek we aan de slag gaan.’

Radiohead

Eerdere samenwerkingen en interpretaties getuigden van talent en durf. Tot zijn plotse dood in 2018 werkte het kwartet intensief samen met de bekende postklassieke componist Jóhann Jóhannsson. Uit de samenwerking met de IJslander werd één album gepuurd: ‘12 Conversations’, een soundtrack bij het werk van de Berlijnse beeldende kunstenaar Thilo Heinzmann.

Op vraag van de concertzaal AB, waar Echo Collective huisorkest is, waagde het kamerensemble zich aan een klassieke herinterpretatie van ‘Amnesiac’ van Radiohead. Ze smokkelden nieuwe kleuren en subtiele arrangementen in het klankpalet waardoor het meest abstracte album van de Britse band verrassend melodieus en majestueus klonk.

Een klassiek orkest heeft de hiërarchie van een leger. Persoonlijke inbreng van de orkestleden is niet echt gewenst.
Neil Leiter
Echo Collective

Droefenis en fragiliteit zijn de termen die passen bij de muziek op de eerste cd van het kamerorkest met eigen composities. Strijkers en de zeldzame piano roepen heel instinctief een ​klankuniversum op waar stiltes net zo belangrijk zijn als noten. Het resultaat is slepende filmmuziek die uitnodigt tot contemplatie en kalmte en waarin onmiskenbaar de invloed van Jóhann Jóhannsson weergalmt.

In de titel van de openingscompositie kan je moeilijk geen verwijzing naar de pandemie lezen. Een ‘inflection point’ is een plotse verandering in een situatie. Als het echte leven almaar harder op een ongerieflijke film begint te lijken, is er vanaf nu ‘The See Within’ om het leed wat te verzachten.

‘The See Within’ verschijnt op vrijdag 30 oktober bij 7K!. Echo Collective zou zijn debuut op 6 november voorstellen in de AB in Brussel. Dat concert is uitgesteld.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud