Het testament van Jason Molina

Het ongepolijste, onaffe karakter van ‘Eight Gates’ ontroert en sluit aan bij het levensverhaal van de zanger Jason Molina (Songs: Ohia). ©Steve Gullick

De alcohol kreeg singer-songwriter Jason Molina nog voor zijn veertigste klein, maar zijn mistroostige, met beverige tenor ingezongen miniatuurtjes zijn blijvers, zo getuigt ook het postuum uitgebrachte ‘Eight Gates’.

Jason Molina overleed in 2013 op 39-jarige leeftijd aan orgaanfalen als gevolg van een jarenlange alcoholverslaving. Nu pas verschijnen de laatste solo-opnames van deze ongrijpbare melancholicus, die lang een van de beter bewaarde geheimen bleef van de Amerikaanse indiescene. Onder het pseudoniem Songs: Ohia, als leider van de band Magnolia Electric Co. A, maar ook op tal van soloplaten maakte hij afhankelijk van uw gemoed droef stemmende of troost brengende liedjes die traditionele blues-, folk- en countrypatronen een gothic laklaagje gaven, zoals ook Townes Van Zandt en Will Oldham dat konden.

Een echte reden waarom deze donkere, sobere nummers die dateren uit 2008 precies nu het zonlicht mogen zien geeft zijn label Secretly Canadian niet, maar in retrospect zou je ‘Eight Gates’ kunnen beschouwen als een soort van testament, als een laatste heldere momentopname, waarop de uitgebeende americana van de zanger mag beklijven vooraleer het alcoholmisbruik hem richting afgrond dreef.

'Farewell Transmission': de bekendste song van Songs: Ohia.

 Het album werd opgenomen in Londen, waar Molina toen verbleef, en ademt de stad ook uit, haar geschiedenis, maar vooral de mythes die over haar de ronde doen. Als vaststaat dat de Romeinse ommuring van de stad zeven poorten had, dan gaat Molina op zoek naar de achtste poort. Naar eigen zeggen herstelde de zanger in Londen van een zeldzame spinnenbeet die de behandelende artsen voor een raadsel plaatste. Van de parkieten die tussen de nummers lustig kwetteren beweerde hij dan weer dat ze afstammen van het stel dat Jimi Hendrix er in de sixties had losgelaten. Mythe of waarheid, het maakt uiteindelijk niets uit. Een levendige verbeelding is altijd een belangrijke bouwsteen geweest van het introspectieve, poëtische oeuvre van Molina waarin de natuurelementen en dus ook de dood cruciale thema’s waren. 

De liedjes zijn kort, de omlijsting is kaal.

 De liedjes zijn kort, de omlijsting is kaal. Negen nummers klokken af op minder dan een halfuur. Met broze, beverige stem beweegt de zanger zich voorzichtig tussen zachte gitaren en schamele percussie. Het ongepolijste, onaffe karakter ontroert en sluit aan bij ’s mans levensverhaal. Het is alsof je er zelf bij staat als je Molina vlak voor hij ‘She Said’ inzet, hoort zeggen: 'De perfecte take is… zolang de persoon die zingt nog in leven is.' De samensteller van dit postume album heeft zich alvast zwaar ingeleefd in de zwarte humor van de betreurde songwriter. Een eenzame viool jammert mee op ‘Be Told The Truth’, waarover een schaduw van naderend onheil hangt: ‘How could something be so falling apart?

 ‘The Crossroad + The Emptiness’ sluit het muzikale traject van Molina definitief af: ‘Remember I showed you the scarecrow's heart, the crossroad and the emptiness / Remember we were the nameless ones, not the lonely’.

‘Eight Gates’ van Jason Molina verschijnt via Secretly Canadian en wordt verdeeld door Konkurrent.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud