'Western Stars': The Boss goes barokpop

Bruce Springsteen.

Het pleit voor Bruce Springsteen dat hij op zijn negentiende studioalbum een nieuwe artistieke weg durft in te slaan. ‘Western Stars’ roept de orkestrale droomwereld van Burt Bacharach en Scott Walker op.

Sinds hij naar de 70 loopt, lijkt het alsof Bruce Springsteen zich enkel nog met nostalgie inlaat. De afgelopen jaren stonden vooral in het teken van het register van zijn rijkgevulde erfenis als mens en muzikant. In 2016 was er de autobiografie ‘Born To Run’, waarin The Boss soms pijnlijk eerlijk zijn ziel blootlegde. Hij schreef onverbloemd over zijn depressies, een erfenis van zijn schizofrene en gewelddadige vader. We leerden dat de levenslustige rock-’n-rollmachine van het podium thuis soms niet meer dan een hoopje ellende is.

Er was de Springsteen on Broadway-tournee met geslaagde Netflix-verfilming, waarin de geboren verhalenverteller in een intieme setting opdook als vertolker en kenner van zijn eigen leven en oeuvre. Maar niet al het terugblikken was even geslaagd. Op zijn laatste album ‘High Hopes’ (2014) poetste Springsteen covers, restjes en livebewerkingen op tot een vrij onsamenhangend geheel.

'Tucson Train', uit 'Western Stars' van Bruce Springsteen.

Zowel nieuwsgierigheid als argwaan stak de kop op toen ‘Western Stars’ in onze bus viel. Argwaan omdat Springsteen in de begeleidende promotekst Glen Campbell en Burt Bacharach noemt als inspiratiebronnen. Bacharach, de koning van de barokpop? En Campbell, de countryzanger uit Nashville met zijn in glitters verpakte melkmuil? Stond hun glossy, gesofisticeerde pop in de jaren 70 niet mijlenver van de rauwe folk die Springsteen op dat ogenblik maakte?

Onze terughoudendheid is onnodig: ‘Western Stars’ is uw volle aandacht waard. Enfin, op één nummer na misschien: de dunne countrysong ‘Sleepy Joe’s Café’ valt als enige uit de toon tussen de stuk voor stuk smaakvolle barokpopliedjes. Ruim drie kwartier lang roept Springsteen de orkestrale droomwereld van Burt Bacharach en Scott Walker op. Hij croont spaarzaam, maar als hij het doet, gebeurt het puntgaaf en geraffineerd, zoals op ‘Sundown’.

Bruce Springsteen.

De thema’s zijn typisch Springsteen: gebroken relaties, vrijheid en isolatie, ouder worden, overleven ondanks tegenspoed. Af en toe moet je aan ‘Nebraska’ (1982) denken: ook een soloplaat zonder de sturm-und-drang van de E Street Band. De songs wasemen dezelfde Unheimlichkeit en broosheid uit, met het verschil dat ze hier abrupt en onvermoed openbreken in succulente orkestraties. Nergens voelen de strijkers, blazers, vrouwenstemmen overdadig aan.

Het siert Springsteen dat hij op zijn hoge leeftijd nog een andere muzikale weg durft in te slaan. Desondanks ziet hij dit edele album als een tussendoortje. Voor wie de turbulentie en de grote geestdrift van de E Street Band mist, zijn er volgend jaar al een nieuwe plaat en een wereldtournee met zijn buddy’s voor het leven.

‘Western Stars’ verschijnt op 14 juni bij Columbia Records/Sony Music

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect