Sufjan, Lowell en Vangelis

©rv

Zanger Sufjan Stevens is vijf jaar na het monumentale ‘Carrie & Lowell’ terug met een bevreemdend muziekstuk vol sfeervolle new age. Toch kan ‘Aporia’ uw ongedurige ziel zalven.

Met Sufjan Stevens (44) weet je nooit. In het begin van zijn carrière vatte de briljante Amerikaanse songsmid het ambitieuze plan op alle Amerikaanse staten op muziek te zetten. Dat ‘Fifty States Project’ strandde op twee staten: Michigan, over zijn geboortestaat, en Illinois. Het laatste album, ‘Come On Feel the Illinoise’ uit 2005, was een absoluut meesterwerk. Luisterliedjes à la Simon & Garfunkel, progrock, koorgezangen en zelfs een angelieke mini-opera: Stevens, die vrijwel alle instrumenten inspeelde, draaide er zijn hand niet voor om.

Nadien volgde hij eigenzinnig zijn eigen weg. Hij wisselde breed gearrangeerde platen af met experimentele mini-albums en soundtrackcomposities. Vijf jaar geleden kwam de man met de vele gezichten opnieuw met een chef d’oeuvre voor de dag. Heel anders dan de euforisch georkestreerde gekte van ‘Come On Feel the Illinoise’ was ‘Carrie & Lowell’ een rauwe en intieme folkplaat over dood, rouw en verlies. Een soms bijtend eerbetoon aan zijn overleden moeder, die hij nauwelijks gekend heeft, verpakt in elf prachtige liedjes.

We moeten blijven geloven dat muziek het vermogen heeft in wankele tijden schoonheid, wijsheid, waarheid en licht te brengen.
Sufjan Stevens en Lowell Brams

De Lowell uit de titel was Lowell Brams, een tijdje getrouwd met Sufjans alcoholverslaafde en bipolaire moeder. Ook na hun scheiding bleven stiefvader- en -zoon in elkaars leven. Lowell wakkerde bij Sufjan de liefde voor Bob Dylan, Nick Drake en The Beatles aan. In 1999 richtten ze samen de platenmaatschappij Asthmatic Kitty op. Al die jaren bleven ze ook samen muziek maken.

Eenentwintig songs uit die gezamenlijke sessies staan nu gebundeld op ‘Aporia’. Fans die verslingerd waren aan ‘Carry & Lowell’ moeten we teleurstellen. Het is niet omdat Lowell opnieuw aanwezig is, en nu fysiek als muzikant en knoppendraaier, dat we ‘Aporia’ moeten zien als een thematisch vervolg op dat meesterwerk. Ten eerste omdat er op slechts drie nummers iets gebeurt dat ook maar een beetje op zingen lijkt. Ten tweede: wie tussen de meditatieve keyboardklanken en vervormde beats een gitaar denkt te horen, mag al ons gehamsterd wc-papier komen ophalen.

Sciencefictionachtig

Sufjan-adepten die bij gelegenheid ‘Enjoy your Rabbit’ en ‘Planetarium’ opleggen, begrijpen wat ze kunnen verwachten. ‘Aporia’ is vooral een newageviering van de diepe verwantschap tussen een muzikale duizendpoot en zijn richtsnoer. Wat de buitenwereld daarvan denkt, leek niet van tel.

Het is moeilijk om bij het aanhoren van al die sciencefictionachtige soundscapes niet aan Vangelis te denken. Maar geef de liedjes een eerlijke kans, en ze kunnen u fluks uit uw quarantaine halen en in een lichtvoetige trance brengen. Het lijken losse entiteiten, maar hoe langer we luisterden hoe makkelijker het ons viel de draden aan elkaar te knopen. Neem het tweeluik ‘Ousia’ en ‘What it Takes’, dat de plaat opent en waarin onrustbarende synths een sluier vormen rond soezerige beats, of het warme ‘Climb That Mountain’, dat aan de meditatieve composities van John Carpenter doet denken.

Aporia is Grieks voor twijfel of een schijnbaar onoplosbare impasse. ‘Een goede beschrijving van hoe velen van ons zich voelen’, zeggen Sufjan Stevens en Lowell Brams in een open brief aan hun fans, verwijzend naar de coronacrisis.
‘Het zou van grootheidswaanzin getuigen dit album te zien als het allerbelangrijkste in jullie leven. Jullie hebben nu andere zorgen. We moeten evenwel blijven geloven dat muziek heilig is en het vermogen heeft in wankele tijden schoonheid, wijsheid, waarheid en licht te brengen. Laten we hopen dat onze muziek jullie die houvast kan bieden.’

‘Aporia’ van Sufjan Stevens & Lowell Brams is verschenen bij Asthmatic Kitty/ Konkurrent.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud