Heruitgave van een band in vuur en vlam

Het titelloze negende studioalbum van The Beatles zou de geschiedenisboeken ingaan als ‘The White Album’, naar de kleur van de hoes van popartkunstenaar Richard Hamilton. ©BELGA

50 jaar na de release van The White Album van The Beatles verschijnt een luxueuze heruitgave. De box toont vooral hoe samenhorig de groep nog was in die woelige tijden.

In 1968 keek iedere muziekliefhebber uit naar het titelloze negende studioalbum van The Beatles. Het zou de geschiedenisboeken ingaan als ‘The White Album’, naar de kleur van de hoes van popartkunstenaar Richard Hamilton. 50 jaar later kijkt iedere muziekliefhebber uit naar de heruitgave van het album. Vrijdag ligt die in de winkel.

‘We hadden Sgt. Pepper’s Band achter ons gelaten in zijn zonnige Elysian Fields en schreden nu, zonder kaart, nieuwe richtingen tegemoet’, schrijft Paul McCartney in zijn voorwoord bij de rerelease, waarvan de luxeversie met 107 tracks veel meer opnames bevat dan de 30 op de originele dubbelaar.

Retraite

De nieuwe richtingen kregen vorm op een artistiek erg productieve retraite in Rishikesh, India, waar de vier Beatles, hun vrouwen en vriendinnen in het voorjaar 1968 lessen transcendentale meditatie volgden bij Maharishi Mahesh Yogi.

In de bungalow van George Harrison in Esher, Surrey werden vervolgens 27 akoestische demo’s opgenomen, die als leidraad dienden voor opnames in de Abbey Road en Trident Studios in Londen die in totaal bijna vijf maanden zouden aanslepen. Tijdens de nachtelijke sessies durfden de spanningen hoog op te lopen, met het tijdelijke vertrek van Ringo Starr uit de groep als anticlimax. Bandleden en producer werkten elkaar op de zenuwen, maar dreven elkaar tegelijk tot het uiterste.

Bij het remixen van ‘The White Album’ hebben we geprobeerd het originele studiogeluid zo dicht mogelijk te benaderen.
Giles Martin
Producer

‘Dit was een band in vuur en vlam,’ vertelde Giles Martin aan een reporter van Rolling Stone tijdens een exclusieve luistersessie in Abbey Road, de legendarische opnamestudio. De zoon van wijlen Beatles-producer George Martin voorzag er samen met een resem klankexperts de originele vier- en achtsporenopnames uit 1968 van een nieuwe stereo- en 5.1 surround audiomix en omschrijft het soortelijk gewicht van de plaat als ‘dubbel of driedubbel Sgt. Pepper - de vier muren van de studio konden hen niet meer tegenhouden.’

Cameraderie

Maar naast de beladen sfeer, de experimenteerdrang en de mystieke invloeden viel hem tijdens het beluisteren van onuitgegeven materiaal vooral de humor en kameraadschap op. Op een akoestische versie van ‘Good Night’ zingen de vier Beatles, alleen begeleid door de gitaar van Lennon, een zeldzame keer unisono. ‘Terwijl je ernaar luistert, vraag je je af: ‘Is dit The White Album?’, meent Martin.

Of neem de 18de take van ‘Revolution 1’. Yoko Ono vergezelde Lennon voor het eerst naar de studio en kwam meteen opzetten met enkele fel vervormde synthklanken. Aan het einde van de opname vraagt ze de andere bandleden schuchter of ze misschien toch niet wat overdreven heeft, maar McCartney deelt Lennon’s enthousiasme: ‘It’s wild!’ Tot daar het verhaal van de vrouw die van meet af aan een wig drijft tussen de groepsleden.

Op een akoestische versie van ‘Good Night’ zingen de vier Beatles, alleen begeleid door de gitaar van Lennon, een zeldzame keer unisono.

Camaraderie is er ook op ‘Long, Long, Long’, hier een duet tussen beste vrienden Harrison en Starr, die bij zijn terugkeer een met bloemen versierd drumstel terugvond. De speelse interventies aan het begin en eind van vele takes wijzen ook op gezonde zelfrelativering. Een versie van ‘While My Guitar Gently Weeps’ werd abrupt stilgelegd toen Harrison de mist inging bij een hoge noot. ‘Ik probeerde een Smokey (Robinson) te doen, maar ik ben Smokey niet’, klonk het.

Latere klassiekers

©rv

Elders is de luisteraar getuige van de geboorte van latere klassiekers. In ‘Child of Nature’ uit de Esher-sessies zingt Lennon ‘On the road to Rishikesh / I was dreaming more or less’ en ‘I’m just a child of nature’. Dat laatste zou jaren later ‘I’m just a jealous guy’ worden. Op een van de oerversies van ‘Let It Be’ bleek ‘Mother Mary’ nog ‘Brother Malcolm’ te zijn. ‘Let it be’ zou uitendelijk pas de volgende en laatste plaat van The Beatles halen.

‘Bij het remixen hebben we geprobeerd het originele studiogeluid zo dicht mogelijk te benaderen’, zegt Martin. Tegelijk confronteert hij ons met de onderlinge sfeer bij de opnames die meer team spirit openbaart dan de overlevering ons had ingeprent.

De verjaardagseditie van ‘The Beatles’ verschijnt morgen en wordt verdeeld door Universal Music.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content