Het onverwoestbare verlangen van Greg Dulli

Greg Dulli van The Afghan Whigs doet het nu even solo.

Na dertig jaar zweten en bloeden in collectief verband had zanger Greg Dulli nood aan me-time. ‘Random Desire‘ is de eerste soloplaat van de grootmeester van de soulgrunge.

‘Hoeveel lange relaties had jij al?’ Het is een wedervraag die je niet meteen verwacht, tenzij van Greg Dulli (54). De Amerikaanse zanger, bekend van de soulgrungeband The Afghan Whigs, bouwde zijn carrière op een stoet aan ongenadige songs over relatiebreuken en de donkere kanten van liefde en lust.

The Afghan Whigs was een van de origineelste gitaargroepen van de jaren 90. De band kwam uit Cincinnati, maar werd toch tot de grunge-scene gerekend. In feite maakte de groep geen grunge, maar rauwe gitaarrock geanimeerd met funk en ingrediënten uit de soultraditie van Motown en Stax. Dulli zei ooit dat het van bij het begin de bedoeling was Crazy Horse - de begeleidingsband van Neil Young - te kruisen met The Band en The Temptations.

Rauwe stem

Nadat zijn band in 2000 uiteenviel, stak Dulli zijn energie in twee andere groepen en tourde hij met Mark Lanegan, een van de sleutelfiguren uit de Amerikaanse pregrungeperiode. In 2012 maakte The Afghan Whigs een geslaagde comeback, met tot dusver twee degelijke platen en een handvol verschroeiende concerten in ons land.

'Pantomima', uit het soloalbum van Greg Dulli.

Maar met deze plaat kiest de grootmeester van de soulgrunge voor zijn eigen repertoire. Zijn label zet ‘Random Desire’ in de markt als zijn eerste soloplaat. Dat klopt niet helemaal, werpen we op als we Dulli ontmoeten in een coworkingplek in de Brusselse voetgangerszone. Wat dan met ‘Amber Headlights’ uit 2001? ‘Dat was geen echte soloplaat’, protesteert hij. Zijn rauwe stem klinkt nog altijd alsof hij ze af en toe met schuurpapier bewerkt. ‘Het waren outtakes van mijn debuutplaat met The Twilight Singers (de groep die hij vormde na de split van The Afghan Whigs, red.) die ik onder mijn naam uitbracht.’

‘Amber Headlights’ was groepswerk, terwijl op ‘Random Desire’ alles van Dulli's hand is: de teksten, maar ook alle piano-, drum- en basstukken. Spokend, troosteloos en overpeinzend vanaf de eerste seconde is ‘Random Desire’ een plezierrit in tien nummers langs de dieptes van Dulli’s geest. Hij behandelt dezelfde thema’s waarop hij zijn carrière bouwde, en toch raak je hem niet beu.

Miserabele plek

Het thema 'verlangen' kwam op zijn radar toen hij op tournee een artikel las over ‘random selection’ - een steekproefmethode uit de sociale psychologie om het gedrag van bevolkingsgroepen onder de loep te nemen. ‘Ik dacht: waarom zo’n test niet doen met mijn eigen verlangens? Als mens worden we constant door verlangens gedreven: naar macht of begeerte, maar ook naar basisdingen als snoep of een onnozel koekje. Wat zouden we zijn zonder hartstocht? De wereld zou een miserabele plek zijn! We zouden niet sensueel in het leven staan, en dus niet van muziek kunnen houden. Muziek en begeerte zijn twee handen op één buik - daarom ben ik zo gek op jazz, r&b en bepaalde klassieke muziek (monkelt). Als je er niet op kunt vrijen, wil ik er zelfs niet naar luisteren.’

Greg Dulli van The Afghan Whigs doet het nu even solo.

De gedemptere toon van 'Random Desire' lijkt op een minder cynische kijk op liefde en relaties te wijzen. Op eerder werk bevolkte Dulli zijn songs vaak met op seks beluste zielen die hun onzekerheden en kwetsbaarheden verborgen hielden achter een façade van groteske mannelijkheid.

‘Diep vanbinnen heb ik een groot probleem met intimiteit’, biecht hij op. ‘Hoeveel langdurige relaties had jij al? Twee? Ik drie. Mijn langste duurde vijf jaar. Die relaties waren fun en gezond tot ze het op een bepaald moment niet meer waren. Het is mijn patroon: in plaats van de intimiteit te herstellen en de relatie te redden, stap ik eruit. You have to know when it’s time to leave the party. Ik heb op dat vlak te veel meegemaakt.’

Onzalig idee

Het is een allusie op de scheiding van zijn ouders op zijn zeventiende. Dulli's moeder was achttien toen ze hem kreeg, zijn vader ging weleens vreemd. Jong trouwen, ongelukkige huwelijken, bedrog: het waren de hoofdbestanddelen van het leven in de lower class neighbourhood in het Ohio van die tijd. Gelukkig was er muziek in huis, veel muziek. Zijn moeder bracht hem al op jonge leeftijd in aanraking met soulartiesten als The Four Seasons, The Temptations, Dionne Warwick, Lee Dorsey, Stevie Wonder.

Spokend, troosteloos en overpeinzend vanaf de eerste seconde is ‘Random Desire’ een plezierrit in tien nummers langs de dieptes van Dulli’s geest.

Op zijn zestiende had Dulli al een paar groepjes versleten. Na de scheiding van zijn ouders pakte hij zijn spullen en verhuisde hij naar Californië, op zoek naar muzikaal gelijkgestemde zielen. Zijn vader vond het een onzalig idee, zijn moeder was blij. ‘Ik heb nooit iets van de wereld gezien, go see it for me, my son’, zei ze. De schat.’

Het verbaast dus niet dat hij zelf geen gezin heeft. Een vaste partner? ‘Ik ben getrouwd met de rock-‘n-roll’, bulderlacht hij. Zelfspot: de beste vorm van zelfkennis. ‘Ik ben verliefd op de wereld waarin ik leef. Ik geniet ervan om te ervaren dat mijn beste vrienden wel standvastig in de liefde zijn. Het vervult me met trots dat mijn vijf bars (in New Orleans en Los Angeles, red.) zo goed draaien dat ik zou kunnen stoppen met muziek maken en optreden. Maar daar denk ik niet aan. Ik ben een artiest: het verlangen om de wereld te zien en nieuwe liedjes te maken blijft onverwoestbaar. Zelfs al moet ik me daarvoor van de wereld afsluiten met mijn gitaar in mijn veranda. En mijn katten als enige toeschouwers.’

‘Random Desire’ van Greg Dulli verschijnt op vrijdag 21 februari bij Royal Cream/BMG.
Concerten op 27 en 28 maart in Muziekodroom in Hasselt en Trix in Antwerpen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud