Kamaal Williams als koning van de funky lounge

Kamaal Williams.

De toetsenist en producer Kamaal Williams boetseert de rauwe energie uit de Londense underground tot funky lounge voor de meerwaardezoeker. Zijn nieuw album 'Wu Hen' bevestigt zijn status.

Bij de opkomst van een nieuwe Londense jazzscene was ‘Black Focus’ vier jaar geleden een sleutelplaat. Kamaal Williams en drummer Yussef Dayes mengden elektronische dansmuziek in hun jazzpalet. De geïmproviseerde maar vooral erg vrije muziek stuiterde heerlijk alle kanten op. Ze gebruikten instrumentale jazzfunk als glijmiddel voor broken beats en ruigere ritmes uit de house, de drum-’n-bass en de hiphop.

Uit dat album ontkiemde ook de solocarrière van Williams. Op ‘The Return’ mixte hij sfeervolle jazzgrooves met seventiesfunk en elektronica, terwijl er fonkelende Fender Rhodes-pianolijntjes doorheen meanderden. Opvolger ‘Wu Hen’ klinkt wat dromeriger. Alsof hij zich voor die kosmisch aandoende trip heeft laten inspireren door John Coltrane en Sun Ra.

In de begeleidende tekst zegt Williams op zoek te gaan naar een revolutie van de geest: 'Een spirituele rebellie, die kracht moet putten uit wat ongrijpbaar is.' Hij rekruteerde de violist Miguel Atwood-Ferguson, die in het verleden samenwerkte met zowel Ray Charles als Dr. Dre en Flying Lotus. Dat leidt tot erg fraaie orkestraties, zoals in de openingstrack ‘Street Dreams’, ingekleurd met harp, strijkers en een weemoedige sax.

Opvolger ‘Wu Hen’ klinkt wat dromeriger. Alsof hij zich voor deze kosmisch aandoende trip heeft laten inspireren door John Coltrane en Sun Ra.

Transcendentale momenten worden afgewisseld met rauwere passages, zoals op de vinnige single ‘One More Time’, waar je te weten komt wat Williams - geboorte- en dj-naam: Henry Wu - verstaat onder Wu Funk. De titel van de plaat refereert aan de bijnaam die zijn grootmoeder hem als kind gaf en legt zijn Taiwanese, Wu Dynasty-roots bloot. Zo is zijn afkomst meteen met zijn toekomst verbonden.

De eerste langspeelplaat die hij ooit kocht, was ‘Head Hunters’ van Herbie Hancock. ‘Wu Hen’ koppelt met fingerspitzengefühl de attitude van dat funky seventiesfuturisme aan de hedendaagse stijlrijkdom. Af en toe geeft een spokenwordpassage de lounge voor de meerwaardezoeker nog wat extra streetcredibility. Elders zitten ook de speelse zanglijnen van Lauren Faith (op het succulente ‘Hold On’) deze fusion voor de 21ste eeuw als gegoten. Timing en dosering is alles, weet Williams als geen ander. Begonnen als drummer heeft hij een reputatie als dj opgebouwd. Hier toont hij zich tussen zijn virtuoze keyboardspel vooral een bijzonder smooth mixer.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud