Een gebroken hart deert Lianne La Havas niet

Lianne La Havas: van zoet tot heel erg bitterzoet, maar nooit bitter.

Acht jaar na debuut ‘Is Your Love Big Enough?’ is de Londense soulpopzangeres Lianne La Havas een expert geworden in de liefde. Dat bewijst haar sterke titelloze nieuwe album.

‘Is Your Love Big Enough?’ was in 2012 een album vol openhartige liedjes over de momenten waarop Lianne La Havas zich verward, verliefd en gebroken voelde. 'Precies die persoonlijke aanpak mis ik in de hedendaagse popmuziek', vertelde ze ons toen.

Drie jaar later klonk de opvolger ‘Blood’ in de slipstream van de doorbraak wat opgetogener, maar ook cleaner. Stevie Wonder en Prince hadden haar muziek opgehemeld. Bon Iver, Alicia Keys en Coldplay vroegen haar mee op tournee. Met haar innemende soulstem was ze even talk of the town tot het plots stil werd. Sinds kort weten we ook waarom, met dank aan haar eigenzinnige cover van ‘Weird Fishes/Arpeggi’ van Radiohead.

Het is een sleutelsong op haar titelloze derde studioalbum, dat verder alleen uit origineel materiaal bestaat. Ook haar versie - tempo eruit, soul erin - bereikt een apotheose bij de tekstregel ‘Hit the bottom and escape’. Voor de zangeres symboliseert dat haar vlucht uit Los Angeles, waar haar relatie eindigde, en de terugkeer naar Londen. Daar lijkt ze op haar dertigste in het reine te zijn gekomen met zichzelf. Het levert een intieme plaat op met muziek die voortborduurt op spontane livejams met enkele vertrouwelingen, zoals producer Mura Masa.

Op haar best is La Havas als ze de ingewikkelde textuur van een relatie toch in een optimistisch liedje giet dat schijnbaar moeiteloos uit haar akoestische gitaar rolt.

In een persbericht stelde ze dat bij het schrijven de levenscyclus van planten en de natuur een rol speelde. 'Daardoor heeft deze trip iets van alle seizoenen. Iets bloeit, floreert en gaat weer weg om daarna nog sterker terug te komen.' De metafoor is vooral toepasbaar op haar eigen liefdesleven, dat hier in al zijn facetten aan bod komt.

Optimisme

Op haar best is La Havas als ze de ingewikkelde textuur van een relatie toch in een optimistisch liedje giet dat schijnbaar moeiteloos uit haar akoestische gitaar rolt, zoals op ‘Can’t Fight’. De gitaarlijntjes stralen net als klassieke soul uit de seventies en zitten het hartzeer niet in de weg. De lichtheid van ritmes en melodieën is wat schatplichtig aan jazzy bossanova.

Weird Fishes

Eigenlijk wilde La Havas dit album drie jaar geleden al afgewerkt hebben, maar haar toenmalige langeafstandsrelatie en de dood van haar beide grootmoeders staken daar een stokje voor. Het voordeel is dat ze nu met nog meer levenservaring haar favoriete thema kan bezingen. Dat gaat van zoet tot heel erg bitterzoet, maar wordt nooit bitter. Muzikaal hoor je te veel het plezier van eerste takes en van het bijbehorende besef dat je iets verliest als je het te strak aflijnt.

‘Lianne La Havas’ verschijnt vandaag via Warner.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud