Naar de hipsterdiscotheek met Tame Impala

Kevin Parker van Tame Impala.

Vijf jaar is een eeuwigheid in de popmuziek, maar het wachten waard in het geval van Tame Impala. ‘The Slow Rush’ trekt de euforische lijn van voorganger ‘Currents’ door.

Ze vormen een aangename uitzondering op de regel: grote rockgroepen die bij het schrijven van hun liedjes altijd vertrekken van een beat of een ritme. ‘Ik ben geen gitaarvirtuoos’, zei Kevin Parker, het brein achter Tame Impala, onlangs. ‘Maar qua ritmes spring ik wel uit de band.’

De 36-jarige Australiër is meer dan de frontman van het Australische kwintet. Hij is Tame Impala. Zanger en gitarist op optredens, waarbij hij noodgedwongen de vier andere vaste leden moet inschakelen. Live kan hij nu eenmaal niet alles alleen. Dat kan wel in de studio, waar Parker sinds het ontstaan van de psychedelische popgroep eind jaren 2000 alle instrumenten zelf inspeelt. Zo ging het ook weer met ‘The Slow Rush’, het vierde album van zijn eenmansproject dat vrijdag verschijnt.

Kevin Parker van Tame Impala.

Tame Impala kwam in 2010 overgewaaid vanuit Australië met een debuut vol naar de sixties en seventies geurende psychedelische gitaarrock. Op het eerste gehoor niet zo origineel. Wie evenwel goed luisterde, hoorde een debuut dat het retrogeluid uit die doorslaggevende periode in de popgeschiedenis afstofte en van een mysterieuze popglans voorzag. Met ‘Innerspeaker’ (2010) en opvolger ‘Lonerism’ (2012) maakte de wereld kennis met een nieuwe rockvedette. Al werd hij dat tegen wil en dank. Een beetje zoals Kurt Cobain, op wie Parker met zijn lange haren en net-uit-het-bed-look wat lijkt. Net als de Nirvana-zanger is hij een vat vol tegenstellingen. Een vriend van vele drugssoorten – vooral de hallucinogene. Een verlegen loner die desondanks hevig hunkert naar de aandacht van grote mensenmassa’s. Een slobberige rocker die briljante mainstreamhelden als Mark Ronson en Kendrick Lamar tot zijn kennissenkring mag rekenen.

Parker groeide op in Perth, een uitgestrekte, extreem afgelegen stad in het westen van Australië waar ook The Triffids vandaan kwamen. Adelaide, de dichtstbijzijnde stad, ligt op 2.000 kilometer. Dat isolement verklaart zowel Parkers teruggetrokken karakter als het feit dat de muziek van Tame Impala moeilijk te plaatsen is. In Perth waren er weinig invloeden van buitenaf.

Een korte documentaire over Kevin Parker.

Kevin Parker groeide op tussen de platen en muziekinstrumenten van zijn vader. Zijn ouders scheidden toen hij drie was. In de platenkast van vaderlief zat muziek van The Beatles, The Beach Boys, Supertramp en veel psychedelisch materiaal. Op zijn elfde leerde Parker drummen, op zijn dertiende had hij zowat elk instrument onder de knie en begon hij obsessief zijn eigen songs op te nemen.

Zijn vader raadde hem een carrière in de muziek af. Hij meende dat zijn zachtaardige zoon niets te zoeken had in dat eclatante wereldje. Parker werd naar de universiteit gestuurd, maar zowel met de studies ingenieur als astronomie werd het niets. Nadat een platenlabel hem alsnog een contract onder de neus schoof, stopte hij met studeren. Zijn vader overleed aan kanker tijdens de opnames van zijn eerste album.

De psychodisco van 'Let it Happen'.

Tussen de moddervette riffs op de eerste twee langspelers weerklonken nostalgische echo’s naar zijn ongemakkelijke jeugdjaren in Perth. Op ‘Currents’ (2015) werd de nevelige gitaarpsychedelica prompt naar een nieuw, elektronisch niveau getild. De indiepuristen moesten er even aan wennen: Tame Impala transformeerde van een introvert psychedelisch groepje naar een zalen- en stadionvullende elektropopband. De psychedelica was er nog wel, maar zat verstopt in dromerige synths, pompende bassen en de heliumstem van Parker. ‘Let It Happen’ – met dat geweldige middenstuk waarop het lijkt alsof de cd blijft hangen – werd de hit van het jaar. Het catchy ‘The Less I Know The Better’ is op weg naar een half miljard Spotify-luisterbeurten.

Vrolijk scharrelen

'Lost in Yesterday' uit het nieuwe album van Tame Impala.

Een mens zou voor minder zenuwachtig rondzwalken. Moesten we daarom vijf jaar wachten op ‘The Slow Rush’? Neen, beweert Parker, zonder de bosbranden in California in 2018 was het album sneller klaar geweest. Zijn huurhuis met studio ging samen met een deel van het ruwe songmateriaal in de vlammen op. Daarna moest Tame Impala op Coachella ook nog invallen voor Justin Timberlake. Een optreden als headliner op het belangrijkste muziekfestival van de wereld, dat moest tot in de puntjes worden voorbereid.

‘The Slow Rush’ vormt een minder grote stijlbreuk met het verleden dan ‘Currents’. De textuur is dezelfde: dansbare, soms wat pompeuze nummers die vrolijk scharrelen met r&b, clubby house en hipsterdisco. Hoewel Parkers liefde voor psychedelica niet helemaal weg is, lijkt deze band in niets nog op die van ‘Innerspeaker’ (2010). Synths worden nog minder dan op ‘Currents’ opgebroken door gitaren. ‘Breathe Deeper’ lijkt een nummer van de Bee Gees, onder handen genomen door een Italiaanse disco-dj. En wat een oorwurm is 'Lost in Yesterday'.

Staat op dit album een nieuwe ‘The Less I Know The Better’ of ‘Let It Happen’? Mogelijk niet. Al weet je niet wat voor moois nog aan de oppervlakte komt, want deze plaat is minder instapklaar dan 'Currents'. Maar zeker niet minder goed.

‘The Slow Rush’ van Tame Impala verschijnt op 14 februari bij Interscope/Modular.

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud