Advertentie

De sterrenhemel van Ólafur Arnalds

Ólafur Arnalds. ©Anna Maggy

De IJslandse componist Ólafur Arnalds heeft met ‘some kind of peace’ een introspectief album gemaakt over vrede vinden met wie we zijn en wat we doen op deze wereld. 'Ik heb leren te aanvaarden dat we niet altijd controle kunnen hebben.'

De voorbije 15 jaar is multi-instrumentalist, componist en producer Ólafur Arnalds (34) uitgegroeid tot een van de veelzijdigste muzikanten in het eigentijdse klassieke veld. Zijn melancholische pianomuziek, die hij subtiel aanlengt met strijkers, ambient, elektronica en af en toe een gaststem, leverde hem naast een drukke agenda veel uithuizigheid en een pak extra opdrachten voor film- en televisiesoundtracks op. Kortom, een leven waar zijn verstillende composities net een antigif voor aanreikten.

'Back to the Sky' gaat over verlies.

‘Vorig jaar voelde ik plots de noodzaak om te versoberen’, vertelt hij tijdens een Zoom-gesprek vanuit zijn thuisbasis in IJsland. ‘Ik wilde opnieuw mijn eigen verhaal creëren in plaats van altijd maar te schrijven vanuit het standpunt van iemand anders of een bepaald concept. Het werd tijd om de ingebouwde filters en beschermingslagen weg te nemen en mijn eigen kwetsbaarheid te tonen. De drang om muzikaal te vereenvoudigen viel ook samen met mijn persoonlijke leven, dat meer gesetteld raakte.’

Inspiratiemachine

Als tiener drumde Arnalds in een hardcorebandje. Toen dat het voorprogramma mocht spelen van een Duitse metalgroep waar hij erg naar opkeek, bezorgde hij hen een demo met progrockthema’s die hij thuis gecomponeerd had. Hij mocht meteen enkele in- en outro’s schrijven voor hun volgende plaat. Van die klassiekerige overgedramatiseerde notenkakkerij is Arnalds geëvolueerd naar een van de subtielste geluiden op de planeet. Hij toerde met Sigur Rós en Ryuichi Sakamoto, werkte samen met Nils Frahm en maakte een handvol soloalbums.

Voor zijn vorige album, het ambitieuze ‘Re:member’, ontwierp hij software waarmee hij door zelf piano te spelen klanken genereerde op twee andere piano’s. Ook voor de helft van de songs op ‘some kind of peace’ wordt deze innovatieve techniek gebruikt. ‘Maar terwijl mijn vorige album in het teken stond van dat nieuwe geluid is dat nu slechts één van de tools. Het blijft een inspiratiemachine, maar net als andere instrumenten of gaststemmen is ze er om gevoelens te evoceren.

Aanvaarden dat we niet alles onder controle hebben, durven los te laten en daar vrede mee hebben is hét thema van het album.
Ólafur Arnalds
Muzikant

Zelf noemt hij de nieuwe muziek zijn meest persoonlijke ooit. Dat zet hij nog eens in de verf door zijn ogen gesloten te houden op de albumhoes. ‘Ik had net mijn innerlijke wereld geëxploreerd. Elke keer ik met open ogen in de lens keek, voelde dat te extravert.’

De ontroerende track ‘Back to the Sky’ werd samen met de IJslandse zangeres Jófríður Ákadóttir alias JFDR opgenomen en gaat over verlies. ‘Then when the stars align / With some kind of peace / I know I am loved by you / Either way’, klinkt het. ‘We bevinden ons allemaal onder dezelfde sterrenhemel. Beseffen dat we al bij al misschien toch niet zo ver verwijderd zijn van elkaar kan het gemis draaglijker maken en helpen een soort van vrede te vinden. Aanvaarden dat we niet alles onder controle hebben, durven los te laten en daar vrede mee hebben is hét thema van het album.’

Routines en rituelen

Een van de opvallendste passages op het album is een spoken word-boodschap van wijlen zangeres Lhasa de Sela die de slottrack ‘Undone’ inleidt . “Ze legt mooi de link tussen geboorte en dood. Eigenlijk vertelt ze hoe ons bestaan niets anders is dan een aaneenschakeling van kleine levenscycli. Voor mij is dat een aanmoediging om de voeling met het ongrijpbare niet helemaal te verliezen en los te komen uit onze bubbels waar we als gewoontedieren in verstrikt dreigen te raken. Dat is ook de reden waarom ik zijprojecten zoals mijn technoduo Kiasmos nodig heb. Zo roest ik niet vast en kan ik mijn solowerk vanop een afstand overschouwen. Als artiesten zijn we vaak onze slechtste beoordelaars omdat we er te dicht opzitten.’

 Op het contemplatieve ‘We Contain Multitudes’ parafraseert Arnalds (net als Bob Dylan op zijn jongste album) de Amerikaanse dichter Walt Whitman. De mantra-achtige stemmen op ‘Woven Song’ zijn dan weer afkomstig van een genezingsritueel uit de Amazone. Op die manier probeert de componist meer dan ooit verhalende elementen te verweven met zijn instrumentale muziek. De wereldwijde pandemie leek de introspectieve richting die hij was ingeslagen trouwens alleen maar te bevestigen, al had hij het er knap lastig mee. ‘Met mijn drang naar controle viel de lockdown me zeker in het begin erg zwaar. Ik had mijn leven zo ingericht dat de dingen waren zoals ik dat wilde. Zelfs de kleinste routines en rituelen, zoals ’s ochtends op café de krant gaan lezen, konden ineens niet meer. In plaats van me gefrustreerd en gedeprimeerd te voelen omdat ik de controle kwijt was, heb ik geleidelijk aan leren te accepteren dat we niet altijd de controle moeten hebben. Tegenwoordig aanvaard ik zelfs dat achter alles in mijn agenda een vraagteken staat. Ik heb leren meegaan met de flow.’

‘some kind of peace’ van Ólafur Arnalds is uit via Mercury/Universal.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud