Wouter Dewit: 'Ik kan blijkbaar niet zonder Bach'

Wouter Dewit: ‘Rijk ben ik van die 17 miljoen streams niet geworden. Ik heb vooral zelfvertrouwen getankt.’ ©Kristof Vadino

Na Nils Frahm en Joep Beving heeft neoklassieke pianomuziek met Wouter Dewit nu ook haar Belgische uithangbord, met de assistentie van 17 miljoen streams op Spotify.

Op zijn tweede album ‘Here’ bewijst pianist Wouter Dewit (38) dat hij meer is dan die Limburgse leraar Engels van dat ene Spotify-hitje. Zijn nummer ‘La ­durée’ dook vorig jaar op in de populaire playlist ‘Peaceful Piano’ van de streaminggigant, die door miljoenen mensen wordt beluisterd en collega-pianisten als Nils Frahm en Joep Beving wereldomvattend bewonderd maakte.

 

'La durée' van Wouter Dewit.

De teller staat vandaag op 17 miljoen streams. De onverhoedse renaissance van het liedje - het album waarop ‘La durée’ stond was al een jaar uit - had tot gevolg dat de pianist dit voorjaar een extra speelreeks kon toevoegen aan de tournee van zijn debuut. Voorts heeft het weinig veranderd.

‘17 miljoen streams zijn geen 250 miljoen streams, zoals bij Joep Beving, en al helemaal geen 20 miljoen verkochte albums. Rijk ben ik er niet van geworden. Ik heb een beetje artistieke vrijheid kunnen kopen. Financieel kan ik me nu iets meer permitteren: betere opnameomstandigheden, een extra muzikant op tournee. Ik heb vooral zelfvertrouwen ­getankt. Ik maak al twintig jaar muziek. Dan is het prettig om te merken dat je een publiek hebt.’

Dat publiek wordt niet ontgoocheld op ‘Here’. Met een hand die nog beheerster is dan op het debuut ‘Still’ zet Dewits minimalistische pianospel de lijnen uit, terwijl strijkers en elektronica de sfeer versterken. Die inkleuring gebeurt subtiel en geraffineerd. Neoklassieke pianomuziek krijgt weleens het verwijt dat ze behaagzuchtig is en naar kitsch neigt. In die valkuil trapt Dewit nooit.

Hij componeert lange nummers. De opener ‘Winter Go.’ duurt negen minuten. ‘Ik hou van muziek die niet alles ogenblikkelijk prijsgeeft. Het is fijn als een plaat vanaf het begin aan de luisteraar duidelijk maakt dat hij ervoor moet gaan zitten.’

Situeert uw eigen smaak zich in de klassieke muziek of in de pop?

Wouter Dewit: ‘Beide. Ik luister veel naar Bach, maar de nieuwe plaat van Tool is ook geweldig. Niet toevallig maakt die band ook lange nummers met complexe structuren. Evengoed haal ik inspiratie uit een metalband als Psychonaut, die beïnvloed is door Led Zeppelin en Pink Floyd.’

Op termijn gaat neoklassiek helemaal versplinteren, zoals ook de jazzmuziek in brokken uiteen is gevallen.
Wouter Dewit
Pianist

‘Ik volg natuurlijk ook alles wat gebeurt in de neoklassieke muziek. Nils Frahm is fenomenaal. Als ik een plaat maak, probeer ik hem zo goed en zo kwaad mogelijk uit de weg te gaan en plaats ik mezelf op een strikt ­dieet van Bach. Zo vermijd ik dat zijn invloed te veel in mijn composities kruipt. Je wil je eigen composities zo tijdloos mogelijk houden en niet bezig zijn met wat op dat moment hip is. Met Bach is dat anders. Hij zit zo in mijn vingers dat er geen risico bestaat dat ik te dicht bij hem kom. Bach is de fond van mijn muzikale ­bestaan. Als ik hem hoor, zie ik de meest prachtige en inspiratievolle kleuren ­verschijnen.’

Wanneer is Bach in uw leven gekomen?

Dewit: ‘Ik moet zeven of acht jaar zijn ­geweest. Ik had al een beetje muziekles ­gekregen van mijn vader en grootvader, maar de vonk sloeg pas echt over op de muziekacademie via mijn pianolerares. Het was de tijd dat je in de academies niet om Bach heen kon. Hij was zo alomtegenwoordig dat ik me van hem heb moeten losrukken. Om meer vrijheid in mijn spel te krijgen, ging ik jazz en lichte muziek spelen. In dat samenspel kwam ik hem verdorie opnieuw tegen. Ik kan blijkbaar niet zonder die mens. Veel jazzpianisten hebben hetzelfde. Als je goed luistert naar iemand als Brad Mehldau, zeker zijn platen uit de jaren 90: dat is pure Bach.’

Uw muziek valt onder de verzamelnaam ‘neoklassiek’ - elektronische pianomuziek die verstilling en rust opzoekt. Beschouwt u zichzelf als een neoklassieke componist?

Dewit: ‘Zoals de meeste neoklassieke componisten heb ik een haat-liefdeverhouding met die term (lacht). Historisch gezien is hij verwarrend. Honderd jaar geleden was al sprake van een neostroming in de klassieke muziek. Neoclassicistische componisten als Stravinsky en Milhaud grepen terug naar muziek uit de barok en de romantiek. Een tweede denkfout: elke pianist die ietwat melige minimalistische pianomuziek maakt die goed is voor de achtergrond, wordt tegenwoordig een neoklassieke componist genoemd. Voor een pianist bestaat er geen grotere belediging dan zijn composities achtergrondmuziek te noemen.’

‘Ik begrijp aan de andere kant wel dat mensen dingen in categorieën willen onderbrengen. Het goede is dat veel componisten aan het genre kunnen ontsnappen.’

Hoe bedoelt u?

Dewit: ‘Een algemene verzamelnaam voor zo’n jong genre biedt de mogelijkheid ­volop te experimenteren aan de randen ­ervan. Neoklassiek gebruikt kleuren en structuren van klassieke muziek, voor de rest is alles mogelijk. Je kan erbij denken aan een piano die is opgenomen met vilt tussen de hamers en de snaren, zoals bij Hania Rani en Nils Frahm. Frahm maakt dan weer nummers die je ook in een Berlijnse club kan draaien. Joep Beving is minimalistischer. En iemand als Carlos Cipa uit München laat veel muzikanten toe en gaat bijna de jazzrichting uit.’

‘Alles ligt open, voor een muzikant is dat opwindend. Ik ga op mijn album iets meer de elektronische richting uit. Veel luisteraars zullen zich afvragen: is het dan nog wel neoklassiek? Voor mij is dat geen relevante vraag. Op termijn gaat het genre toch versplinteren, zoals jazzmuziek ook in brokken uiteen is gevallen.’

Hoe verklaart u de populariteit van ­neoklassieke pianomuziek? En zeg nu niet: het is het perfecte tegengif voor ons ­gejaagd leven, want dat antwoord geeft iedereen.

Dewit: ‘Nochtans is het een deel van het antwoord. Maar inderdaad; honderd jaar geleden hadden mensen ook nood aan rust omdat hun bestaan jachtig voelde. Een andere verklaring lijkt me net het ondefinieerbare van het genre - het interessante spanningsveld tussen: ik beken me tot de piano en doe er toch iets anders mee. Maar de belangrijkste reden is wellicht: it’s the technology, stupid. Streaming werkt gewoon erg goed voor muziek die niet constant de aandacht vraagt en die, zoals neoklassiek, erg filmisch kan zijn. Of je nu in een bos gaat wandelen, met je oortjes door de stad fietst of op kantoor werkt: een Spotify-lijst als ‘peaceful piano’ is ideaal voor wie graag een film maakt van zijn dag.’

U bent ook leraar Engels. Zou u het ­aandurven om, zoals Joep Beving na zijn Spotify-succes, uw job in het onderwijs op te geven en voluit voor de muziek te gaan?

Dewit: (schudt het hoofd) ‘Joep zat in een andere situatie. Hij was uitgekeken op zijn job in de reclamewereld. Het Spotify-verhaal is ook veel zwaarder met hem aan de haal gegaan dan met mij. Ik ga u dus moeten ontgoochelen met een saai antwoord: mijn leven speelt zich thuis en op school af, en dat is prima. Ik ben iemand die graag naar de kern van de dingen gaat, en de ballast zo veel mogelijk buiten houdt. Daarom werk ik ook niet voltijds maar vier vijfde in het onderwijs.  Zo hou ik het lesgeven fris voor mezelf en is er voldoende tijd voor mijn gezin en pianospelen.’

Ik ga u dus moeten ontgoochelen met een saai antwoord: mijn leven speelt zich thuis en op school af, en dat is prima. Ik ben iemand die graag naar de kern van de dingen gaat, en de ballast zo veel mogelijk buiten houdt. Daarom werk ik ook niet voltijds maar vier vijfde in het onderwijs.  Zo hou ik het lesgeven fris voor mezelf en is er voldoende tijd voor mijn gezin en pianospelen.’

'Om als voltijds muzikant het hoofd financieel boven water te houden, moet je ook in opdracht werken of veel optreden. Dat zegt me weinig. Ik speel graag, maar liefst niet te vaak. Er zijn tijden geweest waarin ik honderd keer per jaar op een podium stond. Op den duur wist ik 's morgens niet waar ik 's avonds moest optreden. Niets zaligmakenders dan een dag voor de klas afsluiten met een concert en dan naar huis rijden met het onbedwingbare gevoel dat het beter was dan de vorige keer.'

‘Here’ verschijnt bij Zeal Records. Op tournee: www.wouterdewit.be


Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect