Het mirakel achter Fleetwood Mac

De huidige line-up van Fleetwood Mac, zonder de ontslagen zanger-gitarist Lindsey Buckingham. ©rv

Drugs, ruzies en liefdesaffaires tussen bandleden: het is een wonder dat Fleetwood Mac, dit verlengd Pinksterweekend twee keer live te zien, na 52 jaar nog steeds bestaat. Inzicht in een knipperlicht.

Iemand was zo vriendelijk om het voor ons uit te zoeken. Fleetwood Mac bestond sinds zijn oprichting in 1967 uit 16 verschillende muzikanten die samen 18 keer opstapten. In die 52 jaar stond de Brits-Amerikaanse groep meerdere keren op non-actief en werd ze één keer officieel opgeheven.

'Oh Well', in 1969 op de Britse tv, met zanger Peter Green.

In de huidige versie van Fleetwood Mac, die zaterdagavond op Werchter Boutique staat en maandag op Pinkpop, zitten vier leden die erbij waren tijdens de succesjaren: de oprichters Mick Fleetwood (72) en John McVie (73), zangeres Stevie Nicks (71) en zangeres en toetseniste Christine McVie (76).

Bijna waren ze met z’n vijven, maar zelfs na vijf decennia is Fleetwood Mac niet uitgeruzied. Dat bleek eind vorig jaar, toen zanger en gitarist Lindsey Buckingham op zijn 69ste door de rest van de band werd ontslagen omdat zangeres Nicks - met wie hij in de jaren 70 een koppel vormde - niet langer met hem op een podium wilde staan. Buckingham zou met zijn ex hebben staan lachen tijdens een benefietshow.

'Landslide', geschreven en gezongen door Stevie Nicks, verscheen in 1975 op het titelloze eerste album van Fleetwood Mac als superformatie.

Hij werd vervangen door Mike Campbell, gitarist van Tom Petty, en Neil Finn van Crowded House. De laatste stond er bij zijn aanwerving op dat de groep op deze wereldtournee ook nummers uit de beginjaren zou spelen. Het is door zijn volharding dat de eerste hits ‘Black Magic Woman’ en ‘Oh Well’ van Fleetwood Mac uit het einde van de jaren 60 staan te blinken op de vaste setlist van deze tournee.

Fleetwood Mac werd in die beginperiode aangevoerd door Peter Green. De Britse songwriter en bluesgitarist heeft de twijfelachtige eer de eerste vertrekker van de groep te zijn. Reden: drugs. Iedereen nam lsd in de sixties, maar Green nog iets meer dan alle anderen. In mei 1970 verliet hij onverwacht de groep nadat hij op tournee psychotisch was geworden.

Pudding

Als een pudding leek de band in elkaar te zakken. Eén muzikant ging in een sekte zitten, een andere werd ontslagen om zijn woede-uitbarstingen, een derde nadat hij een relatie was begonnen met de vrouw van drummer Mick Fleetwood. Die weigerde niettemin de stekker eruit te trekken en vroeg de Amerikaanse zanger en gitarist Lindsey Buckingham bij de band. Hij kwam enkel op voorwaarde dat zijn vriendin, de zangeres Stevie Nicks, mocht aansluiten.

Een risico, want er zat met Christine en John McVie al een koppel in de groep. Het waren daarenboven de losbandige jaren 70. Na lsd een decennium eerder was cocaïne nu all over the place. Dat kon alleen verkeerd lopen. Maar het gebeurde niet, alleszins niet op het eerste werkstuk dat het Brits-Amerikaanse vijftal in 1975 maakte. Hoewel niet altijd even consistent stonden op het titelloze album tijdloze klassiekers zoals ‘Landslide’, ‘Rhiannon’ en ‘Say You Love Me’.

Het ultieme break-uplied 'You Can Go Your Own Way': uit het leven gegrepen bij Fleetwood Mac. Het album 'Rumours' (1977) staat bol van de verwijzingen naar amoureuze spanningen tussen de bandleden.

Bij de opvolger ‘Rumours’ (1977) ging het wel mis. Het succes en het excessieve druggebruik creëerden spanningen tussen de liefdespartners. De opnames in een studio iets buiten San Francisco werden een traumatische ervaring. In afzonderlijke kamers werd geschreven over de afbrokkelende relaties. Christine en John McVie praatten niet meer met elkaar nadat ze besloten hadden te scheiden. ‘We zaten onbewogen te luisteren naar elkaars songs over onze stukgelopen relaties’, getuigde Mick Fleetwood in de documentaire ‘Classic Albums’. ‘Daar kwam nog eens bij dat we zo intensief cocaïne snoven dat ik er echt even overtuigd van was dat ik gek aan het worden was.’

Alsof het nog niet erg genoeg was, begon Christine tijdens de opnames iets met de geluidsman van de groep. Ze schreef ‘You Make Loving Fun’ over hun verhouding. Om haar bijna ex-man niet te kwetsen, maakte ze hem wijs dat het nummer over een hond ging.

Vergevingsgezindheid zegevierde over de wrok over het loodzware verleden. Dat dachten althans fans en band leden, tot iemand toch weer ruzie moest krijgen met iemand.

Stevie Nicks begon vervolgens een affaire met Mick Fleetwood, die op dat ogenblik in een zware huwelijkscrisis zat. ‘Go Your Own Way’, de grootste hit van de groep, was Buckinghams niet mis te verstane boodschap voor Nicks: ‘You can call it another lonely day’. Nicks antwoordde op haar eigen, filosofische manier met ‘Dreams’: ‘Play the way you feel it but listen carefully to the sound of your loneliness.’ Ook in ‘Never Go Back Again’, ‘Second Hand News’ en ‘Gold Dust Woman’ was de onderhuidse amoureuze spanning tussen de bandleden pijnlijk voelbaar.

Het krankzinnige is dat ‘Rumours’ met meer dan 40 miljoen stuks een van de twintig best verkochte albums uit de popgeschiedenis werd. ‘Het waren juist de ruzies die van ‘Rumours’ een gigantisch succes hebben gemaakt’, beweerde Buckingham ooit.

‘‘Rumours’ was een blootliggende ader, een nietsverhullend dagboek. Blijkbaar is dat precies wat de mensen willen. Daardoor slaan songs als ‘Go Your Own Way’ of ‘Dreams’ ook vandaag nog altijd aan: het zijn nummers over mensen die niet perfect zijn, die verkeerde dingen doen, en luisteraars herkennen zich daarin.’

Druk van de ketel

Het wereldwijde succes van ‘Rumours’ was achteraf gezien misschien wel de redding van Fleetwood Mac. Buckingham vond ‘Rumours’ technisch te perfect en ging in de tegenaanval. Onder impuls van zijn experimenteerdrang en liefde voor punk en new wave werd opvolger ‘Tusk’ (1979) een stuk avontuurlijker. De geflopte dubbelaar bekoelde de liefde met de andere songschrijvers, die zich gretig op solocarrières en samenwerkingen met derden stortten. Het haalde de broodnodige druk van de ketel bij de bandleden.

Een trailer voor de 'Classic Albums'-aflevering met Fleetwood Mac.

De uitstapjes maakten zuurstof vrij voor een nieuwe samenwerking. Na ‘Tango In The Night’ (1987) ging iedereen echter opnieuw zijn eigen weg. Het album werd het meest succesvolle sinds ‘Rumours’, maar Buckingham was niet tevreden. Hij voelde zich creatief beperkt in de band en wilde niet langer touren, dus kondigde hij zijn vertrek aan vlak voor de bijbehorende tournee zou beginnen. Het was het einde van de klassieke line-up van Fleetwood Mac. In 1991 verliet ook Stevie Nicks de band, na een conflict met Mick Fleetwood over het gebruik van een van haar songs op een verzamelaar.

Fleetwood Mac luisterde in 1993 het inauguratiefeestje van Bill Clinton als Amerikaans president op. Hier zingen ze samen 'Don't Stop'.

De Amerikaanse president Bill Clinton deed de lichten bij de bandleden opnieuw aanspringen toen hij de groep in 1993 vroeg op zijn inauguratiefeestje. In de daaropvolgende jaren bleven de leden sporadisch opduiken op elkaars soloplaten. Een van die samenwerkingen leidde in 2003 zelfs ‘per ongeluk’ tot een nieuwe Fleetwood Mac-plaat, de eerste sinds 1970 zonder Christine McVie.

Sinds 2014 was de sterrenline-up weer bijeen. De tijd had alle wonden geheeld, vergevingsgezindheid had gezegevierd over de wrok over het loodzware verleden. Dat dachten althans fans en bandleden, tot iemand toch weer ruzie moest krijgen met iemand. Never a dull moment with Fleetwood Mac.

Fleetwood Mac sluit zaterdag Werchter Boutique en maandag Pinkpop af. werchterboutique.be en pinkpop.nl

beluister de muziek van fleetwood mac

 


Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect