Gedisciplineerd op zoek naar het Werchtergevoel

De 2.500 bezoekers van Werchter Parklife mochten enkel voor een wc-bezoek hun tafeltje verlaten. Ze hielden zich netjes aan die regel. ©Kristof Vadino

Balthazar opende donderdagnamiddag het festivalseizoen op de verkleinde wei van Werchter. ‘Het publiek stond hier naakter dan wij.’

De Haachtsesteenweg in Rotselaar, ter hoogte van het beroemdste dorpje van de gemeente. Normaal is het hier rond het middaguur over de hoofden lopen op de eerste dag van Rock Werchter. Kampeerders zouden er een eerste korte nacht op hebben zitten, pendelaars hadden ternauwernood het traditionele verkeersinfarct overleefd. Al die duizenden mensen zouden elkaar aan de ingang treffen en bij het openzwaaien van de poort uitgelaten de heilige grond oplopen. Niets van dat alles. Geen files. Een camping heeft deze alternatieve bubbeleditie van Rock Werchter ook niet. 

Dit is even wennen. Normaal staan we met de hele voetbalploeg achter de bar.
Stewart

Vanuit de lucht gezien moet Werchter Parklife een stipje in het grote festivalpark lijken. In plaats van aan de straatkant bevindt de ingang zich honderd meter diep in het park. Het podium steekt met moeite boven de hekken van het kringvormige terrein uit. Aan de ingang komt niet de geur van modder maar van desinfecterende handgel je tegemoet. Een vrijwilligster van een lokale vereniging toont een groot zwart blad met 625 blauwe, gele en rode stippen stippen aan de bezoekers. Het is een plattegrond van de tafelverdeling op het terrein. ‘Dit is even wennen’, zegt de stewart. ‘Normaal staan we met de hele voetbalploeg achter de bar.’

De organisatoren van Werchter Parklife hadden het de voorbije weken consequent over een concertarena voor dit nieuwe concept. Het woord ‘festivalterrein’ zou de concertreeks tekortdoen. Wie zich daar een nagebouwd amfitheater bij voorstelde, moeten we teleurstellen. Een ‘kuipgevoel’ heb je allerminst. Het terrein is in drie compartimenten opgedeeld. Op het grondvlak staan zo’n 300 tafeltjes in het gras. De eerste rijen kregen een cosy zittafeltje met vier houten stoeltjes, de rest statafeltjes. Op drie tribuneverdiepingen staan nog eens 150 tafels met hoge zitstoelen.

©Kristof Vadino

Overal op het veld is het zicht op het kleine, lage podium uitstekend. Niemand van de 2.500 bezoekers heeft op dat vlak te klagen. Er is wel geen overkapping tegen de regen. ‘Dat is verbazend voor Stageco (de vaste podiumbouwer van Werchter, red.)’, merkt een bezoeker op die in de concertwereld werkt.  Deze namiddag is dat dankzij de zachte zon geen probleem. Bij regenweer kan evenwel nergens geschuild worden, omdat iedereen in zijn eigen bubbel moet blijven.

Het is vreemd hier zo te moeten zitten, terwijl we elkaar over enkele weken met 60.000 man rond de hals mogen vliegen op Pukkelpop.
Bezoeker van Werchter Parklife

Overal gelden de regels van de horeca. Mensen moeten met hun groepje aan een tafel blijven zitten, maar mogen hun mondmasker wel afdoen. Rechtstaan om te dansen mag enkel in de eigen bubbel. Bij sommige bezoekers wringen die strenge regels. ‘Het is vreemd hier zo te moeten zitten, terwijl we elkaar over enkele weken met 60.000 man rond de hals mogen vliegen op Pukkelpop’, zegt een festivalganger die met zijn bubbelvrienden drie kaartjes heeft gekocht voor de eerste ring van de tribune. ‘Is het echt nodig dat we alleen vrij mogen rondlopen om naar het toilet te gaan?’ Waarom zijn ze dan toch gekomen? Voor Balthazar, maar nog meer voor het Werchtergevoel, zegt hij. ‘De zomervakantie kan onmogelijk starten zonder Werchter.’

Weinig knaldrang

Hoewel het voor alle bezoekers het eerste ‘grote’ concert in 16 maanden is, is van knaldrang weinig merkbaar. Rond ons in het tweede compartiment is het tijdens de show van Balthazar een drietal songs wachten voor we de eerste mensen zien rechtstaan. Niet vergeten: dit is een middagconcert. Op de eerste rijen komen de bubbels iets sneller in beweging. Toch houdt iedereen zich gedisciplineerd aan de regels.

‘Fijn dat jullie hier zijn en niet op jullie werk’, grapt zanger Maarten Devoldere. Tijdens een gierend intermezzo van ‘The Boatman’ brult hij ‘Come on Werchter’ in de microfoon met de geloofsovertuiging van iemand die 50.000 mensen naar een hoogtepunt wil brengen. Hoe oprecht zijn inspanning ook overkomt, ze past niet helemaal bij de steriele setting. Nu hunkeren we alleen nog maar harder naar de geur van zweet en bier.

©Kristof Vadino

Aftasten

Hoe was dit voor de muzikanten? In de backstage komen we Patricia Vanneste tegen. Ex-Balthazar, en zonet het voorprogramma in nog maar de vijfde volwaardige show met haar nieuwe groep Sohnarr. We merken op dat de neoklassieke composities misschien wel meer op maat van een zittend publiek zijn gemaakt dan de dansbare pop van Balthazar. ‘Dat zag ik ook wel aan de mensen’, zegt ze. ‘Niemand hoeft bij onze muziek te stressen dat hij zijn bubbel verlaat.’

Het voelde geprivilegieerd aan om hier te mogen staan. Toch kan het niet snel genoeg augustus zijn wanneer alle beperkingen wegvallen.
Maarten Devoldere
Zanger Balthazar

Voor de leden van Balthazar was het precies 16 maanden geleden - 1 maart 2020 in Kopenhagen - dat ze hun vorige show speelden.  Jarenlang touren in het buitenland heeft de groep gerodeerd. Het nummertje van daarnet tijdens ‘The Boatman’ was geen ingeving van het moment, geeft Devoldere toe. ‘Het voelde geprivilegieerd aan om hier te mogen staan. Toch kan het niet snel genoeg augustus zijn wanneer alle beperkingen wegvallen.'

‘Ja zeg, al die crowdsurfers’, grapt collega-zanger Jinte Deprez. Het was nog wat aftasten, vond hij. ‘Voor het publiek nog meer dan voor ons op het podium. Wij konden tenminste nog zot doen in onze bubbel. Voor de bezoekers moet het ongemakkelijk zijn de hele tijd op hun gedrag te moeten letten. Zij stonden hier naakter dan wij.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud