Een avond in L'Olympia

In de backstage van L’Olympia in Parijs. ©Anton Coene

Ze onderbraken hun Europese tournee om in Antwerpen drie MIA’s af te halen. Afgelopen woensdag triomfeerden de jonge helden van Balthazar in de mythische concertzaal L’Olympia in Parijs. Wat is het geheim van Belgiës meest gefêteerde rockband van het moment?

‘Zie eens, zó schoon’, zegt Christian Pierre. De negen letters van Balthazar twinkelen in rood neonlicht op de façade van concertzaal L’Olympia in Parijs. De Balthazar-manager snelt naar de middenberm van de drukke Boulevard des Capucines om een foto te maken met zijn smartphone.

De rode letters van de hoofdact van de avond zijn traditie in de mythische concertzaal. De Kortrijkse rockband treedt vanavond in de voetsporen van groten der aarde als The Beatles, Edith Piaf, Jacques Brel en James Brown. Met zo’n 2.300 verkochte tickets is de Olympia-show van onze meest gefêteerde rockgroep van het ogenblik net niet uitverkocht. Concertminnend Parijs blijkt nog steeds niet bekomen van de terroristische aanslagen. ‘Tussen de aanslag op Le Bataclan en eind december was de ticketverkoop volledig stilgevallen’, aldus de manager.

Je wil geen internationaal klinkende muziek maken om die vervolgens alleen in eigen land te laten horen.
Jinte Deprez
Zanger

In de backstage bereiden de groepsleden van Balthazar zich in gespreide slagorde voor op hun historische show. Tweeënhalf uur voor het optreden lijkt van stress amper sprake. Frontmannen Maarten en Jinte staan in hun loge een Franse radiojournalist te woord. In de kleedkamer zit violiste Patricia relaxed op haar laptop te tokkelen. Bassist Simon ligt met een glas water in een zeteltje. Drummer Michiel - met zijn 26 het jongste Balthazar-lid - troont ons via de backstage mee naar het podium. Technici van de groep onderwerpen de lichtinstallatie aan een laatste check-up. Michiel staart wat ongemakkelijk naar de lege zitjes op het balkon. ‘De zaal is toch iets groter dan ik dacht’, glimlacht hij.

Voor manager Christian Pierre is het een emotionele avond. Hij deed al één keer de Olympia. Met dEUS, de groep die hij intussen 25 jaar onder zijn hoede heeft. Sinds iets meer dan vier jaar verzorgt Pierre ook het management van Balthazar: carrières uitstippelen, tourneeplanningen bedenken, op de centen letten.

Balticum

Voor Balthazar gaat het hard. De drie MIA’s van vorige week zijn klein bier  - sorry, VRT - vergeleken met het internationale verhaal dat de groep de jongste twee jaar schreef. Weinig Belgische rockbands kunnen hun resultaten voorleggen. In Frankrijk speelt de groep in grote clubs en op de belangrijke festivals. In Nederland waren alle shows van de jongste najaarstournee uitverkocht. Duitsland: zalen van 500 tot 1.000 mensen. Londen: van 450 mensen in april vorig jaar naar 700 in de herfst. Volgende maand strijkt de tourbus voor de tweede en derde keer neer in Italië, Zwitserland en het Balticum, en voor het eerst in Rusland.

In de koers zouden ze Balthazar een valse trage noemen.
Christian Pierre
Manager

Pierre: ‘Het unieke aan ons internationale verhaal is dat we overal heel geleidelijk groeien. In de koers zouden ze Balthazar een valse trage noemen. De zalen worden overal een beetje groter. Maar alles blijft op maat van de groep. Gelukkig maar, want voor jonge wolven is het nooit een cadeau om plots als een komeet de lucht in te worden geschoten. We pakken het markt per markt aan, heel gericht en zonder ons te overhaasten.’

Waarom lukt het Balthazar wel en veel andere groepen niet? ‘Muziek is geen rocketscience’, zegt zanger en gitarist Maarten Devoldere. ‘Heel nuchter bekeken is het antwoord op je vraag: talent. Betere nummers schrijven dan de concurrentie. Uiteraard is het allemaal veel complexer. Er komt een flinke dosis geluk bij kijken. Misschien is ons geluk net dat we geen monsterhit hebben die ons meteen naar de Sportpaleizen van deze wereld heeft geleid. Dat zou ons uit onze comfortzone hebben gehaald. Onze singles doen het goed op de radio. Wij zijn een groep van music lovers: mensen die ons trouw volgen en hun vrienden meenemen naar onze shows.’

Een toeschouwer filmde Balthazar in L'Olympia in Parijs. Dit is 'Nightclub'.

Aan die shows sleutelt de groep gedreven. Balthazar geldt als een van de hardst werkende bands van het livecircuit. Vorig jaar trad het vijftal meer dan 150 keer op. ‘Het zijn West-Vlamingen, dat zijn allemaal harde werkers’, zegt hun Antwerpse manager glimlachend.

‘Ik weet niet of we harder werken dan andere bands’, zegt frontzanger Jinte Deprez. ‘Het is van bij de start wel onze ambitie geweest iets buiten België te betekenen. Je wil geen internationaal klinkende muziek maken om die vervolgens alleen in eigen land te laten horen. Dat we nu zo veel touren is een kwestie van vraag en aanbod. De erkenning geeft vleugels om te blijven doorgaan. Als je overal blijft optreden voor vijf mensen, zakt de moed je al snel in de schoenen.’

Bekertjes in de lucht

Balthazar speelt niet alleen ontzettend veel, de groep heeft ook een puntgave livereputatie. Dat blijkt ook vanavond weer. Vanaf de openingsnummers ‘Decency’ en ‘Then What’ zien we een gerodeerde groep die moeiteloos het Parijse publiek inpakt. Hun show van anderhalf uur kent geen enkel dalmoment. De bier- en wijnbekertjes gaan ook in L’Olympia massaal de lucht in tijdens ‘Blood Like Wine’. ‘Raise your glass to the nighttime and the ways to choose a mood’, zingen meer dan 2.000 Fransen in koor mee. Kippenvel. Zelfs de songs uit het eerste Balthazaralbum worden van voren naar achteren meegebruld. Op het balkon blijven veel mensen het hele concert rechtstaan.

Na het concert gaan de flessen bubbels rond in de backstage. Jean-Luc Marre, de directeur promotie van het platenlabel PIAS, nipt opgeruimd van zijn glas. De Franse platenbons spreekt van een nieuw sleutelmoment. ‘Ik zie dit verhaal niet snel stoppen’, zegt hij. ‘Als Balthazar artistiek op dit niveau blijft presteren, kan hun verhaal zeker nog mooier en groter worden.’

We moeten het ijzer nú smeden, met de hele groep. Niemand van ons heeft kinderen of een zware lening af te betalen.
Patricia Vanneste
Violiste

Wat hem als promomanager met 31 jaar ervaring in de muziekbusiness het meest treft aan de jonge West-Vlamingen, is hun grote bereidwilligheid om hun muziek te verkopen. ‘Ze begrijpen hoe de industrie werkt. Muziek maken is één ding, maar muziek is ook een product dat aan de man moet worden gebracht. Daar horen verplichtingen bij die nogal wat artiesten hoogst onprettig vinden, zoals interviews, radiosessies en andere promotionele toestanden. Zij voelen zich nergens te goed voor.’

Neurowetenschap

Een van zijn PIAS-collega’s spreekt violiste Patricia aan over haar podiumoutfit, een elegante blauwe overall. ‘Van Margiela? Nee, onze manager heeft hem ergens gekocht voor 14 euro. Ik had op dat moment geen geld op zak’, lacht ze.

Rijk is de Balthazar-bende precies nog niet geworden van haar buitenlandse avonturen? ‘We kunnen ervan leven’, zegt Patricia. Vier jaar geleden stond ze voor de keuze: doctoreren in de neurowetenschap of verdergaan met Balthazar. ‘Een combinatie was geen optie. Ik koos voor de muziek. Doctoren kan later nog. We moeten het ijzer nú smeden met de hele groep. Niemand van ons heeft kinderen of een zware lening af te betalen.’

We zouden er meer aan kunnen overhouden. Onze tournees zijn intussen winstgevend. Maar in plaats van dat geld aan onszelf uit te betalen, verdwijnt het in een spaarpot waarin ook het management en de platenfirma geld stoppen. Met de inhoud boren we nieuwe concertmarkten aan.
Jinte Deprez
Zanger en gitarist

‘We zouden er meer aan kunnen overhouden’, zegt Jinte. ‘Enkel spelen in de buurlanden van België, want die tournees zijn intussen winstgevend. Maar in plaats van dat geld aan onszelf uit te betalen, verdwijnt het in een spaarpot waarin ook het management en de platenfirma geld stoppen. Met de inhoud boren we nieuwe concertmarkten aan.’

Bij nieuwe markten denk je automatisch aan het mekka van de rock-’n-roll, de Verenigde Staten. De band wil het graag proberen ginds, maar blijft realistisch. Zijn manager heeft wisselende ervaringen. De laatste Amerikaanse tournee van dEUS, tien jaar geleden, was een grote ontnuchtering. ‘Doorbreken in de VS is aartsmoeilijk’, zegt Pierre. ‘Het is zo’n immens land, en het krioelt er van de frisse indiebands zoals Balthazar. Maar ik denk dat we ons daar met de concurrentie kunnen meten. Vorig najaar hebben we al een kleine introductietournee gedaan. In de lente gaan we misschien terug, om als supportact van een Amerikaanse groep in zalen van 500 tot maximaal 1.000 mensen te spelen. Op eigen houtje lukt het niet. Nog niet. In Amerika kiezen we voor dezelfde aanpak: gestaag opbouwen en niet overhaasten.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud