Het antimachismo-statement van een rapper-chansonnier

Eddy De Pretto is met zijn melange van chanson en hiphop een buitenbeentje in de Franse scene. Zijn eerste album ‘Cure’, dat vorig jaar verscheen, nam met radicaal eerlijke songs over zijn oude leven in de banlieue en zijn homoseksualiteit vooral stelling in tegen geijkte rollenpatronen. ©BELGA

Woodstock 50 | Het muziekfestival Woodstock was in 1969 het hoogtepunt van de tegencultuur. Welke toegewijde, gewetensvolle of tegendraadse band of artiesten mag u deze zomer niet missen op onze festivals?

Lees de volledige reeks

Naar aanleiding van de vijftigste verjaardag van Woodstock gaat De Tijd deze zomer op zoek naar de tegencultuur van nu.

Welke bands mag u niet missen op de podia van Belgische festivals? Dat ontdekt u in het dossier 'Woodstock 50'.

Ook al rapte en croonde Eddy de Pretto - zijn echte naam - op zijn eerste ep ‘Kid’ en zijn debuutalbum ‘Cure’ vooral over feestjes, drugs en random seks, banaal werd het nooit.

Meer zelfs, de poëtische manier waarop hij zijn mix van Franse chanson en hiphop bracht, is opmerkelijk voor een kind uit de banlieue. Zijn urban poésie, vaak melodieus, breekbaar en gestileerd, wordt weleens vergeleken met de muziek van Stromae, voor wie de minder gespierde kanten van zijn mannelijkheid eveneens een thema vormen.

Geboren in Créteil, op een dikke 10 kilometer van Parijs, groeide De Pretto op in een buitenwijk die de hoop had opgegeven.

'Kid' van Eddy de Pretto

'Dat heeft mijn woede gevoed, en tegelijk de zin om te ontsnappen', zei hij in Le Parisien. ‘Het leven in die betonblokken voelde aan als een keurslijf. Of we dat nu wilden of niet: ons werd voortdurend verteld dat we in de marge zaten en dat het slecht met ons zou aflopen.’

Maar in plaats van drugs te dealen ging De Pretto even laconiek als virtuoos over de somberte van zijn eigen leven rappen en zingen, met een helend effect. Zoals ook blijkt op ‘Cure’, en in het bijzonder op ‘Beaulieue’, waarin je naast afkeer ook veel liefde voelt voor zijn betonnen leerschool.

‘Tijdens mijn jeugd had ik geen andere referenties. Onbewust speelde ik de mec die niet huilt en nooit zijn gevoelens toont, omdat dat toen de codes waren.’

Openhartig

Met een vader die hem altijd voorhield ‘Tu seras viril, mon kid / Je ne veux voir aucune larme glisser’ (zoals het klinkt in ‘Kid’), had de jonge Eddy amper een andere keuze. Dat zijn moeder hem alsnog inschreef voor een theatercursus (‘omdat ik niet van sport hield’) is naast zijn interesse voor chanson en rapmuziek zijn redding geworden.

Voor hij doorbrak in de muziekwereld was hij al sporadisch actief als film- en theateracteur. Wie zijn clips of shoots zag, weet dat al zijn creatieve uitingen een zijn. Check ook de hoes van ‘Culte’, dat ‘Cure’ aanvult met enkele recente tracks. De rode draad is dat hij overal even openhartig is over zijn homoseksualiteit, nog altijd een taboe in de hiphopwereld, die prat gaat op uiterlijk vertoon en viriliteit.

Op die manier herintroduceerde De Pretto een parler-vrai in de Franse urbanpop en hiphop. Het publiek lijkt alleszins klaar voor zijn ultra-authentieke aanpak. Schaamteloos, maar recht uit het hart, zoals zowel zijn raphelden Booba en Diam’s klonken, als zijn voorbeelden uit het chanson, Barbara en Brel. Bruut, maar diep en intiem.

Eddy de Pretto speelt op zondag 4 augustus op Ronquières Festival

Beluister de muziek uit de reeks

 


Lees verder

Advertentie
Advertentie