Morrissey draait niet meer rond de pot

Ook tussen de beats blijft Morrissey een misantroop en bijwijlen geniale songschrijver.

Morrissey heeft de voorbije jaren veel krediet opgesoupeerd. Maar wie zijn nieuwe album 'I Am Not A Dog On A Chain' een faire kans geeft, hoort een veerkrachtige zestiger die directer dan ooit op zijn doel afgaat.

De vorig jaar verschenen coverplaat 'California Son' kreeg net als 'Low In High School', het jongste studioalbum met origineel materiaal van Steven Patrick Morrissey (60), vernietigende kritieken, als de releases al niet geboycot werden. Door zijn gekoketteer met extreemrechts en de islamofobe For Britain-partij heeft het voormalige opperhoofd van The Smiths het verkorven bij een groot deel van zijn fans.

Ooit noemde hij dance een toevluchtsoord voor de mentaal gebrekkigen, nu verkiest Morrissey synthesizers boven gitaren.

Die herkennen in hem al lang niet meer de 'charming man' die hen met zijn 'torch songs' door hun adolescentie begeleidde. Interviews waarin de zanger de Londense moslimburgemeester Sadiq Khan kleineerde en het iets te nadrukkelijk opnam voor van seksueel misbruik beschuldigde beroemdheden deden daar geen goed aan. Ook op  'I Am Not A Dog On A Chain' kruipt hij geregeld in de slachtofferrol om er zich vervolgens op een cassante manier uit te manoeuvreren.

Dat hij 'newspapers' in de letterlijk te nemen titelsong laat rijmen op 'troublemakers' is geen verrassing. In 'Knockabout World' neemt hij de 'cancel culture' op de korrel: 'They like to turn you into a public target.' Het is niet dat verongelijkte toontje dat het album te pruimen maakt. Wel de veerkracht van een zanger die andermaal uitstekend bij stem is en het feit dat hij te allen tijde - dus ook tussen de beats - Morrissey blijft, een misantroop en bijwijlen geniale songschrijver. 

Opener 'Jim Jim Falls' maakt meteen duidelijk hoe de meester-satiricus nog altijd als geen ander in staat is de depressie te verjagen door zijn stem te verheffen in een refrein dat doet opveren als een hymne. Met zijn gepassioneerde voordracht compenseert hij dat hij werkelijk 'If you’re gonna kill yourself, then to save face, get on with it' croont. De 200 meter hoge Australische duikwaterval uit de titel - googel het schilderachtige plaatje - symboliseert voor de zanger echter vooral dat hij niet langer rond de pot wenst te draaien. 'If you’re gonna sing then sing / Just don’t talk about it', lijkt hij evengoed zichzelf toe te zingen. 

Onstuimige elektronica

Je hoort ook van bij de aanhef van de plaat dat Morrissey zijn verzet tegen elektronica definitief heeft laten varen. Ooit noemde hij dance een toevluchtsoord voor de mentaal gebrekkigen, nu verkiest hij synthesizers boven gitaren. Behalve op het speelse 'What Kind Of People Live In These Houses?', de enige van de elf tracks op 'I Am Not A Dog On A Chain' die volgens het aloude Smiths-recept werd klaargemaakt.

Ook tussen de beats blijft Morrissey een misantroop en bijwijlen geniale songschrijver.

De vierde soloplaat die de zanger liet produceren door Joe Chicarelli, die ervaring heeft met de mix van indiepop en beats, klinkt dus veruit het avontuurlijkst. Niet in de betekenis van cutting edge. De pulserende elektronica heeft vaak zelfs iets anachronistisch, met echo's naar de Madchester-sound van bands als The Stone Roses en The Charlatans, oude Prodigy-techno en Bronski Beat-bombast, maar ze levert wel energie voor een onstuimige, vitale plaat die het verbloemen voorbij is.

Het avontuur voor de luisteraar zit in de aanwezigheid van atypische Morrissey-tracks, die soms wat doorzettingsvermogen vergen, zoals de lang uitgesponnen jam 'The Secret of Music' of de single 'Bobby, Don't You Think They Know?', met een opgemerkte gastrol voor de Amerikaanse gospelzangeres Thelma Houston, een tenorsax en een Doors-orgeltje.

'Los van de levende kunstenaar zou dit op een dag weleens toegejuicht kunnen worden als een geweldig album', schreef het Britse muziekblad Mojo veelzeggend, haast verontschuldigend. Wie op zoek is naar een warm deken of de uitspraken van de man niet los kan koppelen van de muziek raden we aan dat elders te zoeken, anderen kunnen gerust hun kans wagen.

 ‘I Am Not A Dog On A Chain' is verschenen via BMG.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud