in memoriam

Scott Walker: van tieneridool tot avant-gardecomponist

De 'koning van de barokpop' was even compromisloos als origineel.

‘Hij toonde me hoe ik mijn stem en woorden kan gebruiken’, tweette Radiohead-zanger Thom Yorke maandag over de dood van Scott Walker. De Amerikaans-Britse zanger, bij het brede publiek vooral bekend van zijn sixtiesgroep The Walker Brothers, is overleden op 76-jarige leeftijd. Een doods­oorzaak is niet bekendgemaakt.

Scott Walker bracht in 1981 een plaat uit met liedjes van Jacques Brel. Hier zijn versie van 'Ne me quitte pas'.

Walker bracht wel meer belangrijke artiesten van hun melk met zijn groots gearrangeerde pop, die later een stuk moeilijker en ondoordringbaarder werd. David Bowie beschouwde hem als zijn idool. ‘Hij adviseerde mensen om naar mijn platen te luisteren’, zei Walker twee jaar geleden.

De zanger en componist schenkt de wereld een erg origineel en veelzijdig oeuvre, gaande van de georkestreerde pop die hij in de jaren 60 maakte met The Walker Brothers tot zijn solowerk dat erg avant-garde klinkt. In 1981 veroverde hij de Belgische harten met een bundeling van sobere en verstilde Engelstalige covers van Jacques Brel die hij eind jaren 60 had opgenomen.  ‘Ne me quitte pas’ heette ‘If you go away’, ‘La mort’ werd ‘My Death’. David Bowie, die Brel leerde kennen dankzij Walker, nam in 1983 een eigen versie op van ‘My Death’.

Baritonstem

Walker werd in 1943 in Ohio geboren als Noel Scott Engel. Hij was amper 13 toen zijn eerste single uitkwam. ‘When is a Boy a Man’ viel op door de baritonstem van de piepjonge zanger. In 1964 stichtte Engel met twee muzikanten The Walker Brothers. Grappig detail: de drie leden waren dus geen broers, niemand van hen heette ook Walker.

'The Sun Ain't Gonna Shine (Anymore)' van The Walker Brothers (1966)

Hun orkestrale, vocale popmuziek sloeg moeilijk aan in sunny Californië. Omdat de drummer van The Walker Brothers al eerder in Engeland had getourd, leek het hem verstandiger voor zijn nieuwe band om vanuit Londen de wereld te veroveren.Hij zou gelijk krijgen. In Engeland ging het snel voor The Walker Brothers. Hun single ‘Love Her’ haalde in 1965 de top 20 van de Britse hitlijsten.

In de zomer van hetzelfde jaar scoorden ze hun eerste hit met ‘Make It Easy on Yourself’. De grote doorbraak kwam in 1966, met ‘The Sun Ain’t Gonna Shine (Anymore)’. Het succes van dat nummer  katapulteerde de band tot het Bea­tles-sterrendom, inclusief gillende meisjes.

Kluizenaar

Het statuut van tieneridool lag de timide Walker niet.  In 1967 hielden The Walker  Brothers ermee op. Halverwege de jaren 70 kwamen ze weer bij elkaar en hadden ze een hit met ‘No Regrets’. Inmiddels had Walker zich echter toegelegd op zijn solo­carrière. De opgeblazen bariton was naar het achterplan verdwenen, de toon een pak donkerder geworden. Zijn eerste vier solo­platen, uitgebracht tussen 1967 en 1970, behoren tot de muzikale meesterstukken uit die tijd. Daarop combineerde hij rijk gearrangeerde en gemakkelijk in het gehoor liggende croonermuziek  met bizarre, sombere teksten.

Vanaf de jaren 80 liet Walker zich werkelijk niets meer aanpraten door de muziekindustrie of zijn fanbasis. Hij koos voor een kluizenaarsbestaan en maakte enkel nog muziek omdat hij dat zelf wilde. Die retraite vertaalde zich in een rist moeilijk beluisterbare maar steevast spannende soloalbums (‘The Drift’ (2006) of ‘Bish Bosch’ (2012)), soundtracks voor films en documentaires en verrassende samenwerkingen zoals in 2014 met de Amerikaanse dronemetalband Sunn O))).

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud