Gil Scott-Heron staat op uit het graf

Zanger en dichter Gil Scott-Heron was een van de pioniers van de hiphop. ©foto Adam Turner onder Creative Commons

Gil Scott-Heron herrijst na negen jaar uit de dood op een herwerkte versie van zijn laatste album ‘I’m New Here’.

Bluesology, noemde Gil Scott-Heron (1949-2011) zijn muziek: een ingetogen en swingende mix van soul, jazz en blues. Recensenten zetten hem weg als 'godfather van de rap', maar zelf hield hij niet van dat etiket. Rapmuziek was iets voor kinderen, vond hij.

Toch was er iets van aan. Scott-Heron, wiens Jamaicaanse vader de eerste zwarte voetballer bij het Schotse Glasgow Rangers was, viel in het arme Harlem van eind jaren 60 op met zijn activistische gedichten over racisme en gebroken gezinnen.

Een stukje uit 'We're new again'.

Zijn tweede album ‘Pieces of a Man’ (1971) wordt beschouwd als een van de meesterwerken van de zwarte muziek. Scott-Heron zette - geïnspireerd door de Afrikaanse orale traditie - sociaal geëngageerde gedichten op droge ritmes en zong met een scherpe maar warme stem.

Je hoorde gedichten die als raps klonken. Hij beïnvloedde verschillende generaties hiphopartiesten, die hem gretig sampelden en citeerden. Zijn muziek zou verwerkt zijn in meer dan 200 hiphopplaten. Het meest gesampelde nummer is wellicht ‘The Revolution Will Not Be Televised’’.

Scott-Heron bracht dertien albums uit en publiceerde meerdere dichtbundels. In 1994, na zijn album ‘Spirits’, geraakte hij in de vergetelheid. Hij kampte met drugsverslavingen en zat ook een tijdje in de gevangenis. In 2008 raakte bekend dat hij seropositief was.

Makaya McCraven

In 2010 maakte hij zijn comeback, met dank aan de Britse platenbaas Richard Russel van XL Recordings. De man zonder wie we wellicht nooit hadden gehoord van The White Stripes, The Prodigy en Vampire Weekend haalde hem uit de goot.  ‘I’m New Here’ was een verrassend sterke plaat. Russell koos voor een donkere, hedendaagse productie, die veel meer gemeen had met progressieve hiphop dan met de funk en soul die vroeger Scott-Herons muziek kenmerkte. Zware synths, ijle samples en drums domineerden over bongo’s en funky baslijnen.

Een jaar later was Scott-Heron dood, op zijn 62ste. Naar aanleiding van de tiende verjaardag van dat album vroeg platenbaas Russels of jazzdrummer en producer Makaya McCraven ‘I’m New Here’ onder handen wilde nemen.

Makaya McCraven, een 36-jarige jazzmuzikant uit Chicago, liet zijn verbeelding los op 'I'm new here'. ©rv

McCraven, vorige maand nog te zien op het Brussels Jazz Festival in Flagey, is een van de opwindendste nieuwlichters van de Amerikaanse jazz. De briljante muzikant woont in Chicago, Scott-Herons geboortestad. Beiden ontmoetten elkaar nooit, maar McCravens vader, een jazzdrummer die bij Archie Shepp en Yusef Lateef speelde, had een persoonlijke connectie met zijn muziek.

McCraven bouwt ‘New York is killing me’, het bekendste nummer op ‘I’m New Here’, rond gesamplede drumpartijen van zijn vader. Daarrond mogen muzikanten die hij in zijn studio uitnodigde improviseren. Het resultaat is overweldigend. In de studio verknipte McCraven ook fluit- en percussiestukken van de folkmuzikante Agnes Zsigmondi, zijn Hongaarse moeder. Russels bracht dan weer ongebruikt materiaal van de originele opnames aan.

Dat alles geeft je het gevoel naar een nagenoeg nieuw album te luisteren dat toch de stempel van de overleden rappionier draagt. Jamie XX herwerkte ‘I’m new here’ ook al eens. Deze remake is een stuk opwindender.


‘We’re New Again: a Reimagination by Makaya McCraven’ van Gil Scott-Heron verschijnt op 7 februari bij XL Recordings



Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud