Wat is dat toch met Adele?

Adele (27) werd in Tottenham geboren als Adele Laurie Blue Adkins. In 2008 brak ze door met haar album ‘19’ en met singles als ‘Chasing Pavements’ en ‘Make You Feel My Love’. In 2011 volgden ‘21’ en de wereldhits ‘Rolling in the Deep’ en ‘Someone like you’. De voorbije jaren was het stil rond... ©rv

Er is geen ontkomen aan: Adele is terug. Na vier jaar in de luwte stevent de Britse popzangeres af op hét verkooprecord van de 21ste eeuw. En dus buigen zelfs economen zich over het muzikale fenomeen.

thomas peeters

‘Of we een internetlink van ‘25’ kunnen mailen?’ De receptioniste van Beggars Banquet, het platenhuis boven Adeles label in Londen, schiet in de lach. ‘Ik vrees ervoor, maar je kan altijd een mailtje sturen naar de promoafdeling. Veel succes.’

Dat mailtje en twee reminders bleven onbeantwoord. Wat een naïeve vraag, ook. Het derde studioalbum van de Britse zangeres - zoals de gewoonte wil genoemd naar haar leeftijd toen ze de nummers opnam - is op weg om de belangrijkste poprelease van de 21ste eeuw te worden. Andere platenfirma’s zijn zo bang van de 27-jarige Britse sirene dat ze hun grote artiesten even op stal houden. Adeles vorige album ‘21’ vond liefst 30 miljoen kopers. Geen enkele plaat deed deze eeuw beter. En afgaande op het aantal voorbestellingen op iTunes en Amazon lijkt het er sterk op dat Adele dat record zal verbreken. Dan zomaar een luisterexemplaar over het internet rondsturen, zou commerciële zelfmoord zijn. Het risico op een internetlek is te groot.

We weten dus maar weinig over ‘25’. De platenmaatschappij wilde ons zelfs geen bio’tje van het album bezorgen. Officieel verschijnt ‘25’ vrijdag, maar ook dat is niet helemaal zeker. Want zo staat het weliswaar op haar eigen website, maar niet op die van haar werkgever. Dropt XL Recordings de bom een paar dagen vroeger? Het is best mogelijk. Volgens Wikipedia staan er elf nummers op ‘25’. Greg Kurstin en Danger Mouse werkten mee als producer. Kurstin hielp Adele om ‘Hello’ in de juiste plooi te leggen. U weet wel: het kwijnende liefdesliedje - ‘Hello, it’s me’, zingt ze voor een ex-geliefde en haar miljoenenpubliek - dat eind oktober uit het niets werd vrijgegeven.

'Hello' van Adele.

Als prelude op haar comeback, na vier jaar in de luwte, kon ‘Hello’ tellen. De eerste week werden 1,1 miljoen exemplaren van de ballade verkocht. Op YouTube werd de videoclip de eerste twee dagen door 50 miljoen mensen bekeken: een YouTube-record voor een muziekvideo. Gisteren zat ‘Hello’ aan 348 miljoen views.

Wat is dat toch met Adele? Waarom lijkt de halve planeet zo van de Londense zangeres te houden? Al jaren breken muziekkenners en - zoals dat gaat bij maatschappelijke fenomenen - zelfs economen zich het hoofd over die vraag.

Eerst een economische theorie. Adele maakt sterk aan soul gebonden popmuziek, en soul lijkt wel de punk van de 21ste eeuw. De punkmuziek van de jaren zeventig en begin jaren tachtig was een voortvloeisel uit de oliecrisis en de daaropvolgende economische crisis. Woede bood troost. Veertig jaar later lijkt de in soul gedrenkte levenspijn van de Adeles van deze wereld een troostende schouder te bieden in sombere economische tijden. In tegenstelling tot punk staat soul voor hoop. Weg met het nihilisme van de punkers, de toekomst is aan de overlevers. ‘Soulmuziek staat voor het goede leven, voor betere tijden’, vertelde de directeur van het Museum of American Soul Music een paar jaar geleden in The Economist. ‘Het is een positieve kracht. Soulmuziek is écht.’

Ongemakkelijk

De woorden echt en authentiek keren ook steevast terug bij muziekkenners die het fenomeen Adele willen verklaren. De Britse ontbeert het divagedrag van andere vrouwelijke supersterren, zoals Madonna of Beyonce. Adele stopt haar kwetsbaarheid niet weg, niet in haar songs en niet in het echte leven. Wie ooit een interview met haar zag, werd ontwapend door haar alledaagsheid. Ze gedraagt zich zoals ze is: een meisje uit Tottenham dat door haar alleenstaande moeder is opgevoed. Haar vader verliet het gezin toen Adele nog drie moest worden. Moeder had het niet breed.

Die bescheiden afkomst verklaart voor een stuk haar succes. De massa herkent zich in the girl next door. Adele draagt die ongemakkelijke familiegeschiedenis niet als een slachtoffer. Dat verleden ís er. Punt. Heeft het haar gemaakt tot wie ze vandaag is? Wellicht, maar we zullen het haar nooit zo horen zeggen. Het doet er niet toe. Het enige wat Adele wil, is zingen over zaken waarvan wij allemaal wakker liggen: de liefde en onze plaats in de wereld.

Adele een feministe? Ze zou er zelf smakelijk om lachen. Misschien zoeken we het allemaal te ver en ligt de grootste verklaring voor haar monstersucces simpelweg in haar stem.

Ze is ook een popster zonder uitgesproken marketingagenda. Ze wordt niet in een keurslijf gedwongen, hoewel ze op haar 14de naar de BRIT School in Londen trok, waar ze aan de lopende band popsterren afleveren. In een documentaire zei een van haar leraars op BRIT School niet echt in haar te geloven. Een kameraad van haar wel. In 2007 gooide hij een paar filmpjes van zijn zingende en gitaarspelende vriendin online. XL Recordings hapte toe.

Dat Adele vandaag nog steeds bij dezelfde platenfirma zit, heeft alles te maken met de vrijheid die ze er krijgt. XL Recordings is geen machine. Zelfs in de hoogdagen van de muziekindustrie tekende het platenhuis zelden meer dan één artiest per jaar. Artiesten mogen er nog altijd zelf hun singles kiezen. Dat gaat in tegen een van de gouden regels in de muziekindustrie: laat artiesten nooit zakelijke beslissingen nemen, omdat ze knettergek zijn.

Adele neemt wel zakelijke beslissingen. En XL Recordings luistert naar haar. Als Adele niet op festivals wil staan, dan is dat maar zo. Commerciële zelfmoord of niet, Adele houdt al jaren voet bij stuk. In België stond ze nog nooit op een festivalpodium. In 2008 was ze geboekt voor Rock Werchter, maar ze annuleerde haar zomertournee omdat ze meer tijd met haar vriendje wilde doorbrengen. Dat was niet de volledige waarheid. Ze houdt er gewoon niet zo van om haar liedjes onder een sterrenhemel voor tienduizenden mensen te zingen. Die gedachte maakt haar bang. Dat gaf de vrouw die van het ene verkooprecord na het andere springt, al meermaals toe.

Niet om naar te kijken

Haar onverzettelijkheid als artieste maakt van haar een rolmodel. Adele houdt zich moeiteloos staande in de mannenwereld die de muziekindustrie nog altijd is. Een wereld die bovendien vol loopt met slanke, gestyleerde zangeressen. Maar de Britse is juist trots op haar maatje meer. ‘Muziek is om naar te luisteren, niet om naar te kijken’, liet ze noteren. ‘Ik heb er nooit als een model willen uitzien. Ik vertegenwoordig de meerderheid van de vrouwen, en daar ben ik fier op.’

'Rolling in the Deep' van Adele.

Haar vrouwelijke fans vinden het ook geweldig hoe ze terugslaat in haar songs en de verantwoordelijkheid voor het falen van haar liefdesrelaties bij de mannen durft te leggen. Of hoe lees je anders haar weergaloze wereldhit ‘Rolling in the Deep’ van enkele jaren geleden: ‘Baby, I have no story to be told/But I’ve heard one on you/And I’m gonna make your head burn/Think of me in the depths of your despair’. En is ‘Hello’ uiteindelijk niet gewoon een venijnige uithaal naar haar ex? ‘Het kan je blijkbaar niets meer schelen dat het voorbij is tussen ons.’

Adele een feministe? Ze zou er zelf smakelijk om lachen. Misschien zoeken we het allemaal te ver en ligt de grootste verklaring voor haar monstersucces simpelweg in haar stem. Haar diepe mezzosopraan omspant naar verluidt meerdere octaven. Een stem als een noodklok, schertsen Adele-antagonisten. Zij zoeken de komende maanden maar beter beschutting in een geluidswerende ruimte, want de sirene uit Tottenham staat klaar om geluid te worden.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud