Martin Kohlstedt: de pianist die bomen plant

Martin Kohlstedt: 'Ik ben een kind van het woud.' ©Martin Kohlstedt

De neoklassieke componist Martin Kohlstedt groeide op in Thüringen, het groene hart van Duitsland. Op ‘FLUR’ grijpt hij terug naar de pure klanken die hem als tiener aan de piano kluisterden.

'Achter ‘FLUR’ lijkt een uitgekiend pr-plan schuil te gaan', glimlacht Martin Kohlstedt (32), de Duitse pianist die steeds vaker in een adem wordt genoemd met neoklassieke sterren als Nils Frahm en Ólafur Arnalds. 'Ik nam het album op in mijn loft tijdens de eerste coronagolf en breng het nu uit tijdens de tweede, periodes waarin thuisblijven en zorg dragen voor jezelf en je naasten een nieuwe dimensie kregen. Het is muziek om naar te luisteren, terwijl je in stilte uit het opengezette raam staart en beseft dat we wereldwijd met dezelfde problemen geconfronteerd worden.'

‘FLUR’ verklankt het vertragingsproces, met Kohlstedt die als een muzikale boeddhist, met zijn mond wijd open en in symbiose met de piano een soundtrack bij de nieuwe stilte speelt. Op de hoes toont een werk van de Duitse schilder David Schnell een artificiële corridor in een bos. 'Het is een vrije doorgang die het ecosysteem in stand helpt te houden,’ zegt Kohlstedt, die er de perfecte metafoor voor zijn meditatieve pianocomposities in zag. Ze zijn genoemd naar schijnbaar willekeurige drieletterwoorden als PAN, QUO en XEO, en vergezellen op ‘FLUR’ een soms nostalgisch klinkende duik in het onderbewustzijn. Orde scheppen in de natuur zonder er afbreuk aan te doen, is meer dan ooit de essentie van het bestaan van de componist.

‘FLUR’ verklankt het vertragingsproces door corona, met Kohlstedt die als een muzikale boeddhist, met zijn mond wijd open en in symbiose met de piano een soundtrack bij de nieuwe stilte speelt.

Van elk van de tien nummers nam hij een videoclip op met een iPhone en een pianomicrofoon, telkens op een andere locatie: in de duinen naast het Noordzeestrand of op het balkon van zijn dakappartement in Weimar. De omgeving mocht één worden met de sobere, repetitieve composities die op ‘FLUR’ meer raakvlakken vertonen met het melancholische minimalisme van Ludovico Einaudi en Ryuichi Sakamoto dan met het klankexperiment van bovengenoemde collega’s.

Ontsnappingsroute

De toetsenist en componist trad de voorbije jaren op in grote concertzalen en was vaak omringd door elektronica. Wat heel klein begon met alleen een piano, is nu uit zijn voegen gebarsten. 'Tot het land in lockdown moest en de focus die vrijkwam me om opnieuw naar de kern voerde', zegt hij.

Daar horen naast de piano ook het ruisen van de wind en het fluiten van de vogels bij. 'Die natuurlijke omgevingsgeluiden laten horen waar ik vandaan kom. Ik ben een kind van het woud. Ook thuis moet ik me embedded kunnen voelen. Ik hou niet van een cleane studio-omgeving waar de focus alleen op je eigen muziek ligt. Ik wil communiceren met de ruimte rondom me, of dat nu een publiek of de natuur is. Ik voel me menselijker als ik een onderdeeltje van iets groter kan zijn.'

'JUL' van Martin Kohlstedt.

‘FLUR’ voert de luisteraar ook mee naar Breitenworbis, het dorpje in de deelstaat Thüringen, waar Kohlstedt opgroeide en zijn vader bosbeheerder was. 'We hadden veel dieren, waren echte buitenmensen. En vader speelde jachthoorn. Kortom, ik bracht er een geweldige kindertijd door. Maar als tiener kreeg ik het lastig. Alleen achter mijn piano kon ik aan de druk van het conservatieve verwachtingspatroon ontsnappen. Het was mijn plek om te ademen. Omdat ik de eerste drie jaar geen pianoleraar had, speelde ik soms uren aan een stuk dezelfde meditatieve toon. Mijn ogen sluiten was dan mijn yoga. Een loopbaan als professioneel muzikant was even onbereikbaar als astronaut worden.'

'Ik voel me menselijker als ik een onderdeeltje van iets groter kan zijn.' ©Martin Kohlstedt

Het duurde tot zijn 25ste voor Kohlstedt uit zijn schulp kroop. De kentering viel samen met het verlies van zijn moeder aan kanker. 'Haar dood deed me beseffen dat ik maar één leven had.' Na mijn studies Media Art & Design had ik als programmeur vooral anderen behaagd. Ook de muzikale projecten waarbij ik betrokken was - voor de televisie en zelfs in de hiphop - lagen me niet. Pas toen ik terugkeerde naar de piano volgde de ommekeer.' Op zijn 26ste maakte hij met ‘TAG’ zijn eerste studioalbum. Meteen daarna begon hij concerten te spelen. De dialoog met zijn publiek, dat hij met zijn modulaire muziek wil blijven verrassen, was altijd cruciaal.

Ik heb een caretaker-systeem opgebouwd met inmiddels 700 vrijwilligers. Sommigen graven de gaten, anderen planten de bomen, nog anderen bouwen er afsluitingen rond om ze te beschermen.

Die collectieve dialoog uit zich niet alleen in zijn optredens. Omdat hij het hypocriet vond om het westerse schuldgevoel over de klimaatverandering af te kopen met investeringen in het Braziliaanse regenwoud, kocht hij vorig jaar met de opbrengst van zijn concerten ruim een hectare bosgrond in Thüringen. 'Twintig jaar geleden plantten we met familie en vrijwilligers al eens een klein bos aan in Breitenworbis. Mijn vader leerde me toen hoe complex ons ecosysteem is. Nu ik tour als artiest wil ik met die kennis aan de slag. Het is mijn bedoeling om voor elk verkocht ticket een boom te planten. Ik heb een caretaker-systeem opgebouwd met inmiddels 700 vrijwilligers. Sommigen graven de gaten, anderen planten de bomen, nog anderen bouwen er afsluitingen rond om ze te beschermen. Ik beschouw het bos als mijn tuin en de bomen als kinderen waar we collectief zorg voor moeten dragen. Als we ook de volgende 100 jaar op deze planeet willen blijven leven, is het geen slecht idee om naast pakweg een eigen huis, een auto en een kind ook een bos als een toekomstproject te zien.'

‘FLUR’ is verschenen via Warner. Martin Kohlstedt concerteert op 6 maart in de Ancienne Belgique in Brussel.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud