Advertentie

Jasper Erkens: 'De naïeve droom is bijgeschaafd'

Jasper Erkens: 'Ik wil blijven geloven in wat ik doe zonder dezelfde fouten te maken.' ©rv

Op zijn 15de was hij van plan een wereldster te worden. Op zijn 28ste brengt Jasper Erkens zijn nieuwe album vanuit de luwte uit. ‘Het belangrijkste is dat ik mezelf kan zijn in mijn muziek.’

Meer dan tien jaar geleden was Jasper Erkens even de next big thing. Na een zilveren medaille en de publieksprijs op Humo’s Rock Rally werd zijn versie van Gnarls Barkley’s ‘Crazy’ een favoriet op Studio Brussel. De single ‘Waiting Like a Dog’ belandde in de hitparade. Een voorprogramma van Adele en een uitverkochte AB vormden het opstapje voor een passage op Rock Werchter, als jongste artiest ooit. TMF-awards en een MIA voor beste doorbraak volgden.

Daarna werd het dus stil. ‘Groot dromen is oké. Zijn we niet allemaal 15 geweest? Maar het schept verwachtingen, en dus ook teleurstellingen’, vat Erkens samen. Op zijn 28ste heeft hij er vrede mee dat het een kwestie van ‘too much too soon’ was.

Als je in de luwte bezig bent, kan je alles wikken en wegen. Zodra de doorbraak een feit is, blijven weinig keuzes over.
Jasper Erkens
Zanger-gitarist

‘De nummers van mijn debuutalbum heb ik er op mijn slaapkamer uitgeflapt. Maar toen iedereen ‘leuk, meer van dat!’ riep, wist ik niet hoe. Daarom ben ik me gaan bijscholen.’ Op aanraden van Adele deed hij dat in Londen aan de BRIT School voor podiumkunsten, waar ook Amy Winehouse, FKA Twigs en Katie Melua naar school gingen. Spijt heeft hij daar nooit van gehad, al heeft hij sindsdien nooit nog een echte hit gehad.

‘Ik ben er gevormd tot de artiest die ik nu ben. Voordien speelde ik akkoorden op het gevoel. Die had ik al improviserend geleerd van mijn 60-jarige gitaarleerkracht, een specialist in gipsy jazz. In Londen leerde ik ook de naam van die akkoorden, en wat muzikant zijn inhoudt’, zegt hij. ‘Als je in de luwte bezig bent, kan je alles wikken en wegen. Zodra de doorbraak een feit is, blijven weinig keuzes over. Dan ga je gewoon mee, of niet. Daarom vind ik de fase waarin ik nu zit zo charmant. Ik word opnieuw naar de tekentafel, naar de essentie gezogen. En het draait nog altijd om hetzelfde: liedjes schrijven.’

In de korte openingstrack van zijn nieuwe plaat recapituleert Erkens het eerste anderhalve decennium van zijn carrière: ‘All the suffering / All the joy / I want it (all of it).’ ‘Als je ergens voor kiest, zijn er voor- én nadelen. Daar ben ik al doende achter gekomen. Voor alles wat je doet, moet je knokken. Je moet je smijten, jezelf blootstellen en je guts volgen, ook al zijn er haaien. Die track is een reminder aan mezelf, om te blijven geloven in wat ik doe zonder dezelfde fouten te maken.’

Mix met vintage

Het zelf geproduceerde en in eigen beheer uitgebrachte ‘Limbo Terminal’ heeft een wat rafelig, eigenzinnig, maar toch warm palet, ergens tussen introspectieve pop en elektronisch experiment in. ‘Ik ben vanuit Amsterdam, mijn huidige thuisbasis, met mijn rugzak naar Londen getrokken en heb daar on the go met een audio-interface enkele opnames gedaan. Tegenwoordig heb je geen grote budgetten of gigantische studio’s nodig’, zegt hij.

Met Amané Suganami, de toetsenist van Jorja Smith, nam hij soundscapes op. En er doen ook enkele voormalige BRIT-klasgenoten mee. Benjamin Totten, tegenwoordig de gitarist van Jorja Smith, speelt de solo op ‘Guilt Trippin’’ en singer-songwriter David Smith heeft de titeltrack ingesproken.

Je hoort dat Erkens de voorbije jaren naar podcasts is beginnen te luisteren. Het heeft zijn idee over wat een song kan zijn verruimd. ‘De mix van vintage - denk aan de verzadigingsgeluiden van een oude VHS-cassette - en hedendaags sprak me aan. Met een voet in het verleden en een voet in de toekomst is ‘Limbo Terminal’ niet de uitgepuurde akoestische muziek uit mijn beginperiode, en evenmin de overladen elektronica waar ik me met Altrego in had gestort toen mijn studies in Londen erop zaten. Ik ben afgestapt van het idee dat elke song op je album een potentiële single moet zijn, maar tegelijk blijf ik een sucker voor een goeie song.’

Inhoudelijk werpt de pandemie haar schaduw over de muziek, die bij momenten even open als claustrofobisch klinkt. ‘Isolatie en social distancing vormen vandaag de samenleving, en zijn dus ook mijn teksten binnengedrongen. Mensen voelen zich vereenzaamd, maar ook verbonden, omdat we allen in hetzelfde scenario zitten. De ‘limbo’ uit de titeltrack staat voor de schemerperiode, de ‘terminal’ voor de wachtkamer waarin we zitten. ‘Tijdens de lockdown heb ik mijn voet gebroken, waardoor ik in een dubbele lockdown kwam te zitten. En dan woon ik ook nog eens op de vijfde verdieping in een gebouw zonder lift.’

In periodes dat we het moeilijker hebben, mogen we vriendelijker zijn voor onszelf, zegt Erkens. Ook dat is een thema, net als accepteren dat sommige dingen met de tijd kapotgaan. ‘Als ik dat allemaal opschrijf, zit ik met minder existentiële vragen. Alsof ik dan ben waar ik moet zijn. Het is therapeutisch. Mocht het mijn broodwinning niet zijn, dan zou ik het in een dagboek schrijven.’

‘Helemaal aan het begin van mijn carrière wilde ik misschien een ster zijn die tot in Amerika op straat werd herkend. Die naïeve droom is bijgeschaafd. Ik wil erkenning voor mijn muziek, en het belangrijkste is dat ik er mezelf in kan zijn. Dat verloor ik vroeger weleens uit het oog.’

‘Limbo Terminal’ verschijnt op vrijdag 23 april.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud